Στο παρελθόν έχουμε δει επικά τηλεοπτικά ξεκατινιάσματα που έχουν συντελεστεί στο (β)ωμό της όποιας ικανοποιητικής τηλεθέασης. Πολιτικούς με κανονικό στασίδι να τσιρίζουν προγραμματισμένα σε καθημερινή βάση, προκατ καβγάδες σε ζωντανές συνδέσεις, παρουσιαστές και παρουσιάστριες να προσθαφαιρούν στήθος, μύτες, τρέσες, βλεφαρίδες, κιλά, ρούχα και σχόλια κατά τις επιταγές της εποχής, τη μισή ελληνική σόουμπιζ να «ξεσπά» χωρίς να πει κουβέντα, ντεμέκ εκπλήξεις της έξτρα συγκινημένης μάνας στο στούντιο για να καμαρώσει το διάσημο κανακάρη της που δεν προλαβαίνει λόγω σελεμπριτοσύνης να επισκεφθεί τους δικούς του (δεν τον ενημέρωσε ποτέ για αυτήν την έκπληξη!) και άλλα τέτοια.

Γράφει η Ραφαέλλα Ράλλη

Πολλά από αυτά και μάλιστα σχετικά light ύφους, έχουν θεωρηθεί οπτικά μιάσματα, ενώ άλλα τρισχειρότερα είτε πέρασαν στη σφαίρα του cult είτε στην αντίστοιχη της λήθης, καθότι ως Έλληνες αποδεδειγμένα πια συναγωνιζόμαστε επάξια τη Dory, τη φίλη του συμπαθούς κινούμενου σχεδίου Nemo. Παρόλα αυτά, όλοι παραδεχόμαστε πως έχουμε ανάγκη από παραγωγές, είτε για να υπάρχει δουλειά στον πονεμένο δημοσιογραφικό τομέα του επαγγελματία των 700 ευρώ με μπλοκάκι είτε για το πιο προφανές: να μην «πονάνε άλλο τα ματάκια μας». Βρισκόμαστε λοιπόν, στην έναρξη της σεζόν, εκείνης που ακολουθεί μιας τρίμηνης παραφιλολογίας και μεταγραφολογίας και που φέρνει τα κανάλια προ των ευθυνών τους αναφορικά με τις επιλογές τους, τα προσωπικά τους στοιχήματα και τα «σιγουράκια» του κλισέ «ομάδα που κερδίζει» δεν αλλάζει. Παράλληλα, ένας ιστορικός τηλεοπτικός σταθμός, που έχει δώσει πολύ «ψωμί» σε οικογένειες με ενωμένο το έμψυχό του δυναμικό πασχίζει να επιπλεύσει εκεί που το επικείμενο άδικο «μαύρο» φαντάζει ως μόνος ορίζοντας ή σκιαχτική γκιλοτίνα που ανά πάσα στιγμή θα καρατομήσει κάθε ελπίδα για ανάκαμψη. Πάει πολύς καιρός από όταν το Mega θέλοντας και μη, ξεκίνησε να προβάλλει μόνο επαναλήψεις τηλεοπτικών σειρών, εξαιρετικά επιτυχημένων, καθώς και κάποιων που με το ζόρι αχνοθυμόμαστε. Το πρόγραμμά του, για την ακρίβεια, κυλάει ενδεικτικά κάπως έτσι:
 

1

Και στο ενδιάμεσο παρακολουθείς αυτό το διαφημιστικό μήνυμα, εδώ και δύο εβδομάδες, που είναι αδύνατον να περάσει απαρατήρητο:

Απίστευτο ή μήπως εντελώς αναμενόμενο; Πρόκειται για το κοινό στου οποίου την ποδιά σφάζονται ανεξαιρέτως όλα τα κανάλια, οι διευθυντές προγράμματος και φυσικά οι διαφημιστικές εταιρείες. Ειδικοί σύμβουλοι και ψυχολόγοι επιστρατεύονται για να γίνεται σωστότερη στοχοποίηση και το Mega χωρίς ίχνος ζωντανής εκπομπής ή φρέσκιας πρότασης καταφέρνει να κατακτήσει και με διαφορά την πρωτιά. Χωρίς να κουνήσει καν το μικρό του δαχτυλάκι! Δύο τινά συμβαίνουν: Ή το Mega είναι μεγάλος μάγκας ή οι υπόλοιποι χωλαίνουν. Δε λέει κάτι αυτό για την ευρηματικότητα των ανταγωνιστών που ασχολούνται με ένα σωρό δήθεν νεανικές εκπομπές, που κινούν γη και ουρανό για να αντιγράψουν όσο πιο πιστά γίνεται concepts που έχουν πολυφορεθεί στο εξωτερικό ωστόσο στην Ελλάδα θεωρούνται ρηξικέλευθα; Δεν επισημαίνει το πόσο μπορεί να έχει βαρεθεί η πλειοψηφία του κόσμου να βλέπει τα ίδια αψεγάδιαστα σε εμφάνιση μόνο αυτάρεσκα πρόσωπα να φλερτάρουν με το μόνιτορ, να «πουλάνε» τον εαυτό τους, μαζί με έναν τόνο κολλαγόνου και άλλων προϊόντων στην κυριολεξία; Δεν υπερτονίζει τη διαχρονική και δριμεία υπεροχή του Mega όσον αφορά στη μυθοπλασία; Δεν καταγγέλλει τη σκουπιδολαγνεία τους; Για να σε προλάβω, δε νομίζω ότι συμφέρει κανέναν να βγάλει πλασματικά ποσοστά, στα οποία νικητής εμφανίζεται το μεγάλο κανάλι.

Το Mega τουλάχιστον, ακόμη και λοβοτομημένο, επαναλαμβάνει την επιτυχία του. Τον εαυτό του.