NEWS
21/09/2017 08:00

O Jeronimo Groovy ήταν ο σταθμός που μεγαλώσαμε μαζί του!

12 χρόνια μετά την «παύση», ο πιο δημοφιλής ραδιοφωνικός παραγωγός εξηγεί τα ανεξήγητα σε μία συνέντευξη.

O Jeronimo Groovy ήταν ο σταθμός που μεγαλώσαμε μαζί του!
O Jeronimo Groovy ήταν ο σταθμός που μεγαλώσαμε μαζί του!
Ανάγνωση:

Θυμάμαι ξημερώματα να ξεροσταλιάζω δίπλα στο ραδιόφωνο ακούγoντας τη μεταμεσονύκτια ζώνη του Jeronimo Groovy και το επόμενο πρωί να σέρνομαι στο σχολείο. Αλήθεια, ποιος ξέχασε την κυριακάτικη μεταμεσονύκτια εκπομπή «Stand by me», τη μεσημεριανή Disaster Time με τον Αλέξανδρο Πέτρακα, το Groovy Magazine, τα πάρτι; Ο Τάκης Φωτίου ήταν η ψυχή του Jeronimo Groovy 88.9 που σίγησε έτσι ξαφνικά πριν από 12 χρόνια, και μαζί του μπήκε ένα τέλος στο επικοινωνιακό, talk radio που μεσουρανούσε στα ελληνικά FM από το τέλος του '80 έως και τις αρχές του 2000. Επιτέλους, σε αυτήν τη συνέντευξη, εξηγεί τα ανεξήγητα: Πώς έφτασαν σε αυτό το σημείο τα πράγματα, γιατί δεν επέστρεψε στο ραδιόφωνο και τι ετοιμάζει τώρα. Πόση νοσταλγία αντέχεις;

Τάκη με τί ασχολείσαι τώρα;
Αυτήν την περίοδο ετοιμάζω ένα καινούριο ιντερνετικό ραδιόφωνο, που θα έχει να κάνει με την Ευρώπη. Όταν είναι έτοιμο, πιστεύω σε ένα μήνα από τώρα -γιατί το ετοιμάζουμε εδώ και έναν χρόνο- θα μπορώ να πω περισσότερα. Ταυτόχρονα, επειδή δεν είμαι σε κάποιο ραδιόφωνο, δουλεύω από το σπίτι σε μία διαφημιστική εταιρεία, η οποία εδρεύει στην Ολλανδία.

Τι εννοείς όταν λες «Ευρώπη»;
Τα ραδιόφωνα που πηγαίνουν κατά τη γνώμη μου καλύτερα είναι εκείνα που είναι περισσότερο targeted, είτε είναι ροκ, είτε είναι talk ραδιόφωνα είτε ο,τιδήποτε. Ετοιμάζουμε ένα πάρα πολύ δυναμικό ραδιόφωνο, επικοινωνιακό και μουσικό που θα αφορά τους ακροατές όλου του κόσμου και όχι μόνο της Ελλάδας. Θα μιλάει αγγλικά, θα είναι διεθνές και θα εξυπηρετεί έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό. Θα προσπαθήσουμε να χρησιμοποιήσουμε υπέρ μας την τεχνολογία και να μιλάμε όλες τις γλώσσες.

Δεσμεύεσαι ότι θα δώσεις την είδηση στο Reader.gr;
Ναι φυσικά!

Πώς ξεκίνησες ραδιόφωνο;
Ξεκίνησα το 1988, φτιάχνοντας έναν πειρατικό σταθμό στο σπίτι μου, όταν δηλαδή ξεκίνησε και ο Jeronimo Groovy τις πρώτες εκπομπές. Ήμουν ακροατής του, έπαιρνα τηλέφωνα και κάποια στιγμή, σε ένα από τα τηλεφωνήματα που είχα κάνει, μου ζήτησαν να μην κλείσω. Ο διευθυντής του σταθμού, Πάνος Πρωτοπαππάς μου ζήτησε να περάσω από το τότε στούντιο στην Ηλιούπολη για να κάνουμε μία κουβέντα. Έτσι, έκανα την πρώτη μου εκπομπή, λεγόταν «ραδιοπληξία». Tότε δεν έδινα ονοματεπώνυμο, έλεγα πως ήμουν ο «Τάκης ο ραδιόπληκτος». Θυμίζει λίγο εποχές Στάθη Ψάλτη, αλλά μην ξεχνάς ότι εκείνες τις εποχές ήταν που πήρε μπρος ειδικά το ελεύθερο ραδιόφωνο. Ο Jeronimo ήταν από τους πρώτους πειρατικούς σταθμούς που έγιναν νόμιμοι.

Σοκαριστικό να σου προτείνει ο αγαπημένος σου σταθμός εκπομπή, έτσι;
Δεν κοιμήθηκα. Είχα πάρα πολύ άγχος γιατί μου άρεσε πάρα πολύ όλο αυτό. Εϊναι σα να έχεις όνειρο να θες να γίνεις «κάτι», γιατί δεν είχα άλλο όνειρο από το να ασχοληθώ με το ραδιόφωνο και ξαφνικά ένα μεγάλο ραδιόφωνο να το πραγματοποιεί. Κάθε μέρα για μένα ήταν μέρα γιορτής. Μια υπέροχη εμπειρία.

Δεν έχεις κουραστεί να μιλάς για τον Jeronimo Groovy;
Δε με κουράζει ούτε όταν στο δρόμο μου φωνάζουν Jeronimo και γυρνάω ή που με φωνάζουν Φώτη, αντί για Τάκη επειδή το Φωτίου είχε υπερισχύσει.. Γιατί ήταν μία πάρα πολύ ωραία εποχή, που την έχω πολύ ωραία χαραγμένη στο κεφάλι μου. Εμείς που το ζήσαμε, ξέρουμε ότι ήταν μία εποχή χωρίς ίντερνετ, facebook, τίποτα και η μόνη επικοινωνία που είχαμε ήταν το σταθερό κιόλας τηλέφωνο και το ραδιόφωνο. Η δικιά μας γενιά έχει ζήσει όλη την επανάσταση αυτή από το σταθερό, μέχρι το κινητό, τα tablets και όλα. Κάθε εποχή είναι ξεχωριστή, καμία δεν είναι καλύτερη ή χειρότερη, κάθε μία έχει κάτι να δώσει. Η δική μας έδωσε την ανάγκη επικοινωνίας, χωρίς εικόνα αρχικά και νομίζω ότι λειτούργησε περισσότερο με το συναίσθημα.

Πώς θα ήταν άραγε ο Jeronimo με social media;
Τα social media έχουν καλύψει ένα πολύ μεγάλο κενό που τότε κάλυπτε ο Jeronimo, γιατί ήταν ο μόνος μουσικός και επικοινωνιακός σταθμός. Θεωρώ ότι όλο αυτό σε κάποια στιγμή θα κάνει έναν κύκλο. Κάποια στιγμή η γενιά που μεγαλώνει τώρα θα θέλει να επικοινωνεί περισσότερο. Πόσο χρονών θα είμαστε εμείς όταν θα συμβεί, δεν ξέρω, αλλά η όρεξή μου παραμένει σαν 19άχρονου.

Δε θα είχε περισσότερη επιτυχία πιστεύεις;
Η διάδοση θα γινόταν πολύ πιο εύκολα από το στόμα σε στόμα που γινόταν τότε. Ξεχνάς ότι οι μεγαλύτεροι φίλοι του Jeronimo ήταν τα σχολεία, η οικογένεια, οι παρέες. Οπότε τώρα, ένα ξεκίνημα σαν κι αυτό μέσα σε μία εβδομάδα θα το είχε μάθει όλος ο κόσμος. Θα είχαμε ένα μεγάλο κέρδος σε ό,τι αφορά την εξάπλωση. Το ερωτηματικό μου είναι αν υπάρχει στους νέους ανθρώπους η ανάγκη να χρησιμοποιήσουν το ραδιόφωνο για να επικοινωνήσουν, δεν ξέρω αν θα το χρησιμοποιούσαν ποτέ ή θα το έβρισκαν παλιομοδίτικο, όσον αφορά στην επικοινωνία και μόνο. Αν θα γινόταν το επικοινωνιακό παιχνίδι που είχαμε στήσει τότε τόσο ωραία. Νομίζω ότι θα απογοητευόμασταν πολύ από τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούν τα παιδιά. Δηλαδή κοίτα τώρα, εμείς χρησιμοποιούμε πάρα πολλές λέξεις. Δεν ξέρω αν απλά ένα like, ένα ok και ένα «ισχύει» θα αρκούσαν σε μία ραδιοφωνική εκπομπή. Δεν ξέρω αν τα νέα παιδιά θα εντυπωσιάζονταν από αυτό. Αριθμητικά, θα το βλέπαμε πολύ ψηλά σε ακροαματικότητες. Η τότε γενιά θα μας ακολουθούσε σίγουρα, για τους τωρινούς νέους δεν ξέρω αν θα έμεναν κολλημένοι στο facebook και στα applications.

Θέλω να μου εξηγήσεις πως είναι δυνατόν να έκλεισε το πιο επιτυχημένο ραδιόφωνο εκείνης της περιόδου για οικονομικούς λόγους.
Ο Jeronimo ήταν το πρώτο θύμα της κρίσης που ερχόταν. Ο τότε Δον Κιχώτης. Ήταν η εποχή που τα ΜΜΕ γίνονταν κομμάτι ομίλων. Ένας όμιλος διέθετε δύο ραδιόφωνα, μία τηλεόραση, περιοδικά, εφημερίδες, το άλλο μέσο προσκολλούσε σε άλλο όμιλο κλπ. Η διαφημιστική αγορά άρχισε να αλλάζει και μην ξεχνάς ότι η διαφήμιση για ένα ιδιωτικό ραδιόφωνο είναι ο μόνος τρόπος να ζήσει. Θα προτιμούσες να διαφημίσεις ένα προϊόν σε όλα τα μέσα ή σε ένα μόνο ένα ραδιόφωνο μόνο δίνοντας τα ίδια χρήματα;

Αν αυτό όμως έφτανε για όλα τα υπόλοιπα;
Αυτό φωνάζαμε κι εμείς, αλλά δε μας άκουσε κανείς. Θεωρούσαν ότι μετρούσε η ποσότητα και η ποικιλία των μέσων και πως με τα ίδια χρήματα θα είχαν μεγαλύτερη απόδοση. Αποτέλεσμα ήταν να υπάρχει μία εθνική χορηγών, που προτίμησε οργανωμένους ομίλους, αφήνοντας τον «πειρατή», τον «ινδιάνο» να παίξει μόνος του μπάλα.

Πώς και δε αποφάσισαν οι ιδιοκτήτες να μπουν σε κάποιο τέτοιο όμιλο ώστε έστω να μην κλείσει εντελώς;
Είχαν γίνει πολλές συζητήσεις, αλλά δεν έγινε ποτέ μία πρόταση που να κάλυπτε αυτό το θέμα, με αποτέλεσμα την τελευταία χρονιά, όπως έγινε γνωστό άλλωστε, να πουληθεί η συχνότητα και όχι το όνομα του σταθμού στον όμιλο Αλαφούζου. Δεν υπήρχε άλλη λύση. Οι ιδιοκτήτες ήταν οι παλιοί, καλοί ερασιτέχνες του ραδιοφώνου. Ο Jeronimo ήταν ιδέα πάνω από όλα. Δε θα μπορούσε να μπασταρδευτεί με ο,τιδήποτε άλλο. Και αυτό που ζητούσαν στις επικοινωνίες οι όμιλοι ήταν να κουτσουρευτούν, να φύγουν άνθρωποι... Εμείς είχαμε ζωντανές εκπομπές 24 ώρες, δεν έμεινε ούτε δύο ώρες να παίζει μόνο του το ραδιόφωνο μέχρι τελευταία στιγμή. Το παλέψαμε πολύ και όλοι μας.

Εκ των υστέρων, εσάς ως έτοιμη ομάδα και προϊόν, δε θέλησε να σας πάρει κάποιος άλλος;
Κι όμως δεν έγινε αυτό. Αν ήμασταν καρτούν, θα είχαμε από ένα ερωτηματικό πάνω από το κεφάλι μας όλοι. Επειδή μου είχαν κάνει κάποιες προτάσεις από άλλα ραδιόφωνα, τους είχα πει ότι είμαι πάρα πολύ groovy για να ανήκω στο τάδε ραδιόφωνο. Τι ωραία που αισθάνθηκα εκείνη την ώρα... Αλλά ταυτόχρονα συνειδητοποίησα ότι το στυλ μου, η μουσική μου, το διαφορετικό, το επικοινωνιακό δεν ταίριαζε σε ένα ραδιόφωνο που ήθελε δέκα δευτερόλεπτα να αναφέρω τον χορηγό και να παίζω μισή ώρα μετά μουσική. Τι να κάνουμε.

Άρα η αποχή σου από το ραδιόφωνο είναι καθαρά δική σου επιλογή;
Για βιοποριστικούς λόγους συνέχισα για δύο χρόνια μετά στον Όασις, όταν ανήκε στον όμιλο Γιαννίκου. Δοκίμασα τον εαυτό μου και είπα «εντάξει Τάκη θα προσαρμοστείς στη νέα εποχή δεδομένων τελοσπάντων». Και έκανα εκεί πέρα μία πρωινή ζώνη μόνος μου. Θέλω να σου πω ότι δεν τράβηξε. Όχι όσον αφορά στα νούμερα. Και χορηγίες είχαμε και όλα μια χαρά. Απλά και αυτός ο σταθμός με όλη την κατάληξη που γνωρίζεις ότι είχαν τα ραδιόφωνα αυτά, έφυγαν από τα χέρια του συγκεκριμένου επιχειρηματία με αποτέλεσμα να βάλει στοπ σε όλα.

Και δηλαδή 13 ολόκληρα χρόνια δε βρέθηκε κανείς να σου πει «Ρε συ Τάκη σε θέλω στην ομάδα και πιστεύω ότι ταιριάζεις σ' αυτήν»;
Ποια ομάδα; Δεν είμαι πια 17-19 χρονών να ενθουσιάζομαι με το κάθε τι και να μου πουν για κάποιο ραδιόφωνο «έλα να παίξουμε». Θα ξεκινήσω από αυτό. Σημαίνει πως έχω «κακομάθει» να δουλεύω σε ένα περιβάλλον και σε μία ομάδα, να λειτουργώ ως παρέα όχι ως μονάδα. Δηλαδή το να είμαι σε ένα ραδιόφωνο, να δίνω τον εαυτό μου και μετά να έχει μία πολιτική εκπομπή, μία αθλητική μετά κάτι άλλο άσχετο που δεν είναι όλο ενιαίο, δε με εκφράζει. Κάπως έτσι ξεκίνησα να σκέφτομαι ότι θέλω να κάνω κάτι ξεχωριστό, κάτι δικό μου, κάτι διαφορετικό. Προσπάθησα να βρω επενδυτές, όπως καταλαβαίνεις στη χειρότερη εποχή, και δεν τα κατάφερα. Κάθε επιχειρηματίας πλέον θεωρώ ότι το βλέπει πάρα πολύ διαφορετικά, σαν ένα μέσο για να βγάλει περισσότερα χρήματα ή να ασκήσει κριτική ή πίεση. Δεν υπάρχει ραδιοφωνατζής που να κάνει ραδιόφωνο για το ραδιόφωνο.

Παίζει να έγινε στίγμα με την κακή έννοια ο Jeronimo;
Ήταν στίγμα από την άποψη ότι είχε ένα πολύ δικό του και διαφορετικό στυλ. Αυτό το επιμελώς ατημέλητο που δε μπορεί να μπει σε καλούπια. Δεν ήταν ποτέ του «δήθεν», να πρέπει δηλαδή οι παρουσιαστές να μιλάνε με ένα συγκεκριμένο τρόπο για να βγάλουν μία δηθενιά προς τα έξω. Ήμασταν πάρα πολύ χύμα. Ίσως και πιο πολύ από ό,τι πρέπει. Μόνο ανοιχτός ήταν αυτός ο σταθμός. Αυτό ήταν, έτσι έμαθα.

Το θέμα με τη βραδυνή ζώνη πάντως, μάλλον σου 'χει μείνει κουσούρι.
Είναι κουσούρι αγαπημένο και δε θα φύγει ποτέ, αυτό το πράγμα το λάτρευα. Ήταν κανονική ψυχοθεραπεία.

Όταν έπαιρνες εσύ τηλέφωνο, τί λογαριασμοί σου έρχονταν;
Τότε ήταν η αστική μονάδα, καλούσες μία φορά και δε μέτραγε ανά λεπτό. Οπότε ήταν πάρα πολύ εύκολο να επικοινωνείς. Αυτό που ήταν απίστευτο, ήταν η ποσότητα των γραμμάτων που έστελναν οι ακροατές. Σε τεράστιες σακούλες σκουπιδιών ερχόντουσαν τα γράμματα και τα διαβάζαμε. Κι όταν άνοιγες τη σακούλα, μύριζε παντού αρώματα γιατί τα κορίτσια ζωγραφίζανε, βάζανε αρώματα εκείνες τις ωραίες ρομαντικές εποχές, θυμάμαι ότι γυρνούσα και μύριζε όλο το σπίτι. Ιστορίες ζωής ολόκληρες. Χειρόγραφα, όχι emails, ούτε μήνυμα.Τα διάβαζα ένα ένα και απαντούσα.

Τα 'χεις κρατήσει;
Κάποια τα είχα στο πατάρι και χαλάσανε, αλλά δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ το πως εκφραζόταν αυτός ο κόσμος. Έχεις καταλάβει δηλαδή τώρα τι συγκρίνω. Τον τρόπο που γράφανε και επικοινωνούσαν τότε με τις τρεις λέξεις που γράφουν τώρα στο facebook. Δεν το κατηγορώ. Ήταν η εποχή απλά. Συμβιβάζεσαι, επικοινωνείς.

Ισχύει ότι δεν έχεις κρατήσει αρχείο από τις εκπομπές;
Ναι ισχύει.

Μα γιατί;
Πίστευα ότι δε θα τελειώσει ποτέ. Ζητάω από τους φίλους μου και μου στέλνουν. Σήμερα μου έστειλαν φωτογραφίες από τα άλμπουμ που είχαμε βγάλει τότε. Ζητάω, ζητιανεύω κανονικά. Δεν ξέρω στο κεφάλι μου πως το 'χα. Σκεφτόμουν ότι θα γίνει κάτι και σε κανά χρόνο θα ξαναπάρει μπρος.

Σε νιώθω γιατί ακριβώς για τον ίδιο λόγο δεν έχω κρατήσει δικές μου εκπομπές από ένα άλλο ραδιόφωνο. Μου έστειλαν όμως ακροατές και φίλοι.
Έχουν κασέτες άπειρες. Με αυτόν τρόπο πρέπει να τις ζητήσω και θα το κάνω. Η ερώτηση που πρέπει να μου κάνεις είναι αν θέλω ύστερα να τις ακούσω.

Έλα ντε, πώς θα το διαχειριστείς;
Δε θέλω να τις ακούσω. Δε μπορώ, θα μπω σε μία διαδικασία πάλι που δε θέλω να μπω. Με μελαγχολεί πάρα πολύ το πόσο άδοξα και απότομα τελείωσε όλη αυτή η ιστορία, με στεναχωρεί ότι ένα μεγάλο ποσοστό των παιδιών που ήταν ταλέντα όλα, δεν προχώρησαν και δεν τους πήραν πουθενά. Κι εγώ μέσα σ' αυτά. Μου κάνει τρομερή εντύπωση, αλήθεια. Με στεναχωρούσε γιατί λέω εντάξει, δε μπορεί να ήμασταν τόσο κακοί τελικά.

Έχετε κρατήσει επαφές;
Σχεδόν με όλους, μιλάμε σχεδόν όλοι μεταξύ μας και επειδή γνωρίζω τι κάνουν, άλλα παιδιά το παλεύουν με τα ιντερνετικά ραδιόφωνα, άλλοι παίζουν μουσική σε μαγαζιά...

Ποια είναι η γνώμη σου για τα ιντερνετικά ραδιόφωνα;
Έχουν πάρα πολλά να δώσουν ακόμα, δεν έχουν βέβαια μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα και το μεγάλο λάθος που κάνουν είναι ότι στην πλειοψηφία τους δεν είναι στοχευμένα. Αυτό είναι σύμφωνα με την έρευνα που έχω κάνει το μέχρι στιγμής συμπέρασμά μου. Αντιθέτως, τα στοχευμένα ραδιόφωνα του εξωτερικού πάνε πάρα πολύ καλά. Οι παλιοί ραδιοφωνατζήδες ίσως φοβούνται την έκθεση και προτιμούν τα ραδιοκύματα. Εγώ δεν τη φοβάμαι καθόλου, απλά θέλω να έχει νόημα. Το μυστικό που με έκανε να κάνω τόσο άνετα τις εκπομπές ήταν ότι αισθανόμουν πως με ακούν μόνο τρεις τέσσερις φίλοι μου. Έβλεπα τα νούμερα στις ακροαματικότητες και τα ξεχνούσα την επόμενη μέρα. Γιατί δε μπορούσα να σκεφτώ ότι ακούει τόσος πολύς κόσμος. Το μεγαλύτερο σοκ το έπαθα στα πρώτα πάρτι του σταθμού, 20.000 κόσμου στα πάρτι στο Φάληρο.

Από τα θρυλικά πάρτι του σταθμού

Κάπου έχω καταχωνιασμένη μία φωτογραφία μας στη Μυτιλήνη, ήμουν δεν ήμουν 15 χρονών.
Τότε στο Φάληρο έπαθα σοκ, έβγαιναν οι τραγουδιστές, τους χειροκροτούσαν κι ύστερα έβγαινα εγώ ένα χοντρό παιδάκι και γινόταν από κάτω η αποθέωση και λέω... αποκλείεται! Εμείς ήμασταν η παρέα τους, τι να κάνουμε...Κατάλαβες τη διαφορά; Άσε τη μουσική που και αυτή ήταν πολύ σημαντική, ήμασταν ο μόνος σταθμός που παίζαμε Ευρώπη.

Θεωρείς ότι ζημιά στο «χύμα» που προανέφερες έχουν κάνει οι playlists;
Είμαι υπέρμαχός τους όσο κι αν με βρίζει όλος ο κόσμος. Το playlist που υπερισχύει στην Αμερική διαμορφώνει έναν χαρακτήρα μουσικής. Μας προστάτευε και εξασφαλίζει ότι θα μεταδοθούν τα τραγούδια που έχουν να κάνουν με τον χαρακτήρα του σταθμού. Γιατί αν έρθεις εσύ 13:00-15:00 και παίξεις ένα τραγούδι, θα σου πει ο ακροατής γιατί πρέπει να το ξαναακούσω στο 15:00-17:00; Σαφώς έχει να κάνει με τα νούμερα και τις ακροαματικότητες, αλλά ταυτόχρονα προστατεύει και τον ακροατή. Στη νυχτερινή ζώνη πάντως, δεν είχαμε, δηλαδή υπήρχαν τα κομμάτια μέσα στον υπολογιστή και διαλέγαμε.

Σίγουρα δεν είχατε, θυμάμαι να αποχαιρετάς με Γιώργο Αλκαίο!!!
Νομίζω πως έχουν περάσει πολλά χρόνια... Έχω μία κρυφή ελπίδα γιατί από ό,τι διάβαζα τελευταία θα γίνει ένα μεγάλο άνοιγμα στα ψηφιακά ραδιόφωνα. Διάβασα ότι θα αδειοδοτηθούν ψηφιακές συχνότητες, που σημαίνει σχεδόν διπλάσια ραδιόφωνα, αλλά με προστασία στα παιδιά που δουλεύουν εκεί σε ό,τι αφορά τους μισθούς κλπ. Αμήν. Καταλαβαίνεις ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό να συμβεί, διότι θα έχουμε πολύ καλύτερο ήχο, αλλά θα 'χουμε και περισσότερα ραδιόφωνα. Από κει και πέρα είναι το κόστος συχνότητας, το κόστος της εκπομπής κλπ τα οποία είναι μεγάλα παντού και πάντα.

Πες μου κάτι κουλό που θυμάσαι από τότε.
Θα σου πω ένα περιστατικό που δεν το έχω πει ποτέ. Ήταν σε μία νύχτα που έκανε σεισμό, από τους μικρούς. Θυμάμαι να βλέπω το μικρόφωνο να πηγαίνει δεξιά και αριστερά μόνο του, σε μένα που φοβάμαι τρομερά τους σεισμούς και ήμασταν και στον 2ο-3ο όροφο στα Μελίσσια. Έλεγα στον κόσμο «θέλω να είστε ψύχραιμοι, δεν είναι τίποτα, δεν υπάρχει λόγος να φοβάστε» και έκλεινα το μικρόφωνο και φώναζα. Πάλευα να μην αφήσω το μικρόφωνο μόνο του, μιλούσα όσο πιο χαλαρά γινόταν και είχα χ%@&^ από το φόβο μου και ότι θα με βρουν με ένα μικρόφωνο αγκαλιά. Για την ιστορία, δεν κατέβηκα ποτέ κάτω, δεν το άφησα ποτέ, παρά τους μετασεισμούς. Δεν ήταν θέμα ηρωισμού, απλά πανικοβλήθηκα και δεν ήξερα τι να κάνω.

Είχατε επιτυχίες... αισθηματικού περιεχομένου;
Πάντα. Το ραδιόφωνο και η γυναίκα είναι ό,τι πιο ωραίο υπάρχει καταρχάς. Είναι μία σχέση ζωής, χρόνια. «Κούλα μ ακούς», αυτό μόνο θα πεις και θα καταλάβεις. Υπήρχαν λοιπόν πολλές Κούλες, Τούλες, Σούλες οι οποίες ερωτευόντουσαν πραγματικά τη ραδιοφωνική προσωπικότητα, γιατί αυτό που ήμασταν στον Jeronimo ήταν radio personalities. Δεν είχε πάντα σημασία η μουσική, αλλά ποιος κάνει εκπομπή. Μπορεί να μην ξέρανε κάθε τραγούδι, αλλά ξέρανε τί ώρα κάνει εκπομπή ο καθένας μας.

Αντικειμενικά ποιος είχε τις περισσότερες;
Ποπο τώρα δε μπορώ να σου πω, δεν κάνει. Νομίζω ότι όλος ο αντρικός πληθυσμός είχε επιτυχίες, απλά όσοι ήταν παντρεμένοι ήταν πιο σεμνοί, δεν πρόκειται να πω ονόματα ποτέ.

Ότι εισέπρατταν περισσότερο ενδιαφέρον εννοώ.
Νομίζω ότι όσοι ήμασταν 20-23 ήταν πολύ λογικό αφού κι ο σταθμός απευθυνόταν σε αυτές τις ηλικίες να έχουμε τις περισσότερες κατακτήσεις. Τουλάχιστον βλέποντας από τα γράμματα γιατί δεν είχαμε κάτι άλλο, όπως το facebook. Όπως και να έχει πάντως, ήμασταν πάρα πολύ προσεκτικοί γιατί μην ξεχνάς ότι ήταν ανήλικα. Άρα τρεις φορές πιο προσεκτικοί, έμενε όλο αυτό το πράγμα σε μία ρομαντική διάθεση και δεν προχωρούσε ποτέ γιατί προστατεύαμε τον εαυτό μας, τον σταθμό και δε μας αφήναμε να ενδώσουμε σε κάτι τέτοιο.

Δώσε μου μία τυπική σου ημέρα στον Jeronimo.
Η εκπομπή μου ήταν 18:00-20:00 το απόγευμα και ξεκινούσαμε μαζί με τη φίλη μου την Έφη Ζώη, που είναι φίλη ζωής γιατί δούλευε η κοπέλα στον σταθμό όπως εγώ δούλευα σαν αρχισυντάκτης του περιοδικού. Φεύγαμε στις 12 τη νύχτα.

Είχες προσωπική ζωή βλέπω, μπράβο.
Το σπίτι μου ήταν ο σταθμός Η μάνα μου μ' έβλεπε το πρωί που ξύπναγα για να φύγω. Η δουλειά μου ήταν οι δύο ώρες εκπομπής και αυτή στο περιοδικό, όμως ήμουν εκεί 15άωρο, χωρίς να μου ζητήσουν να είμαι. Δεν «έπρεπε» να είμαι εκεί. Όμως ήμουν, κουβεντιάζαμε με τα αφεντικά, επεμβαίναμε ο ένας στις εκπομπές του άλλου. Αυτό ήταν το παρεΐστικο. Έκανε εκπομπή ο Πέτρακας, χωνόμουν, μετά στη δική μου χωνόταν ο Πέτρακας, μετά ο Κοντορούσης, μετά η Ζώη. Όση ώρα άκουγες το σταθμό, άκουγες όλες τις φωνές.

Πες μου αυτό που σου 'χει μείνει πιο πολύ από όλα.
Η παρέα που κάναμε εκεί όλοι. Πως πάμε για καφέ και λες «τώρα θα συναντήσω τους φίλους μου»; Αυτό. Κάθε μέρα είχαμε να μοιραστούμε τόσα πολλά και τα μισά τα μοιραζόμασταν όταν ανοίγαμε το μικρόφωνο.

Αισθάνθηκες... ψυχολόγος;
Στις νυχτερινές εκπομπές πάρα πολλές φορές και μάλιστα συμβουλεύτηκα κιόλας επαγγελματίες σε θέματα που ήταν λίγο κρίσιμα όπως παιδιά με κατάθλιψη όπου ένιωθα ότι δε βοηθάνε τα λόγια... Κάναμε εκπομπές και με ψυχολόγους τότε, αλλά τα παιδιά αισθανόντουσαν τον ψυχολόγο ως γιατρό και δεν επικοινωνούσαν. Άρα έπρεπε να βρω μια άλλη λύση και η λύση που βρήκα ήταν να μιλήσω εγώ με τους ψυχολόγους και να τα πω εγώ σα να είμαι αυτός. Παρότι ήμουν κι εγώ πολύ πιτσιρικάς είχα απόλυτη συναίσθηση της ευθύνης και σε πολλά μίτινγκς που είχαμε κάνει με τα αφεντικά μου μου τόνιζαν συνέχεια να επηρεάζουμε όσο πιο θετικά γίνεται τους ακροατές.

Τι σου λέει ο κόσμος σήμερα;
Άνοιξα τη σελίδα μου στο facebook πολύ αργά. Μου κανε εντύπωση ότι σε έναν μήνα μάζεψε πολύ κόσμο. Αυτό ήταν ένα πρώτο σημάδι ότι λείπουμε. Οι ερωτήσεις που μου κάνεις τώρα έρχονται καθημερινά στο inbox. Θέλω να λέω ότι η ζωή συνεχίζεται και ότι προσπαθούμε να κάνουμε κι άλλα ωραία πράγματα. Αλλά όταν έχεις ζήσει σε ένα ραδιόφωνο 17 χρόνια, δεν ήταν επάγγελμα πια για μένα. Επάγγελμα έβλεπα την αρχισυνταξία. Σπούδασα δημοσιογραφία, ήμουν αρχισυντάκτης. Το ραδιόφωνο δεν το είδα ποτέ σαν δουλειά μου.

Αν σου ελεγε κάποιος ότι τώρα ο Jeronimo Groovy θεωρείται cult, θα συμφωνούσες ή όχι;
Νομίζω ότι αξίζει να λέγεται ότι είναι κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού ραδιοφώνου. Classic θα το έλεγα. Όχι cult. Άφησε ένα μεγάλο αποτύπωμα, εμένα με συγκινεί αφάνταστα ότι μπαίνω σε ταξί τους μιλάω και μου λένε Jeronimo ε; Αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος.

Φοβάσαι μήπως πια σε θεωρούν παρελθοντολάγνο;
Πολλές φορές όταν μιλάμε για τον Jeronimo αισθάνομαι σα να κάνουμε μνημόσυνο. Όχι δεν είμαι, γιατί ζω την εποχή μου, προχωράω, ετοιμάζω και τα επόμενα βήματά μου αλλά δε μπορεί όλο αυτό το κομμάτι να διαγραφεί. Ας με πουν όπως θέλουν. Εγώ από 17 χρονών παιδάκι έζησα το όνειρό μου και για 17 χρόνια ζούσα κάθε μέρα αυτό που αγαπούσα. Πες με όπως θες. I don't care.

Τον ξαναφτιάχνεις τον Jeronimo, αν στο προτείνουν;
Είναι πολύ μεγάλη κουβέντα γιατί έχει να κάνει με το αν αυτό το θέλουν οι άνθρωποι που έχουν αυτό το όνομα. Αν οι ιδιοκτήτες δηλαδή έχουν όρεξη, κεφάλαιο, αν θέλουν να το κάνουν. Αν ξεκινήσει κάτι τέτοιο, ξεκινάω χθες, όχι σήμερα. Χωρίς καμία συζήτηση.

Google News
Ακολουθήστε το Reader στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον κόσμο.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ