Το πρώτο μου άρθρο για το 2017 ήθελα να είναι (χαζο)χαρούμενο και αισιόδοξο. Δυστυχώς δεν είναι. Ήμουν σε ένα σπίτι με καλούς φίλους και καμιά δεκαριά αλαλάζοντα πιτσιρίκια στην αλλαγή του χρόνου, όταν μπήκα λίγο στο ίντερνετ από το κινητό για να δω τι γίνεται στον κόσμο. Αυτό που είδα, ήταν το χειρότερο δυνατόν σενάριο: νέο τρομοκρατικό χτύπημα στην Τουρκία, νεκροί, τραυματίες, τρόμος, πανικός, ένας πολύ άσχημος τρόπος για να υποδεχθείς τη νέα χρονιά.

Και για να προλάβω τα «τι μας νοιάζει εμάς εδώ πέρα;», προφανώς μας νοιάζει και μας κόφτει τι συμβαίνει σε απόσταση αναπνοής από τη χώρα μας, πέρα φυσικά από την απώλεια ανθρώπινων ζωών που δεν γίνεται να μας αφήνει αδιάφορους και αναίσθητους. Δεν χρειάζεται να είσαι μετρ της διπλωματίας και της εξωτερικής πολιτικής, για να καταλάβεις ότι η Τουρκία είναι μια κατσαρόλα γεμάτη νερό που βράζει και χύνεται από τα πλάγια – στην αριστερή μεριά της κατσαρόλας, είμαστε εμείς, τα χωρικά μας ύδατα, ο εναέριος χώρος μας, τα νησιά μας, η Κύπρος. Όλα αυτά με τα οποία ασχολείται τον τελευταίο καιρό ο Ερντογάν, όποτε πιέζεται στο εσωτερικό της χώρας του και θέλει να παραστήσει τον καμπόσο στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Περιμένετε λιγάκι να ολοκληρωθεί η καταμέτρηση των πτωμάτων και θα δείτε τι εννοώ.

Είναι φανερό ότι στην Τουρκία η κατάσταση είναι μη ελέγξιμη τον τελευταίο καιρό. Το πραξικόπημα του Ιουλίου έδωσε στον Ερντογάν την ευκαιρία να καθαρίσει τον στρατό, την αστυνομία, το δικαστικό σώμα και τα ΜΜΕ από διάφορους ανεπιθύμητους, να πάρει στα χέρια του υπερ-εξουσίες, να ισχυροποιηθεί έναντι κάθε μορφής αντιπολίτευσης, αλλά με τους «πραγματικούς εχθρούς» δεν ασχολήθηκε – αντιθέτως, οι «πραγματικοί εχθροί» ασχολούνται με την Τουρκία κι έχουν στείλει στον τάφο ένα σωρό ανθρώπους τον τελευταίο καιρό. Οι «πραγματικοί» αυτοί εχθροί βάζουν βόμβες και πυροβολούν αδιακρίτως. Ζώνονται με εκρηκτικά και ανατινάζονται σε σημεία όπου μαζεύεται πολύς κόσμος. Οι «πραγματικοί» αυτοί εχθροί δεν διαπραγματεύονται και δεν παίρνουν ομήρους. Δεν νοιάζονται για τη ζωή τους, ούτε για τις ζωές αυτών που παίρνουν μαζί τους, αν είναι γυναίκες και παιδιά.

Είχα γράψει πριν λίγο καιρό, ότι δεν γίνεται να γονατίσουμε μπροστά στην τρομοκρατία, ότι πρέπει να αντισταθούμε, να μην την αφήσουμε να κερδίσει σε ένα ματς όπου προηγείται – πρέπει να το «γυρίσουμε» το παιχνίδι. Αλλά όχι με ευχολόγια: στη Γαλλία, τη Γερμανία, το Βέλγιο, χώρες που έχουν πληγεί από την τρομοκρατία, τα μέτρα ασφαλείας είναι δρακόντεια, οι μυστικές υπηρεσίες παλεύουν με το «θηρίο» μέρα – νύχτα και προσπαθούν να βρουν και να σταματήσουν αυτούς που σχεδιάζουν τρομοκρατικά χτυπήματα. Στην Τουρκία είναι φανερό ότι ο έλεγχος έχει χαθεί: ο Ερντογάν και οι μυστικές του υπηρεσίες ακόμα πασχίζουν να ξετρυπώσουν δημόσιους υπαλλήλους και λειτουργούς που δεν ορκίζονται πίστη και υποταγή στο όνομά του και δεν μένει και πολύς χρόνος για να ασχοληθούν με την τρομοκρατία...

Αν κάποιος από εσάς, αυτή τη στιγμή είχε τη δυνατότητα να διαλέξει έναν ευρωπαϊκό προορισμό για ταξίδι αναψυχής με όλα τα έξοδα πληρωμένα, ποιος αλήθεια θα διάλεγε αυτή την περίοδο της – πανέμορφη είναι η αλήθεια – Κωνσταντινούπολη; Νομίζω πως ούτε ο πιο τολμηρός. Κι ακόμα κι αν είχε κάποιος μια καλή επαγγελματική πρόταση, με καλά χρήματα και προοπτική, φαντάζομαι επίσης θα το σκεφτόταν πολύ προσεκτικά – εκτός αν είσαι ο Γκάρι Ροντρίγκεζ και στα πόδια σου απλώνονται τόσα πολλά χρήματα, που είσαι διατεθειμένος να πάρεις το ρίσκο... Οι υπόλοιποι άνθρωποι, που δεν κλωτσάμε μπάλα και δεν μας δίνουν καναδυο εκατομμύρια τα χρόνο, φαντάζομαι ότι θα προτιμούσαμε λιγότερα χρήματα και μεγαλύτερη ασφάλεια, παρά το αντίθετο. Άλλωστε ως γνωστόν, τα σάβανα δεν έχουν τσέπες...

Άφησα για το τέλος κάτι – κατά τη γνώμη μου – σημαντικό: θυμίζω ότι το Final – Four του μπάσκετ φέτος θα γίνει στην Κωνσταντινούπολη. Και δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή καμία σκέψη ή διάθεση αλλαγής πόλης τέλεσης του Final – Four. Είναι πολλά τα λεφτά άλλωστε, οι χορηγοί, οι ετοιμασίες, για να γίνει κάτι τόσο δραστικό. Αλλά σε μια χώρα όπου οι αρχές δείχνουν ανήμπορες να βρουν και να σταματήσουν τους τρομοκράτες ή ακόμα και να τους συλλάβουν μετά από μια επίθεση, ποιος μπορεί να εγγυηθεί στις τέσσερις ομάδες που θα φτάσουν εκεί, τους παίκτες, τις αποστολές και τις χιλιάδες φίλους τους που θα τις ακολουθήσουν ότι θα είναι ασφαλείς στο γήπεδο, στο δρόμο, στα ξενοδοχεία, τα λεωφορεία, τα εστιατόρια;