Ο Σπαρτιάτης που έγινε... Βίκινγκ: Αφιέρωμα στο «God of War» (vids & pics)

Games

Στην ελληνική μυθολογία υπάρχει το Κράτος, αδελφός της Βίας (αλλά και του Ζήλου και της Θεάς Νίκης). Στα video games υπάρχει ο Κράτος (Kratos), που είναι η βία... προσωποποιημένη. Αλήθεια, αυτά που κάνει ο ήρωας των παιχνιδιών «God of War», δεν έχουν γίνει σε όλα τα «Grand Theft Auto» και «Mortal Kombat» μαζί!

Σήμερα κυκλοφορεί το νέο παιχνίδι της σειράς που μετράει οκτώ τίτλους (μαζί με τον καινούργιο) και 13 χρόνια ζωής. Ξεκίνησε ως προσπάθεια ενός αμερικανικού στούντιο (το Santa Monica Studio με έδρα το Λος Άντζελες, που ανήκει στη Sony) να αντιγράψει τα κόλπα των Γιαπωνέζων δημιουργών σε τίτλους τύπου «Devil May Cry»: παιχνίδια δράσης τρίτου προσώπου που στηρίζονται σε συνδυασμούς (combos) κινήσεων, χάρη στους οποίους ο ήρωας ξεπαστρεύει τους αντιπάλους του με στυλ και φαντασία που θα ζήλευαν οι καλύτεροι χορογράφοι.

Όμως η σειρά του «God of War» ξεχώρισε και έγινε μία από τις καλύτερες όλων των εποχών για το PlayStation επειδή έβαλε στο μείγμα την αρχαία ελληνική μυθολογία (εντάξει, με κάποιες... αποκλίσεις), βία που σόκαρε με την ωμότητά της (κανονικό λουτρό αίματος), quick time events (στην ουσία πρόκειται για βίντεο στη διάρκεια των οποίων ο παίκτης πρέπει να πατήσει το κατάλληλο πλήκτρο την κατάλληλη στιγμή) που έδιναν την εντύπωση κινηματογραφικής ταινίας και γραφικά που έσπρωχναν την κάθε πλατφόρμα (PS2, PSP, PS3 και τώρα το PS4) στα όριά της.

Τώρα που το νέο παιχνίδι της σειράς αφήνει την ελληνική μυθολογία (λογικό, καθώς δεν έμεινε θεός ή ημίθεος που να μην «καθάρισε» ο Σπαρτιάτης Κράτος) και πιάνει τη σκανδιναβική (κακόμοιρε Θορ, τι σε περιμένει...) είναι μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε όλα τα προηγούμενα «God of War» με χρονολογική σειρά.

God of War (2005)

Στην πρώτη μας γνωριμία με τον Κράτο, τον βρίσκουμε να έχει συμπληρώσει 10 χρόνια στην υπηρεσία των θεών του Ολύμπου και να βασανίζεται από εφιάλτες επειδή σκότωσε την οικογένειά του. Η Αθηνά του αναθέτει να βρει το Κουτί της Πανδώρας, το κλειδί για να ηττηθεί ο Άρης, που καταστρέφει την πόλη της Αθήνας. Μέσα από μια σειρά flashbacks μαθαίνουμε ότι ο Κράτος κάποτε υπηρετούσε τον Άρη, επειδή τον είχε σώσει στη διάρκεια μιας μάχης. Όμως ο Θεός του Πολέμου ήταν που τον ξεγέλασε και τον έκανε να σκοτώσει την οικογένειά του. Στο τέλος ο Κράτος εξολοθρεύει τον Άρη και παίρνει τη θέση του ως Θεός του Πολέμου.

Το κυρίως όπλο του Κράτου είναι τα Blades of Chaos, δύο σπαθιά που είναι δεμένα με αλυσίδες στα χέρια του ώστε να μπορεί να πετσοκόβει θνητούς και αθάνατους από απόσταση (στα επόμενα παιχνίδια αλλάζει η ονομασία τους σε Blades of Athena, Blades of Atlantis κλπ, αλλά  η λειτουργία τους παραμένει πάνω κάτω η ίδια). Με αντικείμενα που συλλέγονται στην πορεία το όπλο αναβαθμίζεται και ενεργοποιούνται νέοι συνδυασμοί κινήσεων. Υπάρχουν και τα μαγικά όπλα όπως το κεφάλι της Μέδουσας που κάνει τους αντιπάλους πέτρα ή η οργή του Δία που εκτοξεύει κεραυνούς στους αντιπάλους.

Το πρώτο μισό του παιχνιδιού εκτυλίσσεται στην Αθήνα και το δεύτερο σε έναν ναό που στηρίζεται στην πλάτη του τιτάνα Κρόνου! Ο ναός είναι γεμάτος παγίδες και γρίφους που αναγκάζουν τον παίκτη να διακόψει για λίγο τη σφαγή και να χρησιμοποιήσει το μυαλό του.

God of War II (2007)

Όταν κυκλοφόρησε το σίκουελ είχε ήδη βγει στην αγορά το PlayStation 3 αλλά οι δημιουργοί του προτίμησαν να παραμείνουν πιστοί στο PlayStation 2 και να φτάσουν τις δυνατότητές του εκεί όπου δεν τις είχε φτάσει κανένα άλλο παιχνίδι. Όπως κάθε σωστό σίκουελ, το «God of War II» διατηρεί τα βασικά στοιχεία του αρχικού τίτλου, μεγαλώνοντας τον καμβά της ιστορίας και βελτιώνοντας τη δράση και τα γραφικά.

Ο Κράτος εδώ είναι ο Θεός του Πολέμου, όμως η αλαζονική του συμπεριφορά και η υπερβολική εύνοια που δείχνει στην πόλη της Σπάρτης δεν αρέσει στους άλλους θεούς. Όταν ο Κράτος «τα σπάει» στη Ρόδο, εκείνοι δίνουν ζωή στο άγαλμα του Κολοσσού για να τον σκοτώσει, και εμείς απολαμβάνουμε μια μάχη που με το καλημέρα αφήνει το σαγόνι μας να κρέμεται... Ο Κράτος νικάει τον Κολοσσό αλλά σκοτώνεται από τον ίδιο τον Δία και κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο, από όπου τον σώζει η Γαία. Μετά από ένα επικό (και αιματοβαμμένο όσο δεν πάει) ταξίδι στη διάρκεια του οποίου πετάει με τον Πήγασο και συναντάει τον Προμηθέα, τον Θησέα, τον Περσέα, τον Ίκαρο, τον Άτλαντα και πολύ ακόμη κόσμο (όλα στο μίξερ), ο Κράτος είτε έτοιμος να σκοτώσει τον Δία, αλλά η Αθηνά πέφτει στο σπαθί του και θυσιάζεται για να δραπετεύσει ο πατέρας της. Μάλιστα αποκαλύπτει στον ήρωα ότι ο ίδιος είναι γιος του Δία, γι' αυτό και ο θεός ήθελε να τον σκοτώσει. Για να μην τον ανατρέψει και πάρει τη θέση του, όπως εκείνος είχε κάνει με τον πατέρα του, τον Κρόνο. Ο Κράτος επιστρατεύει τους Τιτάνες και μαζί τους ανεβαίνει στον Όλυμπο για να τα διαλύσει όλα, προετοιμάζοντάς μας για το «God of War III».

God of War: Betrayal (2007)

Πριν όμως από το «God of War 3» μεσολαβούν άλλα δύο παιχνίδια. Το πρώτο, «God of War: Betrayal» είναι το μοναδικό που δεν κυκλοφόρησε για Playstation, αλλά για κινητά τηλέφωνα – της προ smartphones εποχής. Και, όπως είναι φυσικό, δεν υπάρχουν τα τρισδιάστατα γραφικά και οι κινηματογραφικές σκηνές. Η δράση είναι σε δύο διαστάσεις, αλλά το πνεύμα της σειράς έχει καταφέρει να χωρέσει στις μικρές οθόνες των Nokia, των Sony Ericsson και των Motorola (έτσι για να θυμηθούμε τα νιάτα μας).

Τα γεγονότα του παιχνιδιού εκτυλίσσονται ανάμεσα στο «God of War» και το «God of War II», με τον Κράτο ως Θεό του Πολέμου να αλωνίζει την Ελλάδα με το στρατό της Σπάρτης. Οι θεοί γίνουν εντολή στον υπηρέτη της Ήρας, τον Άργο (τον τερατόμορφο γίγαντα της μυθολογίας, αποκαλούμενο Πανόπτη) να τον σταματήσει, αλλά ένας άγνωστος δολοφόνος εμφανίζεται από το πουθενά, σκοτώνει τον Άργο και παγιδεύει τον Κράτο ώστε οι θεοί να νομίζουν ότι εκείνος είναι ο δράστης και να θυμώσουν περισσότερο μαζί του. Ο ήρωας καταδιώκει τον δολοφόνο σε όλη την Ελλάδα αντιμετωπίζοντας το στρατό του Άδη, μέχρι που ο Δίας στέλνει τον Κήρυκα (Ceryx), γιο του Ερμή (σύμφωνα με το παιχνίδι) να πείσει τον Κράτο να σταματήσει την καταδίωξη και την καταστροφή που έχει προκαλέσει. Ο Κήρυκας έχει την κατάληξη όλων όσων μπήκαν στο δρόμο του Κράτου, ο μυστηριώδης δολοφόνος διαφεύγει και ο ήρωας συνειδητοποιεί ότι ο Δίας δεν πρόκειται να τον αφήσει ήσυχο από εδώ και πέρα.

God of War: Chains of Olympus (2008)

Το δεύτερο παιχνίδι που προηγήθηκε του «God of War III», κυκλοφόρησε για το PSP, το φορητό PlayStation, και ήταν ένα κανονικότατο «God of War» με τα όλα του. Το μόνο στο οποίο υστερεί είναι η διάρκεια της ιστορίας, που αναγκαστικά μειώθηκε για να χωρέσουν στα UMD δισκάκια του PSP όλα τα υπόλοιπα στοιχεία. Τα γραφικά και η δράση είναι εξίσου καλά με το πρώτο παιχνίδι της σειράς και αρκετά κοντά στο δεύτερο, γεγονός εντυπωσιακό για μια φορητή παιχνιδομηχανή. Και αν κάποιος πρέπει να βρει σώνει και καλά κάτι αρνητικό για το παιχνίδι, είναι ότι δεν φέρνει τίποτα καινούργιο στη σειρά. Οι κινήσεις, τα όπλα, οι αντίπαλοι είναι τα ίδια, ενώ η υπόθεση εκτυλίσσεται πριν από το πρώτο «God of War», κάπου ανάμεσα στα 10 χρόνια που ο Κράτος υπηρετούσε τους θεούς, καθιστώντας το «God of War: Chains of Olympus» πρίκουελ του πρώτου παιχνιδιού.

Όσο ο Κράτος βρίσκεται στην Αττική και πολεμά τους Πέρσες, ο Μορφέας κοιμίζει τους περισσότερους θεούς και απλώνει μια μαύρη ομίχλη. Όσο κοιμούνται οι θεοί κάποιος απαγάγει τον Ήλιο και η Αθηνά αναθέτει στον Κράτος να τον βρει. Εκείνος ανακαλύπτει ότι ένοχος είναι ο Τιτάνας Άτλας. Βρίσκει το άρμα του Ήλιου και με αυτό ταξιδεύει στον Κάτω Κόσμο όπου συναντά τη νεκρή κόρη του και δέχεται να χάσει τις δυνάμεις του για να μείνει εκεί μαζί της. Όμως διαπιστώνει ότι η βασίλισσα του Κάτω Κόσμου, η Περσεφόνη, συνεργάζεται με τον Άτλαντα για να γκρεμίσουν τον στυλοβάτη που στηρίζει τον κόσμο και να φέρουν το τέλος του Ολύμπου. Αποχωρίζεται την κόρη του, σκοτώνει την Περσεφόνη (όχι, θα την άφηνε), νικάει τον Άτλαντα και τον δένει στον στυλοβάτη του κόσμου, αναγκάζοντάς τον να σηκώνει το βάρος (είπαμε, η σχέση με τη μυθολογία όπως την ξέρουμε είναι λίγο χαλαρή). Ο Ήλιος επιστρέφει στη θέση του και όλοι είναι ευχαριστημένοι...

God of War III (2010)

Ήρθε και η σειρά του PlayStation 3 να «ιδρώσει» δίνοντας ζωή στις περιπέτειες του Κράτου. Οι φιλοδοξίες των σχεδιαστών του παιχνιδιού ήταν τόσο μεγάλες που καμιά άλλη παιχνιδομηχανή δεν μπορούσε να τις εκπληρώσει. Φανταστείτε τις μάχες των προηγούμενων παιχνιδιών να γίνονται πάνω στις πλάτες και στα χέρια Τιτάνων, με την κάμερα να απομακρύνεται συνεχώς για να μας βοηθήσει να καταλάβουμε την αναλογία των μεγεθών. Ο Κράτος είναι μια κουκκίδα πάνω στους ώμους της Γαίας καθώς αυτή και οι υπόλοιποι Τιτάνες σκαρφαλώνουν στον Όλυμπο για να πάρουν εκδίκηση από τους θεούς.

Στο gameplay υπάρχουν κάποιες αλλαγές ως προς την ποικιλία και τις μαγικές ικανότητες των όπλων. Από τα πιο πρωτότυπα είναι το Neman Cestus, δύο θηριώδη μεταλλικά γάντια στο σχήμα του λιονταριού της Νεμέας, που ο Κράτος αποσπά από τον Ηρακλή (ας πούμε ότι δεν του τα ζήτησε ευγενικά). Αλλά και οι γρίφοι είναι λιγότεροι και πιο εύκολοι σε σχέση με τα άλλα παιχνίδια, αφήνοντας περισσότερο χώρο στη δράση. Άλλωστε ο Κράτος έχει πολλή δουλειά να κάνει. Από την οργή του αυτή τη φορά δεν θα ξεφύγει κανένας θεός.

Κάθε φορά που ο Σπαρτιάτης σκοτώνει ένα θεό ο κόσμος καταρρέει, αλλά εκείνος δεν δίνει σημασία. Ο θάνατος του Ποσειδώνα φουσκώνει τους ωκεανούς που πλημμυρίζουν τη Γη. Ο θάνατος του Ήλιου βυθίζει την πλάση στο σκοτάδι (στο παιχνίδι υπάρχει και ο Απόλλων ως αναφορά, αλλά ο Κράτος δεν τον αντιμετωπίζει – πιθανότατα γλιτώνει ή τον σκοτώνει κάποιος Τιτάνας). Ο θάνατος του Ερμή φέρνει πανούκλα – και πάει λέγοντας. Δεν θα σας αποκαλύψουμε το φινάλε, αλλά κλείνει όμορφα την τριλογία και την ιστορία του Κράτου όσον αφορά την ελληνική μυθολογία.

Το τρίτο «God of War» σημείωσε της περισσότερες πωλήσεις από κάθε άλλο παιχνίδι της σειράς και είναι το 9ο πιο ευπώλητο παιχνίδι στην ιστορία του PlayStation 3.

God of War: Ghost of Sparta (2010)

Η δεύτερη εμφάνιση του Κράτου στη φορητή παιχνιδομηχανή της Sony ήρθε προς το τέλος της ζωής της και είναι όχι μόνο η καλύτερη, αλλά και μία από τις καλύτερες όλης της σειράς. Τα γραφικά είναι ακόμη πιο βελτιωμένα (ανώτερα από εκείνα του PS2, πλησιάζοντας – στο μέτρο του δυνατού – εκείνα του PS3) και το gameplay έχει πολλά στοιχεία από το «God of War III». Αλλά εκεί που το παιχνίδι το τερματίζει, είναι το story.

Χρονικά βρισκόμαστε ανάμεσα στο «God of War» και το «God of War II». Ο Θεός του Πολέμου Κράτος αναζητά τις ρίζες του. Ταξιδεύει στην Ατλαντίδα (πριν βυθιστεί) και από τη μητέρα του, την Καλλιστώ (ο οποία σύμφωνα την ελληνική μυθολογία γέννησε ένα από τα πολλά εξώγαμα του Δία, τον Αρκάδα) μαθαίνει για τον χαμένο αδερφό του, τον Δήμο (Κράτος – Δήμος, το πιάσατε). Επειδή ο Δήμος γεννήθηκε σημαδεμένος και σύμφωνα με μια προφητεία το τέλος του Ολύμπου δεν θα το έφερναν οι Τιτάνες αλλά ένας σημαδεμένος πολεμιστής, οι θεοί τον πήγαν στον Κάτω Κόσμο, όπου τον φυλάκισε ο Θάνατος. Ο Κράτος, που στην πορεία απόκτησε τα δικά του σημάδια και πλέον ξέρουμε ότι είναι εκείνος που θα εκπληρώσει την προφητεία, θα τον ελευθερώσει. Αλλά πριν το κάνει, θα ενεργοποιήσει το ηφαίστειο στα Μέθανα, το οποίο θα βυθίσει την Ατλαντίδα. Στο παιχνίδι θα τον δούμε να επισκέπτεται επίσης τη Σπάρτη, τα βουνά της Λακωνίας, το Ηράκλειο της Κρήτης... Μιλάμε για ένα ολόκληρο έπος που έχει χωρέσει σε μια μικρή φορητή παιχνιδομηχανή.

God of War: Ascension (2013)

Το «God of War III» ολοκλήρωσε την ιστορία της εκδίκησης του Κράτου, και δεν άφησε κανέναν ζωντανό. Επομένως ο μόνος τρόπος να κυκλοφορήσει ένα ακόμη παιχνίδι στο PlayStation 3 ήταν ένα πρίκουελ, με γεγονότα που διαδραματίστηκαν πριν από το πρώτο «God of War», ακόμη και πριν από το «Chains of Olympus». Για την ακρίβεια η δράση εκτυλίσσεται σε διάστημα τεσσάρων εβδομάδων, έξι μήνες από τότε που ο Κράτος σκότωσε την οικογένειά του. Οι Ερυνίες των βασανίζουν (και μαντέψτε τι τους κάνει εκείνος) και ο Όρκος τον συμβουλεύει να ταξιδέψει στους Δελφούς και να αναζητήσει την Αλήθεια. Εκτός από τους Δελφούς, ο Κράτος επισκέπτεται τη Δήλο και την Κίρα Φωκίδας (!).

Ύστερα από τόσα παιχνίδια, που στη βάση τους παρέμεναν ίδια και αναβαθμίζονταν κάθε φορά στην παρουσίαση και το gameplay, η σειρά του «God of War» είχε αρχίσει να κουράζει. Όχι ότι παραπονιόταν κανείς, αλλά πόσους θεούς, ημίθεους και τέρατα να σφάξει πια; Τι άλλο να κάνει λοιπόν; Απλό. Να σφάξει τους συμπαίκτες του. Ναι, στο τελευταίο της παιχνίδι η σειρά απέκτησε online mutiplayer mode, για μέχρι και οκτώ παίκτες ταυτόχρονα. Αφού διαλέξουν πολεμιστή και έναν από τους τέσσερις διαθέσιμους θεούς – Άρη, Ποσειδώνα, Δία και Άδη – που καθορίζουν και τον τρόπο με τον οποίο μάχονται, ρίχνονται σε πίστες αρένες και μπορούν να σφαχτούν μεταξύ τους, να παίξουν παιχνίδια τύπου capture the flag ή να συνεργαστούν κατατροπώνοντας ορδές αντιπάλων που στέλνει κατά πάνω τους το παιχνίδι.

Παρά το νέο multiplayer στοιχείο, ήταν καιρός για τον Κράτος να αφήσει κάτω τα σπαθιά του και να ξεκουραστεί για λίγα χρόνια. Στο νέο reboot της σειράς είναι μεγαλύτερος, μετακόμισε πολύ βορειότερα, έχει κάνει νέα οικογένεια και ταξιδεύει με τον μικρό του γιο, ενώ για βασικό όπλο προτιμάει το τσεκούρι. Παραμένει όμως ο βίαιος υπερ-πολεμιστής που έχουν αγαπήσει οι gamers τα τελευταία 13 χρόνια, και θα εξακολουθούν να ζουν περιπέτειες μαζί του για τουλάχιστον δύο ακόμη παιχνίδια στο ίδιο σύμπαν της σκανδιναβικής μυθολογίας.