Το μεσημέρι της Δευτέρας, όπως κάθε μέρα, πήρα το παιδί μου από το σχολείο για να το γυρίσω σπίτι του, πριν πάω στον ΣΚΑΪ για τη μεσημεριανή μου εκπομπή στο ράδιο. Η πρώην σύζυγός μου, με είχε ενημερώσει για τη ληστεία στο Παλιό Φάληρο, για τον ληστή που αναζητούσε η Αστυνομία, για τη μεγάλη κινητοποίηση, για τη διάχτυτη ανησυχία μήπως είχε τρυπώσει σε καμιά πολυκατοικία ή κανένα εγκαταλελειμένο σπίτι στη γειτονιά. Ήταν η πρώτη φορά που συνόδευσα τον μικρό, μαζί με την κοπέλα που τον κρατάει τα μεσημέρια μέχρι το ασανσέρ, just in case που λένε και στο χωριό μου - εγώ με στυλ bodyguard, μπουφάν μηχανής, κράνος, γυαλιά ηλίου, βλέμμα που σκάναρε το χώρο κι ο μικρός να με κοιτάζει σαν να είμαι ΟΥΦΟ και να με ρωτάει «μπαμπα, τι έγινε»; 

Τι να του εξηγήσεις ακριβώς του μικρού; Ότι «μέρα - μεσημέρι» μπουκάρουν σε σπίτια; Ότι άλλους τους έπιασαν, άλλος έπεσε από το μπαλκόνι κι άλλον τον έψαχναν σε όλα τα πιθανά και απίθανα μέρα, εκτός από το πιο προφανές, τη ντουλάπα του σπιτιού που πήγε να ληστέψει; Ότι το CSI - Καλλιθέα, δεν μπήκε καν στον κόπο να ψάξει πρώτα απ' όλα το σπίτι, πριν αρχίσει να ψάχνει τους γύρω δρόμους; Πώς να εξηγήσεις και σε ποιον ότι πέρασαν 14 ώρες όπου ο ληστής έπαιξε κρυφτούλι με ολόκληρη της ΕΛ.ΑΣ., του ήρθε να κάνει το «χοντρό του» και η μυρωδιά τον πρόδωσε και τον ανάγκασε να βγει από την κρυψώνα του; Ότι απείλησε με πιστόλι τους πάντες φεύγοντας και εξαφανίστηκε σαν κύριος; Να γελάσεις ή να κλάψεις που η αστυνομία λέει ότι θα τον βρει από το DNA που άφησε στη ντουλάπα; Χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι και ο ληστής στο σαλόνι, που θα έλεγε και η παροιμία. 

Τίποτα από τα παραπάνω τελικά δεν έχει σημασία, ειδικά όταν μαθαίνεις ότι ο ένας από τους Ρώσους συνεργούς που συνελήφθη, είχε απασχολήσει για 36 ένοπλες ληστείες. Προσοχή στον αριθμό: 36! Σε δημόσιους οργανισμούς, χρηματαποστολές, τράπεζες, επιχειρήσεις. Είχε συλληφθεί και καταδικαστεί σε 17 χρόνια. Σε πολλά περισσότερα είχε καταδικαστεί ο Μολδαβός που σκοτώθηκε όταν προσπάθησε να διαφύγει, καθώς ήταν μπλεγμένος πέρα από ένοπλες ληστείες και κλοπές και σε διπλή ανθρωποκτονία. Και τι έκαναν έξω αυτά τα «μπουμπούκια»; Εκμεταλλεύτηκαν τις ευνοϊκές διατάξεις του «Νόμου Παρασκευόπουλου» και είχαν αποφυλακιστεί. 

Με το χέρι στην καρδιά, μας φταίει περισσότερο η ανικανότητα της Αστυνομίας, η αμέλεια αυτού ή αυτών που όφειλαν να ψάξουν εξονυχιστικά το σπίτι και να βρουν το ληστή που ήταν κρυμένος στη ντουλάπα, ή ο «Νόμος Παρασκευόπουλου» που επιτρέπει σε όλα τα «καλά παιδιά» (βιαστές, δολοφόνους, τρομοκράτες ή «σκληρούς ποινικούς») για λόγους αποσυμφόρησης των φυλακών, να αφήνονται ελεύθεροι; Για να το πω διαφορετικά: η «ανίκανη Αστυνομία» την είχε κάνει τη δουλειά της, τους είχε πιάσει τους ληστές του Παλαιού Φαλήρου. Η Δικαιοσύνη της είχε κάνει τη δουλειά της, τους είχε καταδικάσει σε πολυετή φυλάκιση. Αλλά ήρθε ο «Νόμος Παρασκευόπουλου» και έκανε μια άλλου είδους δουλειά: επειδή δεν χωράνε όλοι οι κακοί στη φυλακή, δίνει τη δυνατότητα σε κάποιους εξ' αυτών να κυκλοφορούν ελεύθεροι και ενδεχομένως να επανέλθουν σε αυτό ακριβώς που έκαναν πριν περάσουν την πόρτα της φυλακής. 

Και συγνώμη κιόλας αν χαλάω τη νιρβάνα κάποιων «εθνοπατέρων», που αυτή την περίοδο αγωνιούν και πασχίζουν για τη νομιμοποίηση του ελεύθερου κάμπινγκ, αλλά μήπως, λέω, μήπως, οι 38 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που ενδεχομένως θέλουν να ντυθούν «Τόνι Σφήνος» και να αναβιώσουν τα Μάταλα, να ασχοληθούν με κάτι πιο σοβαρό; Όπως τον «Νόμο Παρασκευόπουλου» και όλα όσα προκαλεί στην ελληνική κοινωνία; Μήπως να ασχοληθούμε επιτέλους λίγο πιο σοβαρά με έναν Νόμο, που βρωμάει περισσότερο κι από τα περιττώματα στη ντουλάπα του Παλαιού Φαλήρου;