Διεθνή
LIVE: ΑΝΑΝΕΩΘΗΚΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ

Η απίστευτη ιστορία της Κόμφορτ Έτιμ που έπεσε θύμα απαγωγής και κατέληξε να παίζει στην Τότεναμ!

Έναν εφιάλτη έζησε η Κόμφορτ Έτιμ στα χέρια των απαγωγέων της πριν καταλήξει στην γυναικεία ομάδα της Τότεναμ.

Η πρώην σταρ της γυναικείας ομάδας της Τότεναμ έφυγε από τη Νιγηρία με προορισμό την Αμερική για να ζήσει το όνειρό της, σπουδάζοντας και παίζοντας ποδόσφαιρο. Σταμάτησε στο Λονδίνο υποτίθεται για μια σύντομη στάση και τελικά πέρασε μήνες στα χέρια απαγωγέων. Όταν κατάφερε να φύγει από το σπίτι όπου την κρατούσαν, κατέληξε άστεγη, μέχρι η ζωή να την οδηγήσει στα «Σπιρούνια».

«Το ποδόσφαιρο ήταν στο αίμα μου» λέει η Κόμφορτ, καθώς η μητέρα της που πολέμησε στον Νιγηριανό Εμφύλιο έγινε η πρώτη διαπιστευμένη γυναίκα προπονήτρια στη χώρα.

«Κληρονόμησα την αγάπη της μητέρας μου για το ποδόσφαιρο. Ζούσα και ανέπνεα για να παίζω μπάλα, ήταν η διαφυγή μου. Όταν δεν είχαμε φαγητό, έπαιζα ποδόσφαιρο για να ξεχαστώ» εξηγεί.

Οι γονείς της Κόμφορτ ήθελαν να σπουδάσει αλλά δεν υπήρχε η οικονομική δυνατότητα και έτσι έπρεπε να εργαστεί. «Το μόνο πράγμα που μπορούσα να φανταστώ ότι μου ταιριάζει είναι να παίζω ποδόσφαιρο και έτσι υπέγραψα σε μια ομάδα δεύτερης κατηγορίας όταν έγινα 16 χρονών». Μάλιστα, το 2003 ταξίδεψε για τέσσερις εβδομάδες στην Αγγλία και πήρε δίπλωμα προπονητή στο Πανεπιστήμιο του Loughborough. «Εκεί έζησα ό,τι ονειρευόμουν πάντα αλλά δεν υπήρχε τρόπος να μείνω στο Ηνωμένο Βασίλειο και έτσι επέστρεψα στη Νιγηρία μετά το τέλος του προγράμματος» περιγράφει.

Το χρονικό του εφιάλτη στα χέρια των απαγωγέων της

«Ενώ βρισκόμουν μόλις λίγες εβδομάδες πίσω στο σπίτι μου, με πλησίασε κάποιος scouter και είπε ότι ήθελε να με στείλει σε ένα αμερικανικό κολέγιο, όπου θα έπαιζα ποδόσφαιρο» λέει, και κάπως έτσι ξεκίνησε ο εφιάλτης.

Η μητέρα της Κόμφορτ ενθουσιάστηκε με την ιδέα η κόρη της να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα και για να το καφέρει, πούλησε τα υπάρχοντά της για να καταφέρει η κόρη της να κάνει μια καινούρια αρχή.

Έτσι, έφτασε το βράδυ που θα πήγαιναν στο αεροδρόμιο για το μακρύ ταξίδι προς την Αμερική, με ενδιάμεσο σταθμό το Λονδίνο. Τότε, ο scouter της είπε να ξεκινήσει εκείνη και θα την έβρισκε την επόμενη ημέρα στο αεροδρόμιο της Αγγλίας. «Αυτή ήταν η τελευταία φορά που τον είδα. Όταν προσγειώθηκα στην Αγγλία, ένας άνδρας με συνάντησε και με πήγε σε ένα σπίτι όπου έμενε μία γυναίκα και ένας μεγαλύτερος άνδρας. Απλά με παράτησε εκεί και ήμουν τόσο φοβισμένη» συγκλονίζει η Κόμφορτ.

«Ήμουν τόσο νέα, μια απλή έφηβη. Δεν είχα ιδέα που ήμουν, δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με κανέναν και δεν μπορούσα να φύγω. Όταν η γυναίκα έφευγε, με κλείδωνε μέσα. Δεν θυμάμαι πολλά από εκείνη την περίοδο. Ξέρω ότι έφτασα στο Λονδίνο τον Νοέμβριο και η γυναίκα μου έδωσε ένα σοκολατένιο αυγό το Πάσχα, οπότε με κρατούσε όλους αυτούς τους μήνες. Είχα κατάθλιψη και δε θυμάμαι πολλά από εκείνη την περίοδο» συνεχίζει.

Όπως λέει, ο μεγαλύτερος σε ηλικία άνδρας του σπιτιού την παρακολουθούσε όταν ήταν στο μπάνιο και έτσι μία μέρα πήρε έναν κουβά με νερό και όταν άκουσε την πόρτα να ανοίγει, τον πέταξε πάνω του. Έτσι αποφάσισαν να τη διώξουν και την έστειλαν σε ένα άλλο σπίτι, από όπου λίγο καιρό μετά επίσης την έδιωξαν και έτσι έμεινε άστεγη.

«Ήμουν τελείως εγκαταλελειμμένη, δεν είχα πουθενά να πάω, δεν είχα χρήματα ούτε διαβατήριο. Είχα μόνο δύο μικρές τσάντες με τα υπάρχοντά μου. Τα αγγλικά μου ήταν κακά και δεν είχα ιδέα που βρισκόμουν» εξομολογείται η Κόμφορτ.

Αφού περιπλανήθηκε κατέληξε να μένει κάτω από μια γέφυρα στον σταθμό των τραίνων στο Μπρίξτον, τρομαγμένη, μόνη και σκεπτόμενη ότι αν έλεγε στη μητέρα της τι είχε συμβεί θα της ράγιζε την καρδιά. Κάποια στιγμή θυμήθηκε ότι σε μια ατζέντα που είχε μαζί της, είχε σημειώσει το τηλέφωνο ενός φίλου που έπαιζε στην ομάδα που προπονούσε η μητέρα της, ο αδερφός του οποίου ζούσε στην Αγγλία.

Πώς έφτασε να παίζει στην Τότεναμ

Έτσι, άρχισε να ζητάει λίγα χρήματα από τους περαστικούς και μετά από τέσσερις ημέρες κατάφερε να τηλεφωνήσει στη Νιγηρία και να βρει το όνομα του γνωστού που ζούσε στο Λονδίνο. «Το μόνο που πρόλαβα να πω, με τα χρήματα που είχα, ήταν ποια ήμουν. Απογοητεύτηκα αλλά ευτυχώς κάλεσε πίσω, με ρώτησε πού ήμουν κι εγώ απλά έκλαιγα. Δεν έκανα τίποτα άλλο. Κάποια στιγμή με ρώτησε που ήμουν και έπαθα σοκ όταν κατάλαβε ότι ζούσα στο δρόμο. Με μάζεψε και με πήγε στο σπίτι που ζούσε με κάποιους φίλους της» περιγράφει η Κόμφορτ και κάπου εκεί άλλαξε η ζωή της.

Αφού είχε κάπου να κοιμηθεί και να φάει, άρχισε σιγά σιγά να βρίσκει την αυτοπεποίθησή της και έπειτα οι καινούριοι της φίλοι της πρότειναν να ξεκινήσει να παίζει ποδόσφαιρο σε μια ομάδα κοντά στο σπίτι. Έτσι και έγινε. Ένας από τους παίκτες στην ομάδα ήξερε τη μητέρα της από τη Νιγηρία και της κανόνισε ραντεβού με κάποιον που έπαιζε στην Τότεναμ.

Η κοπέλα που γνώρισε της πρότεινε να περάσει δοκιμαστικά για την Τότεναμ και η Κομφόρτ της είπε ότι δεν είχε ούτε παπούτσια. «Απλά έλα και θα τα βρούμε» της είπε η κοπέλα και όντως την επέλεξαν για τη δεύτερη ομάδα αρχικά. Λίγο μετά ανέβηκε στην πρώτη ομάδα και ένιωθε ότι επιτέλους βρήκε τον εαυτό της. «Ήταν καταπληκτικό να παίζω για τα Σπιρούνια και ένιωθα ότι κάνω πρόοδο» λέει.

Το τέλος της ποδοσφαιρικής της καριέρας και η ομάδα για γυναίκες πρόσφυγες

Τότε έμεινε έγκυος στον γιο της, Εζεκιήλ και έτσι το 2004 έφυγε από την ομάδα. «Για πολύ καιρό δεν έβλεπα ποδόσφαιρο, δεν μιλούσα καν γι' αυτό. Αποφάσισα να θάψω αυτό το κομμάτι του εαυτού μου. Όλο αυτό το διάστημα δεν είχα τηλεφωνήσει πίσω στο σπίτι αλλά κάποια στιγμή το πήρα απόφαση. «Δεν παίζω ποδόσφαιρο πια αλλά θέλω να ξέρεις ότι είμαι καλά» θυμάται η Κόμφορτ να λέει στη μητέρα της τόσα χρόνια μετά. «Θυμάμαι απλά ότι έκλαιγε με λυγμούς και μου είπε “ελπίζω μια μέρα να μπορέσεις να μας πεις τι συνέβη”» λέει.

Η Κόμφορτ κατάφερε να πει στη μητέρα της την πραγματική ιστορία της ζωής της, μόλις τρία χρόνια πριν όταν επέστρεψε για πρώτη φορά στο σπίτι της στη Νιγηρία, μετά από 15 χρόνια.

Εντελώς απρόσμενα, το 2010, κάποια συμπαίκτριά της από την Τότεναμ την κάλεσε και της είπε ότι υπήρχε ένα πρόγραμμα που έδινε τη δυνατότητα σε όσους είχαν δίπλωμα προπονητικής να το αναβαθμίσουν. Και όντως, μετά από έξι μήνες πήρε το δίπλωμα προπονητικής και βρήκε ξανά το πάθος της. Από εκείνη τη στιγμή μπήκε στο μυαλό της να φτιάξει τη δική της ομάδα αλλά χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα χρόνια για να βρει τον τρόπο.

Έτσι, το 2014, όταν ζούσε στο Λίβερπουλ και εργαζόταν σε ένα κέντρο για τις γυναίκες πρόσφυγες, έπρεπε να βρει έναν τρόπο να τις κάνει να ασκούνται. Έτσι σκέφτηκε να τις ρωτήσει αν ενδιαφέρονταν για το ποδόσφαιρο και είπαν ναι. Έτσι, 23 γυναίκες μαζεύονταν κάθε εβδομάδα και έπαιζαν ποδόσφαιρο. Ονόμασαν την ομάδα «Γυναικεία Αμνηστία» λόγω της βοήθειας που είχαν από τη Διεθνή Αμνηστία ενώ και η Λίβερπουλ συνέδραμε στο έργο της.

«Παίζουμε σε πρωτάθλημα αλλά κυρίως το κάνουμε για να διασκεδάσουμε. Οικοδομούμε εμπιστοσύνη, προωθούμε την ένταξη των γυναικών στην κοινωνία και τις βοηθάμε να ενεργοποιηθούν. Δύο από τις παίκτριές μας έχουν διαπιστευτεί ως διαιτητές και πολλές θέλουν να γίνουν προπονήτριες» λέει η Κόμφορτ περήφανη.

Πηγή: Daily Star

Google NewsΑκολουθήστε το reader.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον κόσμο.

Best of Internet