Ο Έλληνας γενικά δεν φημίζεται για την υπομονή του (από την Εθνική Οδό μέχρι την ουρά της τράπεζας κι από το εστιατόριο μέχρι να έρθει η παραγγελία μέχρι να μπει στο καράβι για να πάει διακοπές), αλλά ειδικά ο Έλληνας οπαδός, είναι ένα πλάσμα που θέλει επιτυχίες και τις θέλει όχι αύριο, αλλά χθες. Μπορεί να τον έχουν κακομάθει παράγοντες του παρελθόντος (ή και του παρόντος...) που σημείωσαν επιτυχίες και σήκωσαν κούπες άμα τη εμφανίσει τους, μπορεί να έχει συνηθίσει ή να τον έχουν συνηθίσει σε ένα «προστατευμένο και φιλικό περιβάλλον» που λειτουργεί με όρους ευνοϊκούς για την ομάδα του, μπορεί να είναι στο χαρακτήρα και τη μενταλιτέ μας αυτό το «κούπα θέλω - τώρα τηνε θέλω», αλλά τέλος πάντων έτσι λειτουργούμε. 

Επίσης ένας άλλος τρόπος με τον οποίον λειτουργεί ο Έλληνας οπαδός, είναι ότι η απόσταση ανάμεσα στην αποθέωση και την απαξίωση, είναι μισό τσιγάρο δρόμος. «Θεός» ο προπονητής και «Τιτάνες» οι παίκτες όταν κερδίζουν, «άχρηστος» και «άμπαλοι» αντίστοιχα όταν δεν κερδίζουν, χωρίς να τους αναγνωρίζουμε καν ελαφρυντικά.  

Ο Παναθηναϊκός έχασε και το δεύτερο παιχνίδι από τη Φενέρ κι αν δεν έρθει ο κόσμος ανάποδα, δεν πάει final-four. Έχασε από μια καλύτερη ομάδα που πρώτα απ' όλα είναι Ομάδα, διότι έχει τον κορυφαίο προπονητή της Ευρώπης, διότι έχει ένα μικρό σχετικά ρόστερ αλλά με τουλάχιστον 4-5 παίκτες ιδιαίτερα ποιοτικούς και ακριβούς και χρυσοπληρωμένους, διότι η Φενέρ και ο «Ζοτς» δεν μασάνε από έδρες και μειονεκτήματα έδρας και άλλα τέτοια, διότι προετοιμάστηκαν πολύ καλά για τα παιχνίδια αυτά, διότι διότι διότι... Βάλτε όσα «διότι» θέλετε και θα βρείτε την εξήγηση, όποιος θέλει να βάλει στη ζυγαριά και τη διαιτησία ας το κάνει, μόνο που φοβάμαι ότι μπορεί μια διαιτητοσυζήτηση να τον αποπροσανατολίσει από τα βασικά θέματα. 

Ένα βασικότατο θέμα, είναι ένα «διότι» ακόμα που εξηγεί όχι μόνο το 0-2 της Φενέρ, αλλά και το προβάδισμα που έχουν επίσης η Ρεάλ, η ΤΣΣΚΑ και ο Ολυμπιακός για πρόκριση στο final-four: τη στιγμή που ο Τσάβι Πασκουάλ μετράει 4 περίπου μήνες στον πάγκο του Παναθηναϊκού, ο Ομπράντοβιτς είναι στη Φενέρ από το 2013. Ο Σφαιρόπουλος, ο Ιτούδης, ο Λάσο μετράνε επίσης χρόνια και όχι μήνες στον πάγκο των ομάδων του. Ο «Ζοτς» από το 2013 δεν έχει πάρει Ευρωλίγκα, ο Ιτούδης στηρίχθηκε παρά την αποτυχία της πρώτης του χρονιάς (έχοντας μυθικό μπάτζετ 40+ εκατομμυρίων και Κιριλένκο για δώρο στη μέση της χρονιάς κλπ) και το σήκωσε την επόμενη, ο Σφαιρόπουλος στηρίχθηκε στην μετα-Μπαρτζώκα εποχή και στηρίζεται χωρίς να έχει πάρει Ευρωλίγκα και πολύ κάνουν οι αδελφοί Αγγελόπουλοι, ο Λάσο επίσης. 

Τι θέλει να πει ο ποιητής; Ότι χωρίς υπομονή, μπασκετική υπομονή αλλά και υπομονή γενικώς, δουλειά δεν γίνεται ούτε στο μπάσκετ ούτε πουθενά. Να βγάλουμε τον Πασκουάλ άχρηστο και να πάμε παρακάτω, ενώ ήρθε (και είναι) προπονητής από το πάνω ράφι, με Ευρωλίγκα στις αποσκευές του και υπέγραψε τριετές συμβόλαιο; Πολύ ωραία, να φύγει διότι απέτυχε που δεν μπόρεσε να κερδίσει τη Φενέρ και να φέρουμε άλλον. Ποιον άραγε; Ποιος θα έρθει να καθίσει σε μια ηλεκτρική καρέκλα, όπου από τον «Ζοτς» και μετά δεν στεριώνει άνθρωπος, ειδικά αν απολυθεί στο εξάμηνο προπονητής επιπέδου Ευρωλίγκας με τριετές συμβόλαιο; Θα έρθει νομίζετε ο «Σάρας»; Ο Μπλατ; Θα γυρίσει ο Ομπράντοβιτς; Λίγη σοβαρότης δεν έβλαψε...

Η επιλογή της διοίκησης του Παναθηναϊκού ήταν και είναι ο Τσάβι Πασκουάλ. Φέτος, πρέπει απλά να διαχειριστεί ένα ρόστερ που φτιάχτηκε από τον Αργύρη Πεδουλάκη με άλλη φιλοσοφία και άλλα «θέλω». Έχει πάρει ήδη το Κύπελλο, θα παλέψει για το πρωτάθλημα και θα πάει την άλλη εβδομάδα στην Τουρκία για ό,τι καλύτερο μπορεί να πετύχει. Το καλοκαίρι, θα τον δούμε και θα τον αξιολογήσουμε καταρχάς από τις προσθαφαιρέσεις που θα εισηγηθεί, θα δούμε πόσες και ποιες κινήσεις θα υλοποιηθούν από τη διοίκηση και στη συνέχεια θα τον κρίνουμε με βάση την εικόνα της ομάδας ΤΟΥ στο παρκέ. Τόσο απλά. Όλα τα υπόλοιπα είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε, να μαλώνουμε και να βγάζουμε την πίκρα μας βλέποντας τον Ολυμπιακό να παρουσιάζει ένα πολύ καλό και σοβαρό πρόσωπο. Η αντιπαλότητα στην Ελλάδα ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό είναι ένα πράγμα, αλλά η εικόνα του Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα, ο τρόπος που παίζει, η φιλοσοφία του προπονητή του, ο ρόλος του Σπανούλη, η ουσία του Πρίντεζη, η συνολική δομή του οργανισμού που ονομάζεται «μπασκετικός Ολυμπιακός», είναι κάτι που οφέιλουμε να σεβόμαστε και να αναγνωρίζουμε ως κάτι πολύ αξιόλογο