Όσο και αν την κατακεραύνωσαν οι κριτικοί, η ταινία «300» του Ζακ Σνάιντερ άρεσε στο μεγαλύτερο μέρος του κοινού, καθιέρωσε στην ποπ κουλτούρα τη φράση «This is Sparta» και βρήκε πολλούς μιμητές στον τομέα της αισθητικής. Με εκείνη την ταινία έμαθαν πια, όσοι δεν γνώριζαν ήδη, το ομώνυμο κόμικ του Φρανκ Μίλερ που είχε κυκλοφορήσει 8 χρόνια νωρίτερα, το 1998, και κέρδισε τρία βραβεία Eisner (τα Όσκαρ των κόμικς).

Πέρυσι, 20 χρόνια μετά από το «300», o Μίλερ κυκλοφόρησε το «Xerxes», ένα λίγο-πρίκουελ-λίγο-σίκουελ, που αυτό το μήνα έγινε διαθέσιμο και στα ελληνικά ως «Ξέρξης» (εκδ. Anubis), με υπότιτλο «Η πτώση του οίκου του Δαρείου και η άνοδος του Μεγάλου Αλεξάνδρου».

Σε περίπτωση που θυμάστε ότι το 2014 είχε προβληθεί η ταινία «300: Η Άνοδος της Αυτοκρατορίας», ξεχάστε την γιατί δεν έχει καμία σχέση με το συγκεκριμένο κόμικ. Ο Μίλερ είχε σκοπό αρχικά να αφηγηθεί και τις άλλες μάχες των Περσικών Πολέμων – όπως της Σαλαμίνας με την οποία ασχολήθηκε η συγκεκριμένη ταινία – αλλά στην πορεία κάπου χάθηκε, κάπου άλλαξε σχέδια και το αποτέλεσμα ήταν ο «Ξέρξης».

Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη: Μετά τη μάχη του Μαραθώνα και το θάνατο του πατέρα του, Δαρείου, ο Ξέρξης αναλαμβάνει το θρόνο. Το μίσος του για τους Έλληνες παραμένει ζωντανό και του δίνει το κίνητρο για να χτίσει μια αυτοκρατορία που όμοιά της ο κόσμος δεν είχε ξαναδεί. Ο Ξέρξης, ακολουθώντας το όραμά του, απλώνει την επιρροή του μέχρι την Αίγυπτο. Μα όταν το σκήπτρο θα περάσει στα χέρια του γιου του, Δαρείου Γ΄, η Περσική αυτοκρατορία θα έρθει αντιμέτωπη με μία δύναμη που όμοιά της δεν είχε ξαναδεί ο κόσμος: τον Μέγα Αλέξανδρο και τον στρατό του, που κατατροπώνει ό,τι βρει στο διάβα του προς το δρόμο για τη δική του αυτοκρατορία.

Καθώς η Μάχη του Μαραθώνα έγινε 10 χρόνια πριν από εκείνη των Θερμοπυλών, το πρώτο μέρος μπορεί να θεωρηθεί πρίκουελ του «300», κι ας μην αναφέρει πουθενά τον Λεωνίδα και τους 300 τους. Υπάρχει μόνο η φράση ενός Αθηναίου: «Νομίζουν πως είμαστε Σπαρτιάτες. Ίσως θα έπρεπε να φορέσουμε κόκκινες χλαμύδες. Γιατί, όμως, να δώσουμε κι άλλη αφορμή στους δύστροπους Σπαρτιάτες για να γκρινιάξουν; Οι Πέρσες θα αρκεστούν σε μια γεύση των τακτικών εκφοβισμού των Αθηναίων. Δεν είμαστε Σπαρτιάτες. Είμαστε κεραμοποιοί και υφάντες, σιδηρουργοί και ψαράδες... και προστατεύουμε τις εστίες μας».

Στις μάχες αυτές γνωρίζουμε και το μυστικό όπλο των Αθηναίων, τον... νίντζα Αισχύλο. Ο μεγάλος τραγικός ποιητής είχε όντως λάβει μέρος τόσο στη μάχη του Μαραθώνα όσο και στη ναυμαχία του Αρτεμισίου και τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, τις οποίες μάλιστα θεωρούσε το μεγαλύτερο επίτευγμα της ζωής του. Ο Αισχύλος του Μίλερ, πάντως, χρησιμοποιεί ένα κοντάρι με δύο μεγάλες, κοφτερές λεπίδες, με τις οποίες κόβει τους Πέρσες στα δύο. «Αν δεν ασχολιόταν με τις τραγωδίες του, ο Αισχύλος θα μπορούσε να γίνει χειρουργός», σχολιάζει ο Μίλερ.

Οι... δημιουργικές πρωτοβουλίες που παίρνει ο Μίλερ στο σχέδιο δεν περιορίζονται στους χαρακτήρες, αλλά και στους τόπους. Η Αθήνα του, όπως θα δείτε στη συνέχεια, διαθέτει μια Ακρόπολη... αγνώριστη, που θυμίζει σκηνικό από video game φαντασίας. Δεν υπάρχει Παρθενώνας (εκτός αν ο Παρθενώνας είναι στα Προπύλαια) και το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς είναι τετραπλάσιο σε ύψος από τα γύρω κτίρια... Δείτε τη κι εσείς.

Όταν η υπόθεση εστιάζει στον Ξέρξη γίνονται πολλά σεναριακά μπρος-πίσω που μπερδεύουν λίγο, για να φτάσουμε στον θάνατό του και τη διαδοχή από τον γιο του, Δαρείο Γ'. Ο οποίος θα έρθει αντιμέτωπος με τον Μέγα Αλέξανδρο, που έχει ξεκινήσει να χτίζει τη δική του αυτοκρατορία. Θα ακολουθήσουν κάποιες όμορφα σχεδιασμένες και ιδιαίτερα σπλάτερ μάχες, μέχρι να βρει και ο Δαρείος το τέλος του...

Η αλήθεια είναι ότι η γενικότερη ποιότητα του σχεδίου και της ιστορίας δεν φτάνει στα επίπεδα του «300». Όμως πρόκειται για ένα φιλόδοξο πρότζεκτ με επικό χαρακτήρα, που αν είχε δουλευτεί με περισσότερο κέφι και προσοχή, θα ήταν κάτι πραγματικά ξεχωριστό.