Την μισείς τη Ρεάλ. Παραδέξου το. Όποτε πανηγυρίζει γκολ ο Κριστιάνο, βρίζεις χυδαία και πετάς σεξουαλικά υπονοούμενα. Όποτε κερδίζει η Ρεάλ, πιπιλάς κάτι τσιτάτα που διάβασες κάπου στο facebook για τον Φράνκο - μεταξύ μας, ο μόνος Φράνκο που ξέρεις, είναι ο Φράνκο Νάκιτς, άντε κι ο Φράνκο ο Κοστάντζο. Όταν βλέπεις τον Πέπε σου γυρνάνε τα άντερα, όταν βλεπεις τον Μπέιλ χλευάζεις για τα 90-τόσα εκατομμύρια που δόθηκαν γι' αυτόν (προφανώς από το υστέρημά σου...), κοροϊδεύεις τον Μαρσέλο για το μαλλί του και τον Μόντριτς για τη φάτσα του. Λογικό. Τόση μπάλα ξέρεις που κρίνεις ποδοσφαιριστές με τόσο αλάνθαστα κριτήρια...

Γράφει ο Κώστας Βαϊμάκης 

Τη σιχαίνεσαι τη Ρεάλ. Παραδέξου του. Διότι είσαι Μπαρτσελόνα και η Μπαρτσελόνα συμβολίζει την «αδούλωτη Καταλωνία» και «είναι κόντρα στην πρωτεύουσα Μαδρίτη». Διότι σου τη σπάει που έχει πάρει τόσα Πρωταθλητριών/ Τσάμπιονς Λιγκ, που έγινε η πρώτη ομάδα που έκανε back-to-back. Αισθάνεσαι άβολα διότι κάποτε κορόιδευες τους «γκαλάκτικος» και την «ξιπασιά» του εκάστοτε Προέδρου να σκορπάει εκατομμύρια χωρίς αυτό να μεταφράζεται σε τίτλους, αλλά τώρα δεν μπορείς να κοροϊδέψεις καθώς και τίτλοι έρχονται και φορτηγά με λεφτά δεν ξοδεύονται. 

Δεν τη σέβεσαι τη Ρεάλ. Παραδέξου το. Εντάξει, κακή κουβέντα δεν έχεις πει για τον Ζιντάν από τότε που ανέλαβε, αλλά για τα λιγοστά προπονητικά του παράσημα έχεις μιλήσει και είχες «προβλέψει» πως θα τον δέσει φιόγκο ο Αλέγκρι. Όσο για τον Κριστιάνο (που δεν σκοράρει φυσικά στα μεγάλα ματς), 200 γκολ να βάλει σε μια χρονιά, πάντα θα είναι αυτός «που τον έκανε ο Χαριστέας να κλάψει» και ο «ποιος Ρονάλντο μωρέ; Είδες τι γκολ πέτυχε ο Μέσι φέτος στο Μπερναμπέου;» Ο «ποιος Κριστιάνο» βέβαια, μέσα σε έναν χρόνο έχει πάρει δυο Τσάμπιονς Λιγκ, ένα Euro, ένα παλιο-διηπειρωτικό, ένα ψωροπρωτάθλημα και κάτι άλλα ψιλούρια, αλλά «σαν το γκολ του Μέσι στο Μπερναμπέου και το άλλο στον τελικό κυπέλλου με την Αλαβές δεν έχει». 

Δεν την γουστάρεις τη Ρεάλ. Ομολόγησέ το. Ήσουν με τη Γιουβέντους στον τελικό «για να το πάρει επιτέλους ο Μπουφόν», «διότι έπαιξε την καλύτερη μπάλα μέσα στη χρονιά», «διότι έχει γρανιτένια άμυνα» (γελάσανε και οι γρανίτες μετά τα τέσσερα γκολ...), «διότι έλεος πια με την εύνοια στη Ρεάλ». Και κάπου εδώ μόλις δάκρυσε από συγκίνηση μια φωτογραφία του Λουτσιάνο Μότζι πάνω από το κρεβάτι μου, που έκανε ό,τι έκανε στο περιβόητο «Καλτσιόπολις» όχι για εκείνον, αλλά για τη φουκαριάρα τη μάνα του...

Παραδέξου το, προσπαθείς συνέχεια να τη μειώνεις τη Ρεάλ. Να βρίσκεις ψεγάδια. Μουντζούρες. Σκιές. Έριξε τέσσερα στον τελικό, αλλά εσύ θεώρησες έξυπνο να εστιάσεις στον τρόπο που κέρδισε την αποβολή του Κουαδράδο ο Σέρχιο Ράμος, στο 80-φεύγα, με το σκορ 3-1, λες και θα άλλαζε κάτι... Πήρε το 12ο αλλά «ποιος μετράει»; Έκανε back-to-back αλλά «σιγά, με ποιους αντιπάλους έπαιξε;» Πήρε το πρωτάθλημα στην Ισπανία αλλά «δεν το πήρε η Ρεάλ, το έχασε η Μπαρτσελόνα». Ψωνίζει ακριβούς παίκτες, την κοροϊδεύεις, δεν μπαίνει καν σε διαδικασία πλειστηριασμού για κανέναν Πογκμπά, την χλευάζεις. 

Ε λοιπόν, σου έχω νέα: η Ρεάλ είναι ένας ποδοσφαιρικός βρυκόλακας, που όσο την μισείς, όσο την κοροϊδεύεις, όσο προσπαθείς να τη μειώσεις, τόσο περισσότερη ζωή παίρνει. Εσύ βρίζεις, εκείνη παίρνει κούπες. Εσύ τη χλευάζεις, εκείνη κερδίζει τελικούς. Τρέφεται από όλα τα άσχημα που λένε οι haters, όχι μόνο δεν επηρρεάζεται από τις ειρωνείες αλλά βρίσκει επιπλέον κίνητρο να κλείνει τα στόματα που μιλούν με αυθάδεια και περίσσιο θράσος. Συνεχίστε να μιλάτε απαξιωτικά για τη Ρεάλ και μπορεί να σας κάνει κανένα χουνέρι και του χρόνου και να πάρει τρίτο συνεχόμενο. Και να μην βρίσκετε μετά σπηλιά να κρυφτείτε...

Υ.Γ. Σέβομαι πραγματικά το Ρίο Φέρντιναντ και την ιστορία του στο ποδόσφαιρο και τον γούσταρα πολύ σαν παίκτη. Αλλά να λέει «θα ντρεπόμουν να κοιτάξω τον γιο μου στα μάτια αν είχα κάνει αυτό που έκανε ο Ράμος» ο άνθρωπος που κάποτε φόρεσε ΑΥΤΟ, ε μάλλον παραπάει...