Εντάξει, το ο,τι δεν αξίζει να ασχολούμαστε με το ελληνικό ποδόσφαιρο το έχουμε καταλάβει. Το έχουμε εμπεδώσει. Πως τα γήπεδα ανήκουν πλέον στους λίγους... εκλεκτούς κάφρους, είναι ένα γεγονός. Ποιος σκεπτόμενος άνθρωπος θα θελήσει πλέον να πάρει την οικογένεια του ή έστω να πάει μόνος, ο ίδιος και να διακινδυνέψει την σωματική του ακεραιότητα για να παρακολουθήσει ένα μέτριο θέαμα; Προφανώς, κανένας.

Της Ευγενίας Κουντούρη

Και μπορεί να κατηγορούμε γι' αυτή την κατάντια τους «κάφρους», που σαφώς και ευθύνονται για τις πράξεις τους, όμως είναι οι τελευταίοι που τελικά φταίνε. Δεν μπορεί κανείς να έχει απαιτήσεις από αυτούς. Δεν μπορεί να περιμένει κανείς από τους ανεγκέφαλους να αποκτήσουν ξαφνικά κοινή λογική και ήθος, ώστε να δουν το γήπεδο ως χώρο διασκέδασης κι όχι εκτόνωσης. Εάν περιμένουμε από αυτούς που δημιουργούν τα επεισόδια ξαφνικά να συμμορφωθούν και να σταματήσουν, τότε σαφώς έχουμε μεγαλύτερο πρόβλημα κι από εκείνους.

Αυτά που συμβαίνουν στα γήπεδα, γίνονται γιατί οι ομάδες επιτρέπουν να συμβούν. Απλά και ξεκάθαρα. Γιατί ποτέ καμία ομάδα δεν θα κόψει το γήπεδο στον «πελάτη», που δημιούργησε φασαρίες, που πέταξε ένα μπουκάλι, ή ένα καπνογόνο ή μία καρέκλα. Μάλιστα, όχι μόνο δεν θα τον διώξει από το γήπεδο, αλλά θα τον επαινέσει κιόλας μιλώντας «για τον υπέροχο λαό», τους «απίστευτους φιλάθλους» και δηλώνοντας πως «αυτούς έχουμε κι αυτούς θέλουμε».

Ο προπονητής του ΠΑΟΚ, Βλάνταν Ίβιτς και ο πρόεδρος της ομάδας, Ιβάν Σαββίδης, για παράδειγμα, μετά το τέλος του τελικού του κυπέλλου κόντρα στην ΑΕΚ, του τελικού ντροπή, μοίρασαν πολλά «ευχαριστώ», στον ... υπέροχο λαό της ομάδας τους. Όχι μόνο δεν καταδίκασαν τους κάφρους, αλλά επέλεξαν να τους στηρίξουν και να τους εκθειάσουν.

Κι επειδή «υπέροχος λαός» υπάρχει σε όλες τις ομάδες, ήρθε χθες ένας από αυτούς τους... υπέροχους, οπαδός του Παναθηναϊκού, να πετάξει ένα μπουκάλι στο κεφάλι του Σέρβου προπονητή του ΠΑΟΚ. Δεν θα σταθώ στο φερόμενο ως «θέατρο» του Ίβιτς. Άλλωστε μπορεί στο πλάνο που υπάρχει να φαίνεται πως ο Σέρβος κάνει απλά μία... οσκαρική ερμηνεία προσποιούμενος πως χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια του, αλλά κανείς, πλην του ίδιου, δεν μπορεί να γνωρίζει πως αισθανόταν εκείνη την ώρα. Μπορεί όντως να ζαλίζονταν ή να ζαλίστηκε ξαφνικά έτσι όπως προχωρούσε καμαρωτός. Το μπουκάλι τον βρήκε στο κεφάλι και οφείλουν όλοι να δεχτούν αυτό που έλεγε. Πως δηλαδή ζαλίζονταν.

Το πρόβλημα με τον Βλάνταν Ίβιτς άλλωστε δεν ήταν το αν ζαλίζονταν χθες. Αυτό το δεχόμαστε ή τουλάχιστον πρέπει να το δεχτούμε όλοι. Το πρόβλημα είναι οι δηλώσεις που έκανε μετά τον τελικό ή οι πράξεις του όσο ήταν ποδοσφαιριστής. Από τη στιγμή που ο ίδιος πέταξε μπουκάλι στην κερκίδα, δεν περίμενε πως σε ανύποπτη στιγμή το μπουκάλι μπορεί και να... επέστρεφε; Εάν δεν το περίμενε, κακώς.

Οι ποδοσφαιριστές και οι προπονητές δεν κρίνονται μόνο από την απόδοση τους. Κρίνονται και από το ήθος και τον σεβασμό που δείχνουν στο προϊόν που «υπηρετούν». Το ποδόσφαιρο. Άλλωστε η πιο άσχημη εικόνα από το χθεσινό παιχνίδι δεν ήταν των ανεγκέφαλων στην κερκίδα, αλλά των ποδοσφαιριστών που μετέτρεψαν τον αγωνιστικό χώρο σε πεδίο μάχης.

Όσο οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές, οι παίκτες και οι προπονητές των ομάδων δεν δείχνουν τον παραμικρό σεβασμό για το άθλημα που υποτίθεται πως αγαπούν, όσο οι πρόεδροι δίνουν συγχαρητήρια σε όσους προκαλούν επεισόδια, όσο τους κρατούν στα γήπεδα και τους προστατεύουν, τότε δεν αξίζει κανείς να ασχολείται με το ελληνικό ποδόσφαιρο. Γιατί είναι πολύ εύκολο να ρίχνουμε την ευθύνη στους... ανεγκέφαλους, όμως δεν βλέπουμε και κανέναν «έξυπνο» να προστατεύει αυτό το κατακαημένο το ελληνικό ποδόσφαιρο.