Ήταν φθινόπωρο του 2010. Δεν ξέρω πώς - ίσως γιατί πάντα ζήλευα το πανηγύρι του Κλασικού Μαραθωνίου - αλλά αποφάσισα να τρέξω 10 χιλιόμετρα στο κέντρο της Αθήνας. Χωρίς προετοιμασία, χωρίς προπόνηση. Έτσι απλά.

Γράφει ο Αιμίλιος Περδικάρης

Στα τρία πρώτα χιλιόμετρα, όμως, είχα καταλάβει την επιπολαιότητά μου. Το σφίξιμο στη γάμπα προμήνυε δυσάρεστες καταστάσεις. Όμως, είπα μέσα μου: «Θα τερματίσεις, έστω και αν χρειαστεί να πας περπατώντας». Έτσι έγινε. Άλλοτε περπατητά και άλλοτε τρέχοντας, σε χρόνο αξιοπρεπή για έναν απροπόνητο αρχάριο - σχεδόν μιάμιση ώρα.

Ακολούθησαν πέντε «δεκάρια» στον Κλασικό Μαραθώνιο και άπειρα χιλιόμετρα σε άλλους αγώνες, στον περίβολο του ΟΑΚΑ - αλήθεια, πόση θλίψη να ρημάζει αυτός ο υπέροχος χώρος της Αγοράς; - σε κάθε λογής δρόμους και σε ατελείωτες προπονήσεις. Κάθε φορά με στόχο μια καλύτερη επίδοση και την ηθική επιβράβευση που αυτή φέρνει. Όπως το 2014, όταν έφτασα μία ανάσα πριν κατεβάσω το χρόνο μου χαμηλότερα από τη μία ώρα στο «δεκάρι» του Κλασικού, ύστερα από συστηματική προπόνηση και κοπιώδεις προσπάθειες.

Εφέτος είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Λίγο η δουλειά και λίγο η οικογένεια, η οποία αριθμεί τέσσερα πλέον μέλη, ακύρωσαν το πρόγραμμα των προπονήσεων. Μοιραία προστέθηκαν κάποια κιλά, η διατροφή πήγε περίπατο και εύκολα φτάσαμε σχεδόν στο σημείο μηδέν, σαν το φθινόπωρο του 2010. Έρχεται λοιπόν το ερώτημα: «τρέχουμε»; Η απάντηση αβίαστη: «Φυσικά, και τρέχουμε και τερματίζουμε»!

Δεν με πειράζει καθόλου ό,τι έγινε, αλλά ασφαλώς η προπόνηση είναι πολύ σημαντική. Η ενδυνάμωση του σώματος και των ποδιών, κυρίως όμως οι ανάσες και η φυσική κατάσταση. Μπορείς σε μία εβδομάδα (ή και λιγότερο) να χάσεις όσα δούλεψες έναν ολόκληρο μήνα για να κερδίσεις. Όμως, η πιο σπουδαία προπόνηση είναι η πνευματική και η ψυχική. Το τρέξιμο είναι ένα μάθημα αυτοκυριαρχίας και αυτοπεποίθησης. Ένα μάθημα ζωής, στο οποίο βάζεις διαρκώς νέους στόχους. Πρώτα πείθεις τον εαυτό σου ότι μπορείς να τα καταφέρεις. Μετά αυτοσυγκεντρώνεσαι. Στον αγώνα και την προσπάθειά σου. Κατανοείς ότι αντίπαλός σου είναι μόνο ο εαυτός σου. Δεν ανταγωνίζεσαι κανέναν, παρά μόνον τις επιδόσεις σου. Τους στόχους σου, που είναι υπέροχο να υπερβαίνεις.

Δεν υπάρχει κανείς γύρω σου στο δρόμο. Ούτε αυτός που βλέπεις μπροστά και θέλεις να τον προσπεράσεις ούτε αυτός που έρχεται πίσω σου για να σε προσπεράσει. Αφήνεις με παροιμιώδη ψυχραιμία και αδιαφορία τους άλλους να τρέχουν και να... σκοτώνονται σπρώχνοντας στην εκκίνηση (σ.σ.: ελληνικό φαινόμενο αυτό) και φορτσάρεις στο τέλος. Ακούς μόνο τις επευφημίες και τα χειροκροτήματα λίγο πριν τον τερματισμό. Έχεις συνέχεια στο μυαλό σου ότι εκεί περιμένουν αγαπημένα πρόσωπα.

Μαθαίνεις ότι είσαι μόνος σου και ότι παλεύεις μόνος σου. Μαθαίνεις τον εαυτό σου και τα όριά του. Δεν τον δοκιμάζεις, ξέρεις μέχρι πού σε παίρνει. Θαυμάζω φίλους μου που θα τρέξουν όλη την κλασική διαδρομή, και στα 42,195 χιλιόμετρα. Θα ήθελα να το κάνω κι εγώ, αλλά ξέρω ότι δεν μπορώ. Ακόμα. Ίσως αργότερα. Διότι με τον καιρό συνειδητοποιείς τελικά ότι... δεν ξέρεις τον εαυτό σου. Μπορείς όλο και καλύτερα. Μπορείς παραπάνω. Μπορείς να τα καταφέρεις. Δεν υπάρχει «δεν μπορώ», παρά μόνο «δεν θέλω».

Σημασία για σένα έχει μόνο ο τερματισμός. Να είσαι εκεί, στο τέρμα. Όχι πώς θα φτάσεις ή σε ποια θέση θα τερματίσεις. Ειδικά στον Κλασικό Μαραθώνιο, όπως την Κυριακή, η αίσθηση να κατεβαίνεις την Ηρώδου Αττικού και (κυρίως) να βλέπεις μπροστά σου το Καλλιμάρμαρο και να μπαίνεις στο «κάρβουνο» για να τερματίσεις, δεν ανταλλάσσεται με τίποτα.

Τι κι αν είμαι απροπόνητος; Θα τρέξω και φέτος. Και θα τερματίσω. Αυτό έχει σημασία. Αυτός είναι ο στόχος. Μπορείς. Κι εσύ. Αρκεί να το πιστέψεις. Να πιστέψεις σε σένα.

Ραντεβού στο Καλλιμάρμαρο την Κυριακή!