1

Πώς δημιουργήθηκε η «καραντίνα»; - Τέσσερα facts που πρέπει να γνωρίζεις

Πώς δημιουργήθηκε η «καραντίνα»; - Τέσσερα facts που πρέπει να γνωρίζεις

Ο κορονοϊός άλλαξε τις συνήθειες της καθημερινότητάς μας μετά τις συστάσεις των αρμόδιων φορέων για περιορισμό των μετακινήσεων.

Οι ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού καλούνται να «μείνουν σπίτι», μπαίνοντας σε μία ιδιότυπη «καραντίνα».

Την ίδια στιγμή μία ολόκληρη χώρα, η Ιταλία, έχει τεθεί σε «καραντίνα» για τη μείωση της εξάπλωσης του κορονοϊού ενώ τον Ιανουάριο η μισή Κίνα του 1.400.000.000 ανθρώπων ήταν σε ιδιότυπη καραντίνα.

Σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για μία ευχάριστη κατάσταση, αλλά η καραντίνα όταν τίθεται σε εφαρμογή είναι αναγκαία, για την προστασία του καθενός ξεχωριστά αλλά και του κοινωνικού συνόλου.

Πλέον τη λέξη «καραντίνα» την ακούμε συχνά. Από που προήλθε η καραντίνα και σε ποιες περιπτώσεις αποδείχτηκε πως δεν ήταν αναγκαία;

Σαράντα μέρες

Σαράντα μέρες

Τον 14ο αιώνα είκοσι εκατομμύρια Ευρωπαίοι άφησαν την τελευταία τους πνοή εξαιτίας της πανώλης. Όμως στην Βενετία, ούτε ένας κάτοικος δεν κόλλησε πανώλη, παρόλο που ήταν από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Ιταλίας. Πώς; Στο νησί Ποβέλια οι Βενετοί είχαν χτίσει ένα «νοσοκομείο» και οποιοδήποτε καράβι με το πλήρωμά του ήθελε να δέσει στο λιμάνι, έπρεπε να δέσει για 40 μέρες.

Η λέξη καραντίνα προέρχεται από την ιταλική φράση «quarantina giorni» δηλαδή σαράντα μέρες. Oι Βενετοί αποκαλούσαν την περίοδο των σαράντα ημερών «quarantinario» και μετά δημιουργήθηκε η λέξη καραντίνα.

Για την ιστορία, στο Ποβέλια είχαν σταλεί με καράβια σοροί από τη Ρώμη και το Μιλάνο. Ο πανικός εξαπλώθηκε με αποτέλεσμα να στέλνονται το 1.436 ακόμα και υγιείς άνθρωποι οι οποίοι δεν νοσούσαν. Το Ποβέλια υπολογίζεται πως έχει την τέφρα 160.000 ανθρώπων.

Αστροναύτες σε κάψουλες

Αστροναύτες σε κάψουλες

Η NASA είχε δημιουργήσει κάψουλες στις οποίες οι αστροναύτες έμπαιναν σε καραντίνα.

Παράσιτα, ιοί και μολύνσεις ήταν αυτά που φοβούνταν οι επιστήμονες, πριν διαπιστωθεί πως η Σελήνη είναι ένας ακίνδυνος... βράχος.

Οι αστροναύτες έμπαινα σε καραντίνα για 21 μέρες μετά την επιστροφή τους από το διάστημα.

Η καραντίνα για τους αστροναύτες έλαβε τέλος μετά την αποστολή του Απόλλων 14.

Μια ζωή σε καραντίνα

Μια ζωή σε καραντίνα

Η Μαίρη Μάλον ήταν φορέας του τυφοειδούς πυρετού, αλλά με... ανοσία στα συμπτώματά του. Και δυστυχώς για τους κατοίκους της Νέας Υόρκης, ήταν παθιασμένη μαγείρισσα.

Ένα ξέσπασμα τύφου προκάλεσε πανικό στη Νέα Υόρκη και η αστυνομία ανακάλυψε πως η Μαίρη ήταν η «ασθενής μηδέν» και την συνέλαβε. Στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερη με τον όρο να μην μαγειρεύει.

Το πάθος της Μαίρης, όμως, για το επάγγελμά της ήταν πολύ μεγάλο, οπότε σύντομα επανήλθε σε αυτό.

Το 1915 η αστυνομία την έστειλε να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής της σε καραντίνα στο νησί Νορθ Μπράδερ. Το σπίτι της στέκεται ακόμη όρθιο, αν και κλειστό για το κοινό, και διατηρείται από την υπηρεσία πάρκων της Νέας Υόρκης.

Νησί σε καραντίνα

Νησί σε καραντίνα

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Βρετανοί θεώρησαν πως μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το θανατηφόρο βακτήριο του άνθρακα για να σπείρουν την καταστροφή στις γερμανικές πόλεις για πολλές γενεές.

Εισπνεόμενος, ο άνθρακας προκαλεί σχεδόν πάντα το θάνατο, αλλά τη μεγαλύτερη ζημιά την προκαλεί μολύνοντας ζώα και εδάφη, αφού διαρκεί για πάρα πολλά χρόνια.

Για να δοκιμάσουν τη θεωρία, οι Βρετανοί πότισαν με άνθρακα το νησί Gruinard, λίγο έξω από τις ακτές της Σκωτίας.

Η δοκιμή ήταν τόσο επιτυχημένη, που 50 χρόνια αργότερα το νησί ήταν ακόμη σε καραντίνα λόγω υπερβολικής τοξικότητας για τους ανθρώπους.

Ακτιβιστές τη δεκαετία του '80 έστειλαν σε πολιτικούς φακέλους με χώμα από το νησί, απαιτώντας να απομακρυνθεί η μόλυνση. Ύστερα από εκτεταμένους καθαρισμούς με φορμαλδεΰδη και θαλασσινό νερό, το νησί κηρύχθηκε ασφαλές το 1990.