Την πρώτη φορά που έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα ήταν στον διάδρομο του Ζηρινείου, στην Κηφισιά.

Ήμουν καλή στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο στις ταχύτητες (100μ. & 200μ.) και έτσι αποφάσισα να γίνω αθλήτρια στίβου. Τότε, λοιπόν, έκανα καθημερινά σκληρή προπόνηση και έτρεχα για πάρα πολλούς λόγους: για να σπάσω το ατομικό μου ρεκόρ, για να κερδίσω τη διπλανή μου, για να πάρω μια θέση στην Εθνική Ομάδα... Η προπόνηση και οι αγώνες ήταν (σχεδόν) όλη μου η ζωή. 

Τα χρόνια πέρασαν, τα παπούτσια με τα καρφιά (aka spikes) μπήκαν στην ντουλάπα και έμειναν κάποια μετάλλια να μου θυμίζουν τις ωραίες εκείνες μέρες που έτρεχα για να κυνηγήσω τους στόχους μου και να διακριθώ. 

Από τη στιγμή που άφησα πίσω το ταρτάν, δεν έτρεξα ξανά για χρόνια. Είχα συνδέσει το συγκεκριμένο άθλημα με τον πρωταθλητισμό οπότε δεν έβρισκα νόημα στο να δέσω τα κορδόνια μου και να βγω στην άσφαλτο.

Μια μέρα, όμως, πριν από έναν χρόνο, μια φίλη μου ζήτησε να πάμε να κάνουμε δυο-τρία χιλιόμετρα για να ξεφύγουμε από τα ίδια και τα ίδια. Τρέξαμε, μιλήσαμε, γελάσαμε και τότε κατάλαβα ότι οι ενδορφίνες (που κάνουν πάρτι στο σώμα όποτε τρέχεις) ήταν αυτό που έλειπε από τη ζωή και την καθημερινότητά μου. 

Με αφορμή τη νέα καμπάνια «Άνοιξε βήμα» της ΑΜΣΤΕΛ FREE  και πρωταγωνιστή τον παραολυμπιονίκη πρωταθλητή στίβου Μιχάλη Σεΐτη, ένα πρότυπο ανθρώπου και αθλητή, αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο. Να γράψω δηλαδή ένα άρθρο για να προσπαθήσω να πείσω όποιον διαβάζει αυτές τις γραμμές να αφήσει στην άκρη όποιες δεύτερες σκέψεις έχει και να ανοίξει βήμα... Σήμερα κιόλας.

Γιατί το σίγουρο είναι ότι όποιος αποφασίσει να μπει στο group των runners, θα βγει κερδισμένος.

Αρχικά, θα αφιερώνει ώρα στον εαυτό του και μόνο. Και εξηγούμαι. Την ώρα που τρέχεις δεν έχεις περιθώρια να χάσεις την προσοχή σου. Είσαι εσύ και ο δρόμος. Το βήμα ανοίγει όλο και περισσότερο, η αναπνοή αλλάζει ρυθμό και ξαφνικά όλα φαίνονται πιο όμορφα και πιο απλά.

Κάθε μέρα γίνεσαι μόνο καλύτερος. Ξεκινάς από το ένα χιλιόμετρο που βγάζεις με δυσκολία και μέσα σε έναν μήνα έχεις δει σημαντική βελτίωση. Δεν έχει σημασία αν ο συνάδελφος/φίλος/αδερφός είναι καλύτερος και τρέχει τη διπλάσια διαδρομή με ευκολία, σημασία έχει ότι εσύ είσαι καλύτερος από την προηγούμενη εβδομάδα, μέρα, ώρα. Σημασία έχει ότι εσύ θέτεις τους προσωπικούς στόχους σου και τους ξεπερνάς. Με κόπο και προσπάθεια. 

Το τρέξιμο μπορεί να είναι ατομικό σπορ, αλλά μπορεί να γίνει και με παρέα. Η φίλη μου κι εγώ, από τότε πηγαίνουμε κάθε εβδομάδα στο παρκάκι και συνδυάζουμε την προπόνηση με μια ΑΜΣΤΕΛ FREE – για «σβήσιμο». Γιατί αυτή η μπύρα ελληνικής παραγωγής με 0,0% αλκοόλ έχει δημιουργηθεί από έμπειρους ζυθοποιούς ειδικά για τύπους σαν τους δρομείς. Με μόλις 25 θερμίδες/100ml, είναι πλούσια σε βιταμίνη Β και διαθέτει αντιοξειδωτικές ιδιότητες που βοηθούν το σώμα να επανέλθει μετά από κάθε προπόνηση. Οπότε και ξεδιψάμε με τον καλύτερο τρόπο και λέμε τα νέα μας αφού έχουμε γράψει τα ρεκόρ μας. 

Αν ένιωσες να ταυτίζεσαι με όλα τα παραπάνω και θες να μοιραστείς το δικό σου λόγο που τρέχεις καθημερινά, μπες στο amstelfree.gr και δώσε κίνητρο σε άλλους που θα σε διαβάσουν για να ανοίξουν βήμα και να κατακτήσουν τους στόχους τους!

Αν ο Μιχάλης Σείτης κατάφερε λίγους μήνες μετά το ατύχημα που του άλλαξε τη ζωή να πάρει τόσα μετάλλια, εμείς δεν έχουμε καμία δικαιολογία να καθομαστε στον καναπέ μας, έτσι δεν είναι;

#Anoiksevima #Amstelfree