Life
LIVE: ΑΝΑΝΕΩΘΗΚΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ

Συζητώντας για βινύλια με τον Τάσο Καρατζή

Περί βινυλίων και άλλων δαιμονίων...

Για τους αμετανόητους μουσικόφιλους και δη ρομαντικούς, το βινύλιο είναι μια μυσταγωγία και η ακρόαση ενός δίσκου αποτελεί ολόκληρη τελετουργία στην οποία συμμετέχουν σχεδόν όλες σου οι αισθήσεις… από την ώρα που η ματιά σου θα «χαϊδέψει» το εξώφυλλο και θα σε κατακλύσει η μυρωδιά του, μέχρι την ιερή και πολυαναμενόμενη εκείνη στιγμή που θα τραβήξεις το δίσκο από την εσοχή, θα ακουμπήσεις τη βελόνα, απαλά, πάνω του και ο χώρος θα πλημμυρίσει από τον αξεπέραστο, αναλογικό του ήχο που θα σε παρασύρει στο ταξίδι.

Και αν νομίζετε ότι εμείς οι εραστές του βινυλίου είμαστε τίποτα παρελθοντολάγνοι και είδος προς εξαφάνιση, πλανάστε πλάνην οικτρά. Τα τελευταία χρόνια ο δίσκος έχει αποδείξει στην παγκόσμια μουσική βιομηχανία ότι είναι… πολύ σκληρός για να πεθάνει στο βωμό της τεχνολογίας και της ψηφιακής εποχής. Άλλωστε οι πωλήσεις δίσκων έχουν πάρει και πάλι την ανιούσα, εταιρείες και καλλιτέχνες επιλέγουν να κυκλοφορούν τις δουλειές τους και σε βινύλιο, ενώ όλα τα φεστιβάλ και τα παζάρια δίσκων που διοργανώνονται ανά τον κόσμο, προσελκύουν κοινό κάθε ηλικίας. Συγκεκριμένα μάλιστα στη χώρα μας, δεν προλάβαμε να γυρίσουμε από το Vinyl Market της Τεχνόπολης (18-19/11) και ήδη περιμένουμε το παζάρι δίσκων του ΑN Club (17/12), ενώ παράλληλα ετοιμάζουμε βαλίτσες (και χώρο στη βαλίτσα) για το 1ο Vinyl is back στη Θεσσαλονίκη (8-10/12).

Εκτός όμως από το να ψάχνουμε και κυρίως να ακούμε βινύλια, μας αρέσει και να κουβεντιάζουμε για αυτά, όπως ακριβώς κάνουμε και με το γνωστό ραδιοφωνικό παραγωγό (με χιλιάδες ώρες «πτήσης» στον «αέρα»), DJ, λάτρη και γνώστη του είδους, Τάσο Καρατζή. 
 


Παρά τον εκτοπισμό του από τα σύγχρονα μέσα αναπαραγωγής μουσικής, το βινύλιο αποδεικνύεται... πολύ σκληρός για να πεθάνει, σημειώνοντας σημαντική ανάκαμψη τα τελευταία χρόνια. Που οφείλεται αυτό κατά τη γνώμη σου;
Δεν πιστεύω ότι λέω κάτι τέτοιο αλλά μάλλον θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τους χίπστερς που μαζί με όλη την (τύπου) παλιομοδίτικη αισθητική τους, άρχισαν να ψάχνουν και για δίσκους βινυλίου. Oι εταιρίες καλώς άδραξαν την ευκαιρία και έβγαλαν νέες κυκλοφορίες, επανεκδόσεις αλλά και πράγματα που δεν είχαν κυκλοφορήσει ποτέ σε βινύλιο στο παρελθόν. Όλη αυτή η ιστορία θα κάνει καλό στους μουσικούς αλλά και στους φίλους της μουσικής κάθε ηλικίας. Πάντως η αλήθεια είναι πως δεν είμαι και πολύ σίγουρος ότι θα ξαναζήσουμε ποτέ τις παλιές δόξες των LP και των singles.

Είναι αναντικατάστατος ο ήχος του βινυλίου ή είναι μια άποψη των ρομαντικών μουσικόφιλων αυτή;
Είναι σίγουρα διαφορετικός δεδομένου ότι είναι αναλογικός, βρίσκω τον ήχο του πιο «ζεστό». Παίζει βέβαια ρόλο και η όλη διαδικασία του να τον βγάλεις από το εξώφυλλο (αφού πρώτα το χαζέψεις λίγο), να ακουμπήσεις πάνω του τη βελόνα και να τον αφήσεις να σε ταξιδέψει, μάλλον δεν είμαι και πολύ αντικειμενικός όσο αφορά τον ήχο του βινυλίου και για συναισθηματικούς λόγους.

Ποιο είναι το πιο ακριβό -σε χρηματικό ή συναισθηματικό κόστος- βινύλιο που έχεις στη συλλογή σου; 
Η χρηματική αξία των δίσκων αφορά εκείνους που τους εμπορεύονται και όχι εμένα, όσο για τη συναισθηματική αξία φυσικά και υπάρχει, όχι όμως για έναν μόνο δίσκο μου αλλά για τους περισσότερους. Ο καθένας κουβαλάει μία δική του ξεχωριστή ιστορία και αποτελούν στιγμές της ζωής μου που πέρασαν αλλά ξαναζωντανεύουν κάθε φορά που κυλάει στα αυλάκια τους η βελόνα του πικάπ. Είναι σαν καρέ από φιλμ μίας ταινίας που σου δείχνει από πού έρχεσαι, που βρίσκεσαι και που μπορείς να πας.

Αγοράζεις καινούρια βινύλια, συλλεκτικούς δίσκους ή προτιμάς το download ψηφιακών μουσικών κομματιών;
Δεν έπαψα ποτέ να αγοράζω κυρίως παλιά αλλά και καινούρια βινύλια. Με το «κατέβασμα» τραγουδιών δεν τα πάω καλά.

Θυμάσαι τον πρώτο δίσκο που αγόρασες, καθώς και τον πιο πρόσφατο;
Ο πρώτος αν θυμάμαι καλά, πρέπει να ήταν το ομότιτλο πρώτο άλμπουμ των Creedence Clearwater Revival, o τελευταίος ήταν το «You’re Dreaming» των The Cactus Blossoms.

Βινύλιο, κασέτα, CD, συμπιεσμένη μουσική -λέγε με- mp3. Ποιο μέσο αναπαραγωγής της μουσικής προτιμάς ως ακροατής και ποιο ως ραδιοφωνικός παραγωγός και DJ;
Στο σπίτι σχεδόν αποκλειστικά βινύλιο και σπάνια CD. Τις κασέτες «εταιρίας» ποτέ δεν τις πολυσυμπάθησα να σου πω την αλήθεια, αγάπησα όμως τις συλλογές που φτιάχναμε με τις άδειες κασέτες. Στο ραδιόφωνο, για τεχνικούς λόγους, συνήθως mp3, τέλος για Djing βρίσκω πρακτικά τα CD αλλά σε κάθε ευκαιρία και με βινύλιο.


Κάνοντας ραδιόφωνο επί δεκαετίες, οι ακροατές σου σήμερα, ακούν μουσική «αλά παλαιά»; 
Πιστεύω ότι στις μέρες μας η πλειοψηφία των ανθρώπων ζει σε μεγάλες ταχύτητες και δυστυχώς συνήθως απλά ακούνε -και δεν ακούνε- μερικά τραγούδια. Δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους την απόλαυση του να αφεθείς σε ένα έργο τέχνης -που είναι ένας ολοκληρωμένος δίσκος- και να τον αφήσεις να περάσει μέσα σου, να τον ζήσεις.

Η νέα γενιά που μεγαλώνει μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και πάνω από την οθόνη του smartphone, που «κατεβάζει» ψηφιακή μουσική (συνήθως ένα single) και ακούει μουσική από το ΥοuTube, μπορεί εντέλει να εκτιμήσει τη μουσική;
Σε γενικές γραμμές ο «fast food» τρόπος ακρόασης που περιγράφεις αδικεί τη μουσική αλλά και τον ακροατή, άλλωστε είμαστε αυτό που ακούμε. Πιστεύω και ελπίζω ότι υπάρχουν εκεί έξω αρκετά παιδιά που σέβονται τον εαυτό τους και ψάχνουν παραπάνω τις μουσικές τους.

Ο  Mπομπ Ντίλαν δήλωσε κάποτε στο Rolling Stone: «πήγα στη μικρή πόλη του Καναδά που γεννήθηκε ο Νιλ Γιάνγκ. Χωρίς να το ξέρει κανείς κάθισα απέναντι από την κρεβατοκάμαρά του. Έβλεπα αυτά που έβλεπε όταν ήταν μικρός, προσπαθώντας να καταλάβω από πού επηρεάστηκε για να γράψει τα σπουδαία τραγούδια του». Για ποιον «ήρωά» σου θα το έκανες αυτό;
Για τον Μπάντι Χόλι, τον Τσακ Μπέρι, τον Ρόι Όρμπισον, τον Τζόνι Κας, τον Mπομπ Ντίλαν, τον Γούντι Γκάθρι, τους Beatles, τους Pink Floyd, τον Πολ Σάιμον, τον Τζέιμς Τέιλορ, τον Τζον Ντένβερ, τον Ζακ Μπρελ, τον Μπρους Σπρίνγκστιν, τον Τομ Πέτι κι άλλους.  Άστα, μεγάλη λίστα. 

H πρώτη δεκάδα με τα καλύτερα εξώφυλλα δίσκων όλων των εποχών, του Billboard, περιλαμβάνει τα: Elvis Presley, «Elvis Presley» (1956), Public Enemy, «Fear of a Black Planet» (1990), Cyndi Lauper, «She's So Unusual» (1983), Nirvana, «Nevermind» (1991), Pink Floyd, «Dark Side of the Moon» (1973), Led Zeppelin, «Led Zeppelin» (1969), The Notorious B.I.G., «Ready to Die» (1994), Patti Smith, «Horses» (1975), The Beatles, «Abbey Road» (1969), The Velvet Underground and Nico, «The Velvet Underground & Nico» (1967). Συμφωνείς με τη δεκάδα αυτή, ποιο θα ήθελες να προσθέσεις ή να αφαιρέσεις σε ένα αντίστοιχο Top 10; 
Ενδιαφέρουσα δεκάδα είναι η αλήθεια, μάλλον όμως θα την προτιμούσα... πενηντάδα και λίγα λέω, φυσικά χωρίς σειρά κατάταξης γιατί τα εξώφυλλα των δίσκων βινυλίου είναι μία ξεχωριστή κατηγορία τέχνης, που το CD (και) λόγω μεγέθους δεν κατάφερε ποτέ να συναγωνιστεί. Με τίποτα λοιπόν δεν θα μπορούσα να αφήσω απέξω εξώφυλλα όπως τα: Joy Division – «Unknown Pleasures», Fleetwood Mac – «Rumours», (W. Jennings, W. Nelson, J. Colter, T. Glaser) – «Wanted! The Outlaws», King Crimson – «In The Court Of The Crimson King», Ramones – «Ramones», Jerry Lee Lewis – «Jerry Lee Lewis», The Rolling Stones – «Sticky Fingers», Santana – «Santana», Bruce Springsteen – «Born to Run», ACDC – «Highway to Hell», Nat King Cole – «Just One of Those Things», U2 – «WAR», 10cc – «Deceptive Bends», Crosby, Stills, Nash & Young – «Deja vu», David Bowie – «Ziggy Stardust», Johnny Cash – «American Recordings», Funkadelic – «Maggot Brain», Eagles – «Hotel California». Kαι σταματάω κάπου εδώ γιατί η λίστα πέρα από ξεκάθαρα υποκειμενική είναι και ατελείωτη... 

Το βινύλιο θα επιβιώσει για αρκετά χρόνια ακόμα; 
Θα υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν για πραγματική μουσική.

Ιnfo
Τον Τάσο Καρατζή τον ακούτε Δευτέρα-Παρασκευή 10.00-13.00 και Σάββατο 18.00-20.00 στον Rock Fm 96.9


Google NewsΑκολουθήστε το reader.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον κόσμο.