Οι Νεοϋορκέζοι έρχονται σε ρήξη με την κουλτούρα της ανανέωσης και την εμμονή τους με το μέλλον και πλέον ζητούν το παλιό, το αυθεντικό καθώς βυθίζονται στη μελέτη της ιστορίας της πόλης, χάρη στα μουσεία, τις εφαρμογές για smartphones και τις τάσεις στην αγορά ακινήτων.

Το μουσείο της πόλης της Νέας Υόρκης, η New York Historical Society και η Brooklyn Historical Society κατέγραψαν όλα, τους τελευταίους μήνες, ρεκόρ επισκεπτών παρά τον άγριο ανταγωνισμό στο νεοϋορκέζικο πολιτιστικό τοπίο.

Το «Μεγάλο Μήλο», όπως είναι το υποκοριστικό της πόλης, είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ μια πόλη τάσεων και καινοτομίας, όπου περαστικοί μπορεί ξαφνικά να σχηματίσουν ουρά 50 μέτρων για να δουν ένα πολύχρωμο bagel και όπου, κάθε χρόνο, ανοίγουν περισσότερα από 100 εστιατόρια, το 80% των οποίων θα κλείσει έπειτα από πέντε χρόνια.

Ωστόσο, εδώ και δέκα χρόνια, «έχουμε γίνει μια πόλη πολύ διαφορετική», εκτιμά η Λουίζ Μίρερ, πρόεδρος και διευθύνουσα σύμβουλος της New York Historical Society, του παλαιότερου μουσείου της πόλης. «Πολύς κόσμος άρχισε να λέει: φτάνει, οφείλουμε να παγώσουμε την ιστορία μας και να τη διατηρήσουμε ώστε οι μελλοντικές γενιές να γνωρίζουν τι συνέβη στη γειτονιά αυτή, στο τετράγωνο αυτό», καταλήγει.

Στο πνεύμα αυτό, η Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης εγκαινίασε το 2015 την εφαρμογή oldNYC, που επιτρέπει την πρόσβαση σε παλιές φωτογραφίες από σχεδόν κάθε δρόμο του Μανχάταν και τη σύγκριση με τη σημερινή του όψη.

Η λαχτάρα των Νεοϋορκέζων να γνωρίσουν το παρελθόν εκδηλώνεται μέχρι στα ακίνητα, σύμφωνα με τον Τζόναθαν Μίλερ, της εταιρίας εκτιμητών και συμβούλων αγοράς ακινήτων Miller Samuel.

Καθώς η Νέα Υόρκη παραμένει μια πόλη των κατασκευαστών, όπου πλήθος από ουρανοξύστες υψώνεται πλέον μέσα στο Κουίνς και το Μπρούκλιν. Στις όχθες του ποταμού Χάντσον ανεγείρεται σήμερα το μεγαλύτερο ιδιωτικό οικιστικό έργο, το Hudson Yards, έκτασης 1,6 εκατομμυρίου τετραγωνικών μέτρων.

Αν και η επιθυμία για το καινούργιο δεν σταματά, όλο και περισσότερα οικιστικά έργα εντάσσουν στο σχέδιό τους αρχιτεκτονικά στοιχεία του παρελθόντος, παρατηρεί ο Μίλερ. «Οι νέες κατασκευές έχουν περισσότερες λεπτομέρειες, διάκοσμο, μεγαλύτερα παράθυρα, ψηλοτάβανα δωμάτια», αναφέρει, όσο και στοιχεία του προπολεμικού στιλ που διαμόρφωσε τη Νέα Υόρκη των τελών του 19ου αιώνα έως τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. «Ο κόσμος νιώθει οικεία με το παρελθόν, δεν είναι πλέον κάτι ξένο στη ζωή του», συνεχίζει.

Η κοινωνική επιτάχυνση, που ενισχύεται από το Διαδίκτυο γενικά και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ειδικότερα, και η σημασία που δίδεται στο «τώρα»  προτρέπουν πολλούς να λάβουν μια άλλη διάσταση του χρόνου μέσα από την Ιστορία. «Είναι ενθαρρυντικό για τους νέους να μάθουν ότι ορισμένα πράγματα είναι σταθερά στη ζωή», εξηγεί η Λουίζ Μίλερ.

«Δεν υπάρχει καθορισμένη σχέση μεταξύ της Νέας Υόρκης και του παρελθόντος της. Η αποστολή μας είναι να συνδέουμε το παρελθόν με το παρόν", μια φιλοσοφία δυναμική, αρκετά νέα, την οποία συμμερίζονται πολλά μουσεία στη Νέα Υόρκη και αλλού»», τονίζει η Σάρα Χένρι, υποδιευθύντρια του μουσείου της πόλης της Νέας Υόρκης…