Η Νάνσυ Μπούκλη και ο Πάνος Παπαδόπουλος σκηνοθετούν, διασκευάζουν, επιμελούνται το σκηνικό χώρο και τα κοστούμια και παίζουν στην παράσταση «Γελώντας Άγρια» στον Κάτω Χώρο του θεάτρου του Νέου Κόσμου.

Σ’ έναν χώρο, δύο άνθρωποι, έχουν ανάγκη να αναπνεύσουν μαζί με άλλους ανθρώπους. Να επικοινωνήσουν. Το θέμα της συζήτησης, η πραγματικότητα, η ζωή τους τώρα. Ποια είναι αυτά που λέγονται και ποια είναι αυτά που κρύβονται; Ψαχουλεύουν το παρόν, «γελώντας άγρια εν τω μέσω αδυσώπητης θλίψης, εις τον αιώνα των αιώνων, αμήν».

Πείτε μας δυο λόγια για την παράσταση.
Το «Γελώντας άγρια» είναι μια παράσταση που εστιάζει στη ζωή δύο καθημερινών ανθρώπων και τις νευρώσεις τους, με χιούμορ. «Γελώντας άγρια εν τω μέσω αδυσώπητης θλίψης». Στη σκηνή, αυτοί οι δύο άνθρωποι δεν συναντιούνται, αλλα καταλαβαίνουμε ότι ένα κοινό συμβάν μέσα στη μέρα τους, έγινε η αφορμή για να μας μιλήσουν για στιγμές της ζωή τους. Ο χώρος που βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι στην παράσταση, είναι ένα σινεμά, κάπου σε κάποιον πλανήτη.

Με ποια κριτήρια διαλέξατε το έργο;
Ο λόγος που διάλεξα αυτό το έργο είναι, γιατί ήθελα να ακουστεί αυτή η κραυγή και η έκκληση για επικοινωνία μεταξύ μας, που βλέπω ότι υπάρχει γύρω μου. Να παρακολουθήσουμε δύο ακραίες προσωπικότητες να εκθέτουν τη μοναξιά τους, την προσοχή που αποζητούν και το πόσο πολύ ανάγκη έχουν να μιλήσουν. Να γελάσουμε με τα περιστατικά που κάνουν τους δύο ήρωες να θυμώνουν, ενώ δεν είναι και τόσο μακρινά, συμβαίνουν.

Ποια θέματα της σύγχρονης κοινωνίας προσεγγίζει;
Πρώτον ότι καμιά φορά οι λύσεις είναι δίπλα μας και δεν τις παρατηρούμε. Μπορεί να μην θέλουμε βέβαια και δεν πειράζει! Δεύτερον, να ζήσουμε τη ζωή μας, για εμάς. Τρίτον ότι παραπονιόμαστε πολλές φορές πως δεν εκφραζόμαστε ή πως δεν μας ακούνε οι άλλοι. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη, για 10 φορές, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, δυο άνθρωποι μιλούν γι’ αυτά που τους απασχολούν και γύρω στους 50 έχουν αποφασίσει να τους ακούσουν. Να, έγινε μια αρχή! Και πολλά άλλα, που σχετίζονται με τα κριτήρια που επέλεξα αυτό το έργο.

Σε ποια ενδεχομένως ανακάλυψη ή αποκάλυψη σάς οδήγησε το κείμενο, ακόμα και για τον ίδιο σας τον εαυτό;
Στη διαδρομή των προβών και των παραστάσεων, καταλαβαίνω πως έχω αρκετά κοινά με τη δεσποινίδα που υποδύομαι! Επίσης, ανακάλυψα πως επιλέγω να εκφραστώ μέσα από τα λόγια της με τρόπους που ζηλεύω, μιας και δεν τους χρησιμοποιώ στη ζωή μου.

Ποιες δυνάμεις οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε για να προχωρήσουμε στο δρόμο μας;
Τις δικές μας δυνάμεις. Δεν ξέρω αν οφείλουμε, πάντως μπορούμε να στρεφόμαστε σ’ αυτές. Όλα τα ερωτήματα και όλες οι απαντήσεις βρίσκονται μέσα μας. Και όλα τα συναισθήματα είναι ωραία, στην ώρα τους δηλαδή, να τα νιώθουμε όταν έρχονται. Ας μην τα διώχνουμε, και ας είναι δυσάρεστα καμιά φορά, χρειάζονται για την ισορροπία μας. Για να διαμορφώσουν τον δρόμο μας, την ελευθερία μας.

Ποια είναι κατά τη γνώμη σας η πιο υπερεκτιμημένη αρετή;
Δεν ξέρω αν υπάρχει για μένα κάποια υπερεκτιμημένη αρετή, αλλά θα πω ποια είναι ίσως η αγαπημένη μου και αυτή που προσπαθώ να μου υπενθυμίζω: η υπομονή.

Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σας σχέδια;
Το καλοκαίρι θα έχω τη χαρά να συμμετέχω στην παράσταση «Ορέστεια», στο δεύτερο μέρος της τριλογίας «Χοηφόροι», σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ, με το Εθνικό Θέατρο, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

Πληροφορίες
Παραστάσεις έως 4 Ιουνίου
Διάρκεια παράστασης: 60 λεπτά
Μέρες/Ώρες Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό 13€/Μειωμένο 10€