Καμμία έκπληξη από την συντριβή του Ολυμπιακού από την Μπεσίκτας. Το 4-1 ήταν όχι μόνο δίκαιο αλλά και αναμενόμενο πριν καν ξεκινήσουν οι νοκ άουτ αγώνες για την πρόκριση στου «8» του Europa League. Το να ξεφτιλίζεσαι όμως από τους Τούρκους πονάει διπλά.

Γράφει ο Γιώργος Μιχαηλίδης

Όπως δεν συνηθίζω να γράφω στο α ενικό έτσι δεν συνηθίζω να γράφω για αθλητικά παρά μόνο σε ξεχωριστές περιπτώσεις και η χθεσινή ήττα του Ολυμπιακού ήταν μία τέτοια περίπτωση. Όχι για το ματς αυτό καθαυτό, αλλά για το... τρίτο ημίχρονο. Τα social media πλημμύρισαν από οπαδούς άλλων ελληνικών ομάδων που πανηγύριζαν για την συντριβή του Θρύλου στην Κωνσταντινούπολη.

Προσπάθησα πολλές ώρες να μπω στο μυαλό ενός Παναθηναϊκού, ΑΕΚτζή, ή και ΠΑΟΚτζή ο οποίος αισθάνθηκε ευχαρίστηση από το 4-1. Το να γελάσεις, να κοροϊδέψεις, να πειράξεις φίλους και γνωστούς Ολυμπιακούς για την ήττα είναι, ένα πράγμα. Το να χαρείς, να πανηγυρίσεις με τα τουρκικά γκολ είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με οπαδικό μίσος που δεν αφήνει τίποτα άλλο να το καταπιέσει. Την ώρα που ο τουρκικός Τύπος κυκλοφόρησε με «εθνικά» πρωτοσέλιδα και ευθείες αναφορές όπως «τους ρίξαμε στην θάλασσα» και «τους πνίξαμε στον Βόσπορο», Έλληνες δημοσιογράφοι φορούν φανέλες με την ημισέληνο. Για να «πικάρουν»; Για να «πειράξουν»; Όχι, για να πανηγυρίσουν.

Οι Τούρκοι στην αρένα της Μπεσίκτας δεν είχαν κανένα οπαδικό προσανατολισμό, ήταν άκρως εθνικός, γι αυτό και συνδύασαν το «γλέντι» που μας έκαναν με το συρτάκι που ακούστηκε από τα μεγάφωνα του γηπέδου.

Θα μου πείτε, πόσο ρομαντικός είσαι; «Συντριβή του αντιπάλου από οποιονδήποτε και οπουδήποτε σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης». Μπορεί και να συμφωνήσω, άλλωστε μόνο αν είσαι αδιάφορος για το ποδόσφαιρο είσαι και ρομαντικός. Ωστόσο το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι για κλωτσιές εδώ και χρόνια. Η βαθμολογία των ελληνικών ομάδων είναι για τον διάολο και από εκεί που βγάζαμε τρεις ομάδες στο Champions League, φτάνουμε πλέον να παίζουμε από τον Ιούλιο. Όσο κι αν κάνουμε μερικά διπλά στην Ευρώπη, αυτή είναι μία κατάντια για την Ελλάδα.

Θυμάμαι, πήγαινα σχολείο όταν ο Παναθηναϊκός έπαιζε με την Φενέρμπαχτσέ και είχα ενοχληθεί τόσο πολύ από την «εθνικοποίηση» που έκαναν οι Τούρκοι βγάζοντας το γιγαντιαίο πανό με τον Μωάμεθ τον Πορθητή και τα συνθήματα που ακούστηκαν. Τελικά, οι Τούρκοι συνετρίβησαν στην Λεωφόρο και ησύχασαν.

Όπως ησύχασαν στο αξέχαστο ματς της Ριζούπολης όπου ο Ολυμπιακός του Τζιοβάννι «ξεφτίλιζε» την Γαλατασαράι με 3-0 για το Champions League. Είμαι Ολυμπιακός, αλλά χάρηκα με την νίκη του ΠΑΟ με την Φενέρ, όπως και σε κάθε νίκη απέναντι στους Τούρκους. Όσο αντιπαναθηναϊκός, αντιαεκτζής, αντιπαοκτζής κι αν είμαι όμως, φανέλα με την ημισέληνο δεν θα φορούσα. Ακούς συνάδελφε;