Είναι λάθος να ανοίγει ή να ξανανοίγει η κουβέντα για τον διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας, με αφορμή το Παπάφειο και την εμπλοκή του ονόματος του Άνθιμου, το αν συγκάλυψε ο ίδιος ή κάποιος άλλος τον βιασμό του επτάχρονου.

Γράφει ο Κώστας Βαϊμάκης

Το ποιόν του Άνθιμου, είτε εμπλέκεται στη συγκάλυψη, είτε όχι, είναι γνωστό: είναι ο «άνθρωπος του Θεού» που κατακεραυνώνει τους γκέι και αναθεματίζει τους μετανάστες, αλλά από την άλλη μας λέει ότι κακώς δίνεται τόσο μεγάλη δημοσιότητα σε ένα «ατυχές περιστατικό», όπως ήταν ο βιασμός του επτάχρονου. Να τον χαίρονται αυτοί που συναθροίζονται τις Κυριακές και κρέμονται από τα χείλη του για να ακούσουν «κηρύγματα αγάπης». Προσοχή: δεν αναφέρομαι στους πιστούς, όλους αυτούς που νιώθουν την ανάγκη να πάνε στην εκκλησία, αλλά σε αυτούς που «χρειάζονται» έναν παπα-στάρ, έναν άνθρωπο του Θεού που νιώθει σόουμαν και μιλάει με την ίδια άνεση για την αγάπη του Κυρίου, για τις εκλογές και τα δημοψηφίσματα, για το gay parade, τους μετανάστες και τους συνανθρώπους μας που πεινάνε.

Ο θρησκευτικός φανατισμός δεν διαφέρει από καμία άλλη μορφή φανατισμού

Δεν είμαι από τους ανθρώπους που κοροϊδεύουν την εκκλησία ή απαξιώνουν τη θρησκεία, ούτε θεωρώ «πρόβατα» όσους πιστεύουν πραγματικά, όσους βρίσκουν γαλήνη ανάβοντας ένα κερί ή μιλάνε στην ψυχή τους τα Ευαγγέλια. Έχω γνωρίσει πολύ αξιόλογους κληρικούς, ηθικούς, ακέραιους και με πολλή αγάπη στην καρδιά τους για όλους τους ανθρώπους, μικρός έκανα και ένα πέρασμα από το κατηχητικό. Έχω πρόβλημα, όπως φαντάζομαι οι περισσότεροι νοήμονες συνάνθρωποί μου με τους παπάδες που ζουν μέσα στη χλιδή και την υποκρισία, με τους ανήθικους και βουτηγμένους στην αμαρτία ιερωμένους, που ερμηνεύουν τα λόγια του Κυρίου κατά το δοκούν και όπως τους βολεύει, που νοιάζονται μόνο για την τσέπη τους και την καλοπέρασή τους και καμουφλάρουν τον έκλυτο βίο τους πίσω από το ανθρωπιστικό πρόσωπο της Εκκλησίας, που καμία σχέση δεν έχει σήμερα με όσα συμβολίζει ο Χριστιανισμός.

Και κυρίως, έχω πρόβλημα με τους «φανατικούς Χριστιανούς» (όπως έχω με τους φανατικούς Ισλαμιστές και τους φανατικούς οπαδούς ομάδων και τους φανατικούς οπαδούς κομμάτων και τους φανατικούς γενικότερα), αυτούς που μπουκάρουν στους κινηματογράφους και σκίζουν τα πανιά, που κυνηγούν τους γκέι φωνάζοντας «είστε αμαρτωλοί!», που τρέχουν να υπογράψουν για τις ταυτότητες ή είναι έτοιμοι να διαδηλώσουν για το μάθημα των θρησκευτικών και σταυροκοπιούνται όταν περνάνε μπροστά από έναν ναό, ενώ δυο στενά πιο κάτω κατεβάζουν χριστοπαναγίες αν τους κλείσει κάποιος με το αυτοκίνητο.

Η Εκκλησία ΟΦΕΙΛΕΙ να βάλει πλάτη στην οικονομική κρίση

Δεν γίνεται στην Ελλάδα της βαθιάς οικονομικής κρίσης, όπου έχει διαλυθεί σχεδόν κάθε κοινωνικός ιστός, να μην συζητάμε καν για το κατά πόσον ΠΡΕΠΕΙ και ΟΦΕΙΛΕΙ η εκκλησία να βοηθήσει ουσιαστικά. Και μην ακούσω πάλι για τα συσσίτια και την ανθρωπιστική δράση της εκκλησίας, αυτά είναι αξιέπαινα αλλά δεν φτάνουν. Και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω ποιο είναι το νόημα να έχει η Εκκλησία μια τόσο μεγάλη εκκλησιαστική περιουσία, τόσα πολλά ακίνητα, τόσο υψηλές καταθέσεις, τόσο μεγάλες φοροαπαλλαγές, να πληρώνονται από το ελληνικό δημόσιο όλοι οι παπάδες και όχι από την Εκκλησία και να υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που λένε «κάτω τα χέρια από την Εκκλησία και την εκκλησιαστική περιουσία», λες και είναι κάτι ιερό και θα πάμε στην κόλαση όσοι θέλουμε να βάλει πλάτη. Ούτε είναι επιχείρημα το «θα φάνε οι πολιτικοί και τα λεφτά της εκκλησίας, όπως έφαγαν όλα τα άλλα». Να μην τα φάνε λέω εγώ. Και να υπάρξουν δικλείδες ασφαλείας και διαφάνεια στο πού θα διατεθεί ένα μέρος της εκκλησιαστικής περιουσίας, που θα απαλύνει το πρόβλημα πολλών συνανθρώπων μας, ώστε να μην υπάρξει ρεμούλα. Αλλά σε τελική ανάλυση, πού ακούστηκε ότι η Εκκλησία πρέπει να έχει αμύθητη περιουσία; Πότε είπε κάτι τέτοιο ο Χριστός; Πότε κυκλοφορούσε με χρυσούς σταυρούς, τιάρες, μεταξωτά άμφια και Μερσεντές;

Η «προοδευτική» και «μοντέρνα» Αριστερά μπορεί να κάνει τη διαφορά;

Θα περίμενε κανείς από την «πρώτη φορά Αριστερά» να συζητήσει ψύχραιμα με την Εκκλησία και να βρει έναν δίαυλο επικοινωνίας, μακριά από τις αγκυλώσεις της Δεξιάς, τα «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» και τις κολλεγιές του ΠΑΣΟΚ με τους Άγιους Πατέρες. Να τα βάλει κάτω τα πράγματα, να παραμερίσει το πολιτικό κόστος και να σκεφτεί λύσεις πέρα από γελοία «ισοδύναμα» που εξαθλιώνουν ακόμα περισσότερο ήδη εξαθλιωμένους ανθρώπους. Να μην περιορίζεται η «μοντερνιά» της Αριστεράς στο «δεν φοράω γραβάτα» και «πάω στις συνόδους και τις ολομέλειες ντυμένος σαν να πηγαίνω στο σούπερ – μάρκετ».

Και ειδικά τώρα, που έγινε «δεύτερη φορά Αριστερά» και πήρε τη λαϊκή εντολή για ακόμα τέσσερα χρόνια, να σπάσει επιτέλους αυγά για να φτιάξει ομελέτα και να μην μας πετάει τα αυγά στα μούτρα μας. Να συγκρουστεί με αυτό το κατεστημένο, με όσους θεωρούν ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να πειράξει τα κεκτημένα τους, τα ακίνητά τους, τις καταθέσεις τους, τις φοροαπαλλαγές τους, τα προνόμιά τους, που θεωρούν θέσφατα και θεόσταλτα. Να δυσαρεστήσει κάποιους που θα γίνουν έξαλλοι και θα βγάλουν όλο τους το μένος, για να ανακουφίσει πολλούς που υποφέρουν. Και θα καταλάβει γρήγορα η «προοδευτική Αριστερά», έχοντας όπως είπα νωπή τη λαϊκή εντολή, ότι αρκετοί απ' αυτούς που θα διαμαρτυρηθούν σήμερα για τον διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας, ή που θα αντιμετωπίσουν με σκεπτικισμό μια τέτοια κίνηση, πολύ γρήγορα θα καταλάβουν την αναγκαιότητά της, όταν θα δουν την καθημερινότητά τους να βελτιώνεται λιγάκι, μερικές τρύπες στην οικονομία να μπαλώνονται, μερικούς ανθρώπους χωρίς σπίτια και φαγητό να βρίσκουν στέγη και τροφή και μερικούς παπάδες να κυκλοφορούν με λιγότερα χρυσά άμφια και σταυρούς που ζυγίζουν περίπου όσο και οι ίδιοι.