Ανάμεσα στη νέα γενιά ηθοποιών του ελληνικού θεάτρου, λίγοι καταφέρνουν να ξεχωρίσουν. Οι δυσκολίες του επαγγέλματος είναι πολλές και γνωστές, ωστόσο όταν υπάρχει πραγματικό ταλέντο, δύσκολα κρύβεται. 

Η Βέρα Μακρομαρίδου αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα νέου αίματος στο ελληνικό σανίδι που αξίζει την προσοχή μας. Όπως μας είπε «είναι πολύ σημαντικό να είσαι ο εαυτός σου, με όλες σου τις ατέλειες, διότι εκεί ακριβώς κρύβεται όλη η αλήθεια και η μοναδικότητα σου στην σκηνή ή σε ένα πλάνο». 

Αυτή την περίοδο τη συναντάμε στην Αθηναϊκή Σκηνή, στην «Δωδέκατη Νύχτα» του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Καλαμπόκη, όπου υποδύεται τη Βιόλα. Η ίδια μας μίλησε  για τον ρόλο της, για τις δυσκολίες της τέχνης που επέλεξε να υπηρετήσει και για μελλοντικά της σχέδια.

Υποδύεστε τη Βιόλα στη «Δωδέκατη Νύχτα» του Σαίξπηρ. Μιλήστε μας για τον ρόλο σας.

Η Βιόλα είναι ένα κορίτσι ευγενικής καταγωγής από την Μασσαλία, που εξαιτίας ενός ναυαγίου καταλήγει στις ακτές της Ιλλυρίας (σημερινές δαλματικές ακτές). Έχοντας χάσει σημεία ζωής από τον δίδυμο αδερφό της, Σεμπάστιαν, αποφασίσει για να προστατευθεί και να επιβιώσει να μεταμορφωθεί σε αγόρι και να υπηρετήσει τον Δούκα της χώρας,τον Ορσίνο.Από εκεί ξεκινάει και όλη η πλοκή του έργου...Αρχικά είναι ένα κορίτσι φοβισμένο που οι συνθήκες την ωθούν να φερθεί αποφασιστικά και δυναμικά και τα καταφέρνει περίφημα. 

Σε ποια ενδεχομένως ανακάλυψη ή αποκάλυψη σας οδήγησε το κείμενο ή ο ρόλος, ακόμα για τον ίδιο σας τον εαυτό;

«Ότι μπορεί τίποτα να μην είναι αυτό που είναι»...όπως λέει και ο συγγραφέας. Συχνά, εμείς οι άνθρωποι, θεοποιούμε πρόσωπα και καταστάσεις και σύντομα μπορεί να μας αποκαλυφθεί ότι τίποτα δεν ήταν όπως το νομίζαμε. Επίσης, ότι ο Έρωτας είναι ένας τυφλός και τρελός Θεός και τέλος, ότι όλοι μας εν δυνάμει είμαστε όλα! Συνυπάρχουν μέσα μας θηλυκές και αρσενικές πλευρές, ευαίσθητες και δυναμικές -που αυτό άλλωστε είναι το αρμονικό και το γοητευτικό, κατά την γνώμη μου. 

Τι είναι αυτό που διδαχθήκατε μέσα από την ενασχόλησή σας με την υποκριτική πάνω στο θεατρικό σανίδι, τη μεγάλη και τη μικρή οθόνη;

Μου επιβεβαιώθηκε πως είναι πολύ σημαντικό να είσαι ο εαυτός σου, με όλες σου τις ατέλειες, διότι εκεί ακριβώς κρύβεται όλη η αλήθεια και η μοναδικότητα σου στην σκηνή ή σε ένα πλάνο. Επίσης, έχω μάθει να προσαρμόζομαι, να πειθαρχώ, να συνεργάζομαι με ανθρώπους που δεν ταιριάζω σε προσωπικό επίπεδο, να βάζω τις λέξεις «θράσος» και «ευγένεια» στην ίδια πρόταση, να έχω υπομονή, επιμονή, να παίρνω σαφή θέση στα πράγματα και εν τέλει να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος.

Συμμετείχατε και στην ταινία Φαντασία. Πώς ήταν η εμπειρία αυτή και η επαφή σας με μια πληθωρική -και στη διασκέδαση- προηγούμενη δεκαετία;

Έχω προλάβει κάτι από αυτή την δεκαετία όσο ήμουν παιδί...ήταν ανέμελη, μα δεν την νοσταλγώ. Νομίζω ότι τα άκρα ποτέ δεν είναι καλό να τα επιζητούμε. Ήταν μια πολύ σύντομη και ωραία κινηματογραφική εμπειρία, καθώς γύρω μου υπήρχαν εξαιρετικοί επαγγελματίες στο είδος τους, όπως ο σκηνοθέτης κ.Καρδαράς και όλο το συνεργείο, οι άνθρωποι της παραγωγής, οι μουσικοί, ο κ. Στέλιος Μάινας, η Ρένα Μόρφη και όλοι όσοι συνέβαλαν σε αυτό, ακόμα κι αν δεν τους συνάντησα στο γύρισμα .

Τι σας φθείρει στην καθημερινότητα και στο χώρο της τέχνης που υπηρετείτε;

Ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος της δουλειάς δεν αμείβεται και αυτό είναι γνωστό τοις πάσι. Μετά την κατάργηση της συλλογικής σύμβασης αυτό βέβαια έγινε και απολύτως αποδεκτό στο επάγγελμα. Κατ' επέκταση όλοι οι ηθοποιοί που βιοποριζόμαστε αξιοπρεπώς από αυτό, πρέπει να έχουμε περίπου δυο - τρεις δουλειές ανά σεζόν... Αυτό από μόνο του είναι εξαντλητικό. Κατά τ' άλλα είναι η επιλογή μου, αγαπώ αυτό που κάνω όσο τίποτα και θα στηρίζω την επιλογή εώς ότου να μην μπορώ να κάνω αλλιώς .

Ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σας σχέδια;  

Μαζί με την «12η νύχτα» θα συνεχίσω για 5η χρονιά τις παιδικές παραστάσεις του Αριστοφάνη στον Θίασο Καρουζέλ - Θωμά Πανδή, τα μαθήματα μου ως δασκάλα θεάτρου σε παιδιά και ενήλικες και όπως κάθε άνοιξη, θα περάσω περίπου 252 castings, τους καρπούς των οποίων θα τους μάθω το καλοκαίρι του 2020.