Culture
LIVE: ΑΝΑΝΕΩΘΗΚΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ

Τι μας είπε η Ζωή Λάσκαρη στην τελευταία της συνέντευξη (pics)

Τα λόγια της στο Reader, τον Ιανουάριο.

«Για μένα η ζωή ξεκινά κάθε μέρα από την αρχή. Δοξάζω κάθε πρωί το θεό που ξύπνησα και από εκεί και πέρα είναι μία νέα μέρα»... Έτσι έβλεπε η μεγάλη κυρία του ελληνικού κινηματογράφου, η Ζωή Λάσκαρη, η Ζωίτσα μας – όπως την αποκαλούσαμε όλοι – τη ζωή της, το νήμα της οποίας κόπηκε το μεσημέρι της Παρασκευής, βυθίζοντας στην θλίψη τον καλλιτεχνικό κόσμο, τους πιστούς θαυμαστές της αλλά και όλους εμάς που είχαμε την τύχη να βρεθούμε – έστω και για λίγο – κοντά της.

Η Ζωή Λάσκαρη ήταν ένας άνθρωπος με τρέλα, αναρχική, ειλικρινής, αυθεντική, που δεν μασούσε τα λόγια της, που όπως έλεγε «δεν χρώσταγε τίποτα σε κανέναν». Η δική μας συνάντηση έγινε στις αρχές του 2017, όταν πήγα να παρακολουθήσω την παράσταση στην οποία πρωταγωνιστούσε ««Νύφη Κουράγιο», ένα έργο για το οποίο έλεγε και ξαναέλεγε πόσο υπερήφανη ήταν. Καθισμένη στις πρώτες θέσεις του «Πολυχώρου Αθηναΐς», δεν κατάφερα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της, για μιάμιση περίπου ώρα.

Εντυπωσιασμένη από την ενέργειά, το πάθος της γι’ αυτό που αγαπούσε όσο τίποτα άλλο, την υποκριτική, προσπαθούσα να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου για τη συνέντευξη που θα ακολουθούσε. Μάταιο! Όσες ερωτήσεις κι αν είχα προετοιμάσει, η Ζωή Λάσκαρη έφερνε πάντα τη συζήτηση εκεί που ήθελε, ήταν ένας χείμαρρος που έτρεχες να την ακολουθήσεις.

Η δική μας κουβέντα έγινε σε ένα μαγαζί, λιγοστά μέτρα πιο μακριά, από το θέατρο. Ντυμένη στα λευκά και με αέρα σταρ, κάθισε δίπλα μου σε ένα τραπέζι, αγνοώντας το κασετοφωνάκι που την ηχογραφούσε! «Θα πιούμε κρασάκι, ε;» με ρώτησε και εγώ απλά της έγνεψα καταφατικά, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω το πόσο απλή μπορεί να είναι η μεγαλύτερη σταρ του ελληνικού κινηματογράφου, η γυναίκα που θαύμαζα από πιτσιρικά και χάζευα στις ταινίες της.

Η συζήτηση ξεκίνησε κι εκείνη φάνηκε να την βλέπει ως κουβέντα μεταξύ δύο γυναικών. «Να σταματήσεις να μου μιλάς στον πληθυντικό. Δεν πιστεύω να έχεις άγχος;» μου αποκρίθηκε, κι εγώ της απάντησα: «Τώρα καθόλου! Αλήθεια, εσείς δεν αγχώνεστε ποτέ;»… Γέλασε με το δικό της χαρακτηριστικό τρόπο, απαντώντας: ««Όχι, το έχω αποβάλλει εδώ και χρόνια, είναι περιττό. Η ζωή φέρνει πολλά πράγματα, πρέπει να είσαι έτοιμος να τα δεχτείς».

«Φόβο νιώθετε;» ήταν η επόμενη ερώτησή. «Όχι! Ειδικά, γι’ αυτό που λένε φόβο προς το άγνωστο. Τι είναι αυτό; Έχω κάνει βουτιές στο άγνωστο από την ώρα που γεννήθηκα. Αν δεν βουτήξεις…δεν έχεις ζήσει. Είμαι λίγο αναρχική στη ζωή μου». «Νιώθω ευλογημένη για όλα όσα έχω ζήσει… Κι αν με ρωτάς για τα παράσημα της ζωής μου, το μεγαλύτερο είναι ότι ο κόσμος με φωνάζει ακόμα και σήμερα Ζωϊτσα» μου είπε.

Αυτές τις τελευταίες αράδες τις σκέφτομαι τις τελευταίες ώρες, μετά το άκουσμα της είδησης του θανάτου της. Και νιώθω εγώ με τη σειρά μου ευλογημένη. Ευλογημένη που κατάφερα να γνωρίσω και να συνομιλήσω με μία καλλιτεχνική θεότητα, με έναν άνθρωπο με άστρο. Ζωίτσα μας… Το άστρο σου θα λάμπει πια από ψηλά! Καλό ταξίδι… Καλό Παράδεισο.


*Διαβάστε την τελευταία συνέντευξη της Ζωής Λάσκαρη στο Reader

Τι μας είπε η Ζωή Λάσκαρη στην τελευταία της συνέντευξη (pics)
Τι μας είπε η Ζωή Λάσκαρη στην τελευταία της συνέντευξη (pics)
Τι μας είπε η Ζωή Λάσκαρη στην τελευταία της συνέντευξη (pics)
Τι μας είπε η Ζωή Λάσκαρη στην τελευταία της συνέντευξη (pics)
Τι μας είπε η Ζωή Λάσκαρη στην τελευταία της συνέντευξη (pics)
Τι μας είπε η Ζωή Λάσκαρη στην τελευταία της συνέντευξη (pics)
Τι μας είπε η Ζωή Λάσκαρη στην τελευταία της συνέντευξη (pics)

Google NewsΑκολουθήστε το reader.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον κόσμο.

Best of Internet