News
LIVE: ΑΝΑΝΕΩΘΗΚΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ

H Μικαέλα Δαρμάνη στο Reader.gr: Το έντεχνο τραγούδι έχει γίνει mainstream

Η ανερχόμενη τραγουδίστρια μιλά για τη μουσική και τη δισκογραφία του σήμερα σε μία συνέντευξη γεμάτη αυθορμητισμό.

Χαίρεσαι να μιλάς με καλλιτέχνες όπως η Μικαέλα Δαρμάνη. Μία ζωή γεμάτη ατέλειωτες σπουδές σε ωδεία για πιάνο και κιθάρα, στην υποκριτική και την... αισθητική δε θα μπορούσε να μην ανήκει σε έναν άνθρωπο με εκρηκτική καλλιτεχνική φύση. Η ίδια, συλλέκτρια βινυλίων από όταν βοηθούσε τον πατέρα της στο μαγαζί τους στο Μοναστηράκι, εμφανίζεται σε μουσικές σκηνές την τελευταία δεκαετία και ξεχωρίζει. Στο ρεπερτόριο της βρίσκεις ξένη και ελληνική μουσική (έντεχνο, soul, jazz, blues, rock, trip hop κα) που κάποιοι δε γνωρίζουν καν την ύπαρξή της. Έχει ήδη στο ενεργητικό της έναν δίσκο («Αγαπώ να θυμάμαι») με ακουστικές διασκευές του επιτυχιών του παρελθόντος και στα σκαριά έναν δεύτερο με πρωτότυπα τραγούδια επιμέλειας του Κώστα Παρίση από τα Υπόγεια Ρεύματα. Από την κουβέντα μας που ακολουθεί, καταλαβαίνεις πως η Μικαέλα δεν είναι εδώ για να μείνει, όπως γράφουν συνήθως σε κλισέ συνεντεύξεις. Είναι εδώ. Τελεία. 

Από την υποκριτική βρέθηκες στο τραγούδι. Πώς έγινε η μετάβαση;
Από το πρώτο έτος της δραματικής σχολής, οι καθηγητές διέκριναν κάποιο ταλέντο. Πήγα σε μία οντισιόν, με άκουσε ο σολίστ Κώστας Παπαδόπουλος και ξεκίνησα. Έκτοτε δε σταμάτησα. Έχω τελειώσει και σχολή αισθητικής. 

Πριν τη δραματική σχολή;
Όχι, την έκανα τελευταία. Τα έκανα όλα εντελώς ανάποδα. Την αγαπάω πάρα πολύ τη μουσική, δεν τραγουδάω από ματαιοδοξία. Επειδή είναι δύσκολα τα πράγματα και το να είσαι καλός σε αυτό που αγαπάς και έχεις σπουδάσει δε σημαίνει ότι θα μπορείς να ζεις από αυτό, το έκανα ουσιαστικά για να έχω μία ασφάλεια. Πως ό,τι και να γίνει έχω σπουδάσει και κάτι άλλο από το οποίο μπορώ να ζήσω. Σκέψου πως δούλευα κανονικά σα μουσικός και το σπούδαζα. Και η ομορφιά τέχνη είναι. Μου έκανε πολύ καλό γιατί άσχετα αν δε δουλεύω μέχρι το ξημέρωμα, ήθελα να έχω επαφή με τους ανθρώπους που ζουν την ημέρα. Δεν ήθελα να ζω στον κόσμο μου, πως είναι όλα καλά. 

Χρειάστηκε να δουλέψεις ως αισθητικός; 
Δεν έχει χρειαστεί ακόμη να το «ενεργοποιήσω», ασχολούμαι μόνο με τη μουσική και τηρώ το ότι το πρωί τρέχω για αυτήν, αλλά σε άλλο επίπεδο.

Είσαι από τους καλλιτέχνες που σχεδόν αμέσως δισκογράφησαν. Δεδομένου του ότι οι πωλήσεις δίσκων δεν αποφέρουν πολλά έσοδα, σε τι θεωρείς ότι σε ωφέλησε;
Οι δίσκοι είναι η ταυτότητα του καλλιτέχνη. Δηλαδή δε θεωρώ ολοκληρωμένο έναν καλλιτέχνη όταν δεν έχει να παρουσιάσει δισκογραφία, να πει ότι "εγώ είμαι αυτό". Στο live υπάρχουν πάρα πολλοί καλοί τραγουδιστές που μπορούν να υποστηρίξουν τα είδη που αγαπάνε με πολύ μεγάλη επιτυχία. Όμως το στούντιο και η δισκογραφική δουλειά είναι κάτι άλλο. Πρέπει να το κάνεις για να παρουσιάσεις την γκάμα σου, ποιος είσαι, τι αντιπροσωπεύεις. Σε ένα live μπορεί να σε δουν κάποιοι, αλλά είναι η στιγμή που περνά και χάνεται. Εγώ ήμουν πάρα πολύ τυχερή που έκανα έναν δίσκο τέτοιο, με πάρα πολύ ποιοτικά τραγούδια του παρελθόντος, αναγνωρισμένων καλλιτεχνών που θεωρώ ότι είναι «προίκα» γιατί ξαφνικά ο πήχης ανέβηκε πολύ ψηλά. 

Δεν είναι λίγο σα να ακυρώνεις εκείνους που δεν έχουν αυτήν την ευκαιρία;
Κοίτα, κι εγώ θα ζοριστώ πάρα πολύ για να κάνω αυτήν τη δουλειά με τα δικά μου δεδομένα όσο καλύτερα νομίζω. Πρέπει να κάνεις και κάποιες θυσίες. Πρέπει να επιλέξεις δηλαδή τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου. Αν θέλεις να ασχοληθείς με τη μουσική, αυτή είναι πια ένα ακριβό «άθλημα». Γιατί οι εταιρείες δεν επενδύουν ούτε σε νέα πρόσωπα ούτε καν σε παλιά. Δηλαδή σου λένε, "θες να βγάλεις τη δουλειά σου; Πήγαινε και κάν'την όπως νομίζεις εσύ". Δε λένε όπως παλιά "έλα εδώ να πληρώσω τα στούντιο, τους μουσικούς κλπ". Θέλεις να ασχοληθείς ερασιτεχνικά με το τραγούδι ή σοβαρά; Δεν είμαστε όλοι από σπίτια που έχουν οικονομική άνεση και ευχέρεια για να μας πει η οικογένεια "πάρε αυτά τα χρήματα και πήγαινε κάνε τον δίσκο σου όπως τον θέλεις". 

Άρα βάζουν μία υπογραφή, αναλαμβάνουν τη διανομή και τέλος;
Ακριβώς. Και από κει και πέρα είναι θέμα του καλλιτέχνη αν θέλει να λειτουργήσει έτσι. Ακόμα και να πιάσει δεύτερη δουλειά για να ολοκληρώσει. Να κάνει δύο και τρεις δουλειές. Αντίστοιχα έχω πολλούς φίλους ηθοποιούς που για να παρουσιάσουν την παράσταση που θέλουν, ζορίζονται πάρα πολύ και πολλοί από αυτούς θα δουλέψουν το βράδυ και σε μπαρ και οπουδήποτε, αρκεί να παρουσιάσουν καλλιτεχνικά το επιθυμητό αποτέλεσμα. Έτσι το αντιλαμβάνομαι, άλλωστε ο καλλιτέχνης είναι για τις δυσκολίες, όχι για τα εύκολα. Αν ήταν όλα απλά, θα έπαιρνε ο καθένας ένα μικρόφωνο και θα προχωρούσε ανάλογα με τις γνωριμίες που έχει. Χτίζεις πράγματα με κόπο, κάτι που πρώτον σημαίνει ότι τα θέλεις πάρα πολύ κόντρα στις δυσκολίες και δεύτερον θεωρώ πως ό,τι χτίζεις εσύ με τις δικές σου δυνάμεις δε θα μπορέσει κανείς να στο πάρει μετά. 

Καριέρες μέσω γνωριμιών χτίζονται; 
Συνέχεια. Είναι το πιο σύνηθες φαινόμενο. 

Μέσω σόσιαλ μίντια;
Βοηθάνε αρκετά, αλλά ακόμη περισσότερο σε κάποιες περιπτώσεις οι γνωριμίες. Αν κάποιοι θέλουν να επιβάλλουν κάτι, πολλές φορές το καταφέρνουν. Βέβαια, από την άλλη, πιστεύω πάρα πολύ στον χρόνο και στη δικαιοσύνη που δείχνει γιατί είναι αμείλικτος. Όσο κι αν σε «βοηθάνε», αν ο ίδιος δεν αξίζεις κάποια στιγμή θα δοθούν πολύ καλές ευκαιρίες, αλλά όλο αυτό είναι φούσκα και ξεφουσκώνει. 

Είχες πάει στο Voice τo 2014 και δεν είχες περάσει ούτε στα Blind Auditions. Ποια είναι η εμπειρία σου;
Κάποτε υπήρχε το "Να η ευκαιρία", μία τηλεοπτική εκπομπή με καταξιωμένους ανθρώπους της μουσικής και της τέχνης, από όπου βγήκαν πάρα πολλοί σπουδαίοι τραγουδιστές, που είναι γνωστοί μέχρι και σήμερα. Δυστυχώς βλέπω ότι αυτά τα παιχνίδια δεν είναι τόσο για να βοηθήσουν αυτά τα παιδιά που συμμετέχουν και που στην πλειοψηφία τους έχουν πράγματα να δείξουν, αλλά βοηθούν τις ίδιες τις παραγωγές. Πιο πολύ ασχολούνται με την εκάστοτε κριτική επιτροπή παρά με τους συμμετέχοντες. Αυτό είναι το στενάχωρο. Είναι πάρα πολλοί οι συμμετέχοντες από κάθε ρεπερτόριο και από την άλλη είναι και λίγο κοροϊδία γιατί δεν υπάρχουν οι εταιρείες να πάρουν αυτά τα παιδιά, να τα αφομοιώσουν, να τους κάνουν δισκογραφικές δουλειές. Οπότε για ποιες καριέρες μιλάμε, για εκείνες που ανοίγουν πρόγραμμα σε μαγαζί για ένα δύο χρόνια; Αυτό δεν είναι καριέρα.

Εσένα πάντως σε καλό σου βγήκε. Αμέσως μετά, βγήκε ο πρώτος σου δίσκος.
Εμένα όμως δε με είδαν εκεί. Και στο Voice δε με άφησαν να πω το τραγούδι που ήθελα να πω. Γιατί εκεί πας και εφόσον υπογράφεις ένα χαρτί, πρέπει να κάνεις συγκεκριμένα πράγματα. Όμως έχω κι εγώ μερίδιο ευθύνης και δε μπορώ να κατηγορήσω κάποιον άλλο. Δε βοηθάνε, ίσως να βοηθήσουν κάποια παιδιά που ξεκινούν τώρα, να γίνουν πιο αναγνωρίσιμα. Αν και πάλι κι εκεί πιστεύω πως είναι καλύτερα να ξεκινήσεις μέσα από μουσικές σκηνές ή από κάποιο συγκρότημα στις γειτονιές και να αρχίσεις να ψάχνεσαι, γιατί κι αυτό είναι μία αναγνωρισιμότητα πολύ εφήμερη. Είναι για μία σεζόν, την επόμενη έχουν βγάλει άλλους. 

Ποιες αλλαγές εντοπίζεις σε σένα από το ξεκινήμά σου μέχρι και σήμερα; 
Πάρα πολλές. Ξεκίνησα ως ερασιτέχνης και νομίζω πως τώρα πια μπορώ να λέγομαι επαγγελματίας με την έννοια του ότι μπορώ να ανταπεξέλθω σε πάρα πολλές δύσκολες καταστάσεις, να βγάλω ας πούμε μέσα σε μία εβδομάδα ένα ρεπερτόριο με είκοσι τραγούδια άρτια. Πλέον βλέπω τα πράγματα πολύ πιο ξεκάθαρα και γρήγορα. Παλιά είχα μία αθωότητα ότι πολύς κόσμος που σε πλησιάζει μέσα από τον χώρο έχει αγνές προθέσεις. Τώρα μπορώ να ξεχωρίσω κατευθείαν με ποιον άνθρωπο έχω να κάνω και τι είναι να κάνω με αυτόν, κάτι που μου γλιτώνει πάρα πολύ χρόνο. 

Είχες κατευθύνσεις;
Πρόσεξα πάρα πολύ τις συνεργασίες μου. Έχω πει πάρα πολλά όχι. Έχω προτιμήσει να κάτσω στο σπίτι και να μην έχω χρήματα παρά να κάνω κάτι που μεθαύριο θα το μετανιώσω. Ακριβώς επειδή δε μπορείς να πας όπως γινόταν παλαιότερα σε μία δισκογραφική για ακρόαση, είναι πολύ βασικό να προσέχεις τα βήματά σου. 

Προτιμάς το σύγχρονο σήμερα με τις όποιες δυσκολίες του ή το χθες που κάποια πράγματα λειτουργούσαν αλλιώς;
Είμαι μέσα στην εποχή μου και βγαίνουν συνεχώς πράγματα πάρα πολύ όμορφα στη μουσική, την τέχνη, την τεχνολογία και παντού. Από την άλλη όμως, θα ήθελα πάρα πολύ να υπάρχει και σήμερα ένα σύστημα πιο αξιοκρατικό, μεγαλύτερη υποστήριξη. Και το διαδίκτυο σήμερα βοηθάει, αλλά παλαιότερα ήταν πιο αυστηρά τα πράγματα γιατί όσο άξιζες αναλόγως προχωρούσες. Δε ξέρω βέβαια αν θα προτιμούσα το χθες, γιατί επιστρέφοντας ας πούμε 40 χρόνια θα αντιμετώπιζα δυσκολίες εκείνων των χρόνων. Σε οποιαδήποτε εποχή ζεις πρέπει να βρίσκεις την ομορφιά μέσα στην ασχήμια και το φως μες στο σκοτάδι, να προχωράς. 

Σήμερα ένας τραγουδιστής πώς ζει;
Αναλόγως με τις επιλογές του, το οικονομικό background από το οποίο προέρχεται... Σίγουρα είναι περίεργα τα πράγματα και νόμιζα ότι με την κρίση θα ήταν πιο εύκολα λόγω ξεσκαρταρίσματος, αλλά βλέπω ότι για να προβάλλεις τη δουλειά σου στο ευρύ κοινό είναι αρκετά δύσκολο πλέον. Αν είσαι ένας καλλιτέχνης που κινείται όχι μέσω γνωριμιών αλλά με τη δουλειά του και με ανθρώπους που εκτιμάς, ε δεν είναι και εύκολα.

Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για ένα πολυσυλλεκτικό ρεπερτόριο σαν το δικό σου, όπως ας πούμε για παράδειγμα η τζαζ. Η τζαζ στην Ελλάδα υφίσταται; Είναι δημοφιλής;
Νομίζω πως για όλα τα είδη είναι δύσκολη η κατάσταση πια. Ακόμη και για τα μπουζούκια που έλεγαν κάποτε κι αυτά δυσκολεύονται σήμερα. Δε δουλεύουν τις μέρες που δούλευαν. Ας πούμε για το έντεχνο που ουσιαστικά κάνω εγώ. Και το λέω έτσι σαν κατηγορία με το σκεπτικό ότι πας σε ένα δισκοπωλείο και σε ποια κατηγορία θα κατατάξεις το δικό μου άλμπουμ; 

Ναι καταλαβαίνω, εννοείς όχι με την «ταμπέλα», .
Πριν από κάποια χρόνια λοιπόν το έντεχνο δεν το θεωρούσαν κάτι φοβερό. Μάλιστα, κάποιοι δισκογραφικοί παραγωγοί μου είχαν πει "τι ασχολείσαι τώρα εσύ με αυτό το πράγμα; είναι μπανάλ και ο κόσμος δε θέλει να τα ακούει αυτά". Και τώρα έχει γίνει στροφή, έχει γίνει μόδα. Βλέπεις κάποιους επωνύμους που ασχολούνταν παλαιότερα με άλλα είδη μουσικής, είτε με την ποπ είτε με όποιο άλλο είδος, ότι έχουν κάνει στροφή στο έντεχνο. Γιατί τώρα ξαφνικά βλέπουν ότι τα άλλα είδη δεν πουλάνε όσο παλιά. Το έντεχνο ξαφνικά έχει γίνει mainstream. 

Πώς σχολιάζεις το φαινόμενο των μαζικών διασκευών σε παλαιότερες επιτυχίες;
Κάποιοι το κατηγορούν, λέγοντας πως είναι άσχημο να αναπαράγεις πράγματα που έχουν συμβεί στο παρελθόν και ότι δε μπορείς να τα κάνεις καλύτερα από την αρχική τους μορφή. Δε θέλω να τα ακυρώνω όλα. Πιστεύω πως είναι πάρα πολύ όμορφο να ασχολείσαι και με το παρελθόν γιατί πρέπει να το γνωρίζεις για να πας στο μέλλον. Εγώ το έκανα γιατί το θεωρώ μεγάλη σπουδή. Το να ξεκινήσω με έναν δίσκο που είχε μέσα τραγούδια όπως τα  «Μη τον ρωτάς τον ουρανό», «Ζητάτε να σας πω», «Ο άνθρωπός μου», «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη» όλα αυτά τα δισκογραφικά διαμάντια, το έκανα σα σπουδή. Όχι για να τα καπηλευτώ και να κολλήσω εκεί πέρα. Ίσα ίσα που στα live μου τα παρουσιάζω πολύ διαφορετικά, με άλλη ενορχήστρωση, με ηλεκτρική μπάντα και τα συνδέω με τραγούδια σημερινά για να δείξω ακριβώς ότι η μουσική είναι μία, δεν τελειώνει πουθενά. Αρκεί να μη μείνεις μόνο στις διασκευές. Μου άρεσε πάρα πολύ που ήρθε νέος κόσμος ηλικίας 17-20 χρόνων που είχε αγοράσει τον δίσκο και μου είπε πόσο ωραία τραγούδια έμαθαν που δεν τα ήξεραν. 

Δεν πιστεύεις ότι κάποιοι κανιβαλίζουν τα τραγούδια; Δεν κρύβουν παγίδες οι διασκευές;
Κρύβουν πάρα πολλές όντως και ακριβώς για αυτόν τον λόγο, στον πρώτο δίσκο μου χρησιμοποιήσαμε μόνο κιθάρα και φωνή. Καμία επεξεργασία από υπολογιστή και όλα όσα γίνονται κατά κόρον. Κοιτάζω να παίρνω παραδείγματα από ανθρώπους που γνωρίζουν τη δουλειά και που έχουν να μου δώσουν πράγματα. Δεν πολυασχολούμαι με τα άσχημα διότι μου τρώνε χρόνο. Μεγάλοι άνθρωποι είμαστε, ο καθένας ας κάνει αυτό που νομίζει και καταλαβαίνει. Όταν κάποιος παίρνει κάτι και δεν το σέβεται, κακό στον εαυτό του θα κάνει. Γιατί το μεγάλο τραγούδι δε μπορείς να το καταπατήσεις, μια ζωή μεγάλο θα είναι. Σε σένα αν δεν το κάνεις καλά θα γυρίσει μπούμερανγκ. 

Η Μικαέλα Δαρμάνη συνεχίζει και εμφανίζεται για όλα τα Σάββατα του Δεκεμβρίου στο Θέσις 7, (Αγ. Φιλίππου 7, Μοναστηράκι) σε ένα πρόγραμμα επιμελημένο από τον συνθέτη και μουσικό Χρήστο Θεοδώρου και τη μπάντα του. 
Ετοιμάζει τον δεύτερό της δίσκο με τον Κώστα Παρίση, ενώ παράλληλα μόλις κυκλοφόρησε δύο νέα τραγούδια από τον Μετρονόμο σε συνεργασία με τον Αντώνη Δημητρίου από τους Ενδελέχεια.

 

 

 

 

 

 

H Μικαέλα Δαρμάνη στο Reader.gr: Το έντεχνο τραγούδι έχει γίνει mainstream
H Μικαέλα Δαρμάνη στο Reader.gr: Το έντεχνο τραγούδι έχει γίνει mainstream
H Μικαέλα Δαρμάνη στο Reader.gr: Το έντεχνο τραγούδι έχει γίνει mainstream
H Μικαέλα Δαρμάνη στο Reader.gr: Το έντεχνο τραγούδι έχει γίνει mainstream
H Μικαέλα Δαρμάνη στο Reader.gr: Το έντεχνο τραγούδι έχει γίνει mainstream
H Μικαέλα Δαρμάνη στο Reader.gr: Το έντεχνο τραγούδι έχει γίνει mainstream
H Μικαέλα Δαρμάνη στο Reader.gr: Το έντεχνο τραγούδι έχει γίνει mainstream
H Μικαέλα Δαρμάνη στο Reader.gr: Το έντεχνο τραγούδι έχει γίνει mainstream

Google NewsΑκολουθήστε το reader.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον κόσμο.