Δεν φάγαμε τα νιάτα μας ακουμπώντας το χαρτζιλίκι μας σε φιλικά τραπέζια για να έρθει μία μέρα που ο κόσμος θα ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με Texas Hold ‘em, επειδή απλώς βαριέται να κουράσει το μυαλό του με την πόκα. Επιστροφή στις ρίζες από αυτά τα Χριστούγεννα, παρακαλώ, και προσοχή στα θεμελιώδη.

Γράφει ο Γιάννης Τσαούσης

Ας σοβαρευτούμε επιτέλους. Όποιος προτείνει «αχ, να παίξουμε μια “21”...» να την πάρει σπίτι του. Όποιος, δε, προτείνει την επαίσχυντη «31», καλό είναι να τον στέλνετε στο τραπέζι με τα παιδιά δημοτικού. Πάει αυτό. Όταν λέμε «παίζουμε χαρτιά» εννοούμε hardcore πόκα. Τίποτα άλλο. Η πρέφα ανήκει στα καφενεία, η μπιρίμπα στις κυρίες, το μπριτζ στις λέσχες και τα πόκερ κάθε είδους στους βιαστικούς και τους ανυπόμονους λάτρεις των cheap thrills.

Βεβαίως για να θεωρείσαι παίκτης πόκας «με πρόσωπο στην κοινωνία» δεν αρκεί να γνωρίζεις τους συνδυασμούς των χαρτιών και να «στήνεις» στο τραπέζι 5-6 παιχνίδια, αλλά οφείλεις να εφαρμόζεις όλο το savoir faire του παιχνιδιού, όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά από δεκαετίες πολύωρων παρτίδων, που μπορεί να έκλεισαν σπίτια αλλά σίγουρα μας έκαναν καλύτερους ανθρώπους.

Πριν το παιχνίδι

1. Ξέρουμε με ποιούς και με πόσους παίζουμε

Το ιδανικό καρέ πόκερ, το λέει η λέξη, αποτελείται από τέσσερις παίκτες. Μέχρι έξι είναι ok, αρκεί όμως να τους γνωρίζουμε, έστω και μέσω κοινών γνωστών -δηλαδή να έχουμε ξαναπαίξει μαζί τους έστω μία φορά, γιατί αλλιώς πάμε στα τυφλά και αυτό ενέχει κινδύνους. Με πάνω από έξι το τραπέζι γίνεται τουρλουμπούκι από πλευράς διαδικασιών, αλλά τουλάχιστον μας δίνει το τακτικό πλεονέκτημα να είμαστε πιο σίγουροι για την ισχύ του φύλλου μας σε κάθε παιχνίδι.

2. Όχι περισπασμοί  

Η πόκα είναι μοναχικό σπορ. Δεν κουβαλάμε σε σπίτι που θα παίξουμε φίλους ή αίσθημα διότι είναι δεδομένο πως θα μας βγει ξινό. Όσοι δεν παίζουν σε καποια στιγμή θα βαρεθούν και θ’ αρχίσουν τη μίρλα και τα «άντε, ένα παιχνίδι ακόμα και φεύγουμε, ε;». Δεν καταλαβαίνουν, δεν θα καταλάβουν ποτέ.

Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού

1. Ποτό-φαί με μέτρο, απαγορεύονται τα κινητά

Απλά πράγματα. Πίνουμε με ρέγουλα για να κρατήσουμε το μυαλο καθαρό, τρώμε μόνο στο προκαθορισμένο διάλειμμα και εκτός τραπεζιού και έχουμε το κινητό κλειστό ή στο αθόρυβο για να μην ενοχλούμε τους συμπαίκτες μας.

2. Ό,τι πει αυτός που κάνει παιχνίδι

Αν πει «κέντα χρώμα» είναι κέντα χρώμα. Αν πει «τρία φουλ», ομοίως. Δεν κάνουμε τους μάγκες επειδή εμείς θα το ορίζαμε διαφορετικά αν ήταν δικό μας παιχνίδι. Έτσι ή αλλιώς οι ίδιοι κανόνες ισχύουν για όλους.

3. Δεν κάνουμε εφηβικές ανοησίες

Ήτοι δεν μας περνάει καν από το μυαλό να παίξουμε παιχνίδι με «μπαλαντέρ» κάποιο φύλλο, «μιζέρια» που «γυρίζει» από το ένα ζεύγος, απλό πόκερ με δύο αλλαγές στα πέντε φύλλα και τέτοια ερασιτεχνικά.

4. Δεν λέμε «τι θα κάναμε αν...»

Πολλοί το έχουνε μέσα τους το «γιατί τ’ άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας» και μόλις τελειώσει ένα παιχνίδι που χάσανε, ορμάνε πριν μαζευτούν τα φύλλα για να αποδείξουν στο τραπέζι τι ΘΑ κάνανε αν ένα φύλλο ήταν π.χ. ρήγας αντί για ντάμα ή αν π.χ. το εννιάρι είχε σκάσει στην δίπλα «μπόμπα» κ.ο.κ. Γραφικό την πρώτη φορά, λίαν ενοχλητικό όλες τις επόμενες.

5. Δεν ποντάρουμε «όποτε να ‘ναι»

Άπαντες οι παίκτες παίρνουν στην αρχή της παρτίδας μάρκες που αντιστοιχούν σ’ ένα συγκεκριμένο, ίδιο για όλους, ποσό χρημάτων. Αυτό το ποσό παίζεται μέχρι να χαθεί και μόνο όταν τελειώσουν όλες οι μάρκες έχει δικαίωμα κάθε παίκτης να πάρει καινούρια «μπάνκα». Δεν νοείται λοιπόν η συνήθεια που παρατηρείται σε ουκ ολίγα -ερασιτεχνικά προφανώς- τραπέζια κάποιος να έχει ελάχιστες μάρκες μπροστά του και στη μέση ή στο τελευταίο κτύπημα του παιχνιδιού να βγάζει χρήματα από την τσέπη για να το ανεβάσει ή να ζητάει επιτόπου μάρκες. Απαράδεκτο, γραφικό και κάργα κατακριτέο.

6. Δεν φεύγουμε όποτε θέλουμε, εφόσον κερδίζουμε

Άγραφος βασικός κανόνας, πρέπει να δοθεί προειδοποίηση τουλάχιστον μίας ώρας. Εξαιρείται η περίπτωση που για κάποιον ιδιαίτερο λόγο έχουμε δηλώσει την ώρα αποχώρησής μας από το τραπέζι πριν κάτσουμε σ’ αυτό.

7. Δεν παίζουμε «αέρα»

Αυτό. Ποτέ. Των ποτών.

Μετά το παιχνίδι

1. Κύριοι πήγαμε, κύριοι φεύγουμε

Είτε έχουμε χάσει είτε έχουμε κερδίσει, αφήνουμε ένα tip (σε μάρκες) στον οικοδεσπότη, που μπορεί να κυμαίνεται από 5% της αρχικής «μπάνκας» μέχρι 15% στην περίπτωση που έχουμε «σηκώσει το τραπέζι».