Αυτό το δύσκολο καλοκαίρι, ενάντια σε όλες τις αντίξοες συνθήκες, η παράσταση «Περιμένοντας τον Γκοντό» φιλοξενήθηκε σε αρκετά ανοιχτά θέατρα της Ελλάδας
και ολοκληρώνει τον κύκλο της το Σεπτέμβριο σε επιλεγμένα θέατρα της Αττικής με αποκορύφωμα το διήμερο παραστάσεων την Τετάρτη 16 και την Πέμπτη 17
του μήνα στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού. 

Ο Θανάσης Παπαγεωργίου που υποδύεται τον ρόλο του Βλαδίμηρου μιλάει στο Reader.gr λίγο πριν ανέβει στη σκηνή του Ηρωδείου.

Πείτε μας δυο λόγια για την παράσταση.
Ένα δύσκολο έργο γεμάτο συμβολισμούς. Ένα έργο όπου δύο τύποι, ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν, περιμένουν κάποιον Γκοντό, άγνωστο πρόσωπο, ίσως και κατασκεύασμα του μυαλού τους, ο οποίος δεν έρχεται ποτέ, αναβάλλοντας για αύριο. Αντί γι’ αυτόν τους επισκέπτονται δύο άλλοι τύποι, ο Πότζο μαζί με τον υπηρέτη του τον Λάκυ, με τον Πότζο να φιλοσοφεί πάνω σε υπαρξιακά ερωτήματα και τον Λάκυ να προσπαθεί να αρθρώσει έναν λόγο, που μετατρέπεται σε ένα ακατάσχετο παραλήρημα. Στη δεύτερη πράξη επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό, αλλά αυτή τη φορά ο Πότζο είναι τυφλός και ο Λάκυ μουγγός. Και το φινάλε ακριβώς το ίδιο όπως και στην πρώτη πράξη: ένα παιδί έρχεται και τους αναγγέλλει ότι ο κ. Γκοντό δεν θα έρθει σήμερα αλλά αύριο. Το αδιέξοδο της ανθρώπινης ύπαρξης, η αιώνια αγωνία να καταλάβει ο άνθρωπος το λόγο της ύπαρξής του και η ελπίδα πως κάποιος θα μας την πει. Ερωτήματα και διαπιστώσεις της ματαιότητας.

 Ποιος είναι ο ρόλος σας;
Ο Βλαδίμηρος, που προσπαθεί να φιλοσοφήσει τα πράγματα δίνοντας κουράγιο στον Εστραγκόν που έχει παραιτηθεί εντελώς από την προσπάθεια. Δήθεν ο περισσότερο προσγειωμένος αλλά και ο πιο απελπισμένος, που προσπαθεί να κρυφτεί κάτω από φιλοσοφικούς συλλογισμούς. Ανήκει σ’ εκείνους που θα περιμένουν αιωνίως την απάντηση, σε αντίθεση με τον σύντροφό του που δεν θέλει να περιμένει κανέναν και τίποτα. 

Ποια θέματα της σύγχρονης κοινωνίας και καθημερινότητας καυτηριάζει;
Δεν θα έλεγα ότι το έργο προσπαθεί να κάνει κριτική στην κοινωνία. Προβλήματα ύπαρξης προσπαθεί να αντιμετωπίσει, προβλήματα που απασχόλησαν πρώτους και καλύτερους τους αρχαίους Έλληνες φιλόσοφους, προβλήματα για τα οποία μίλησε ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας πριν χιλιάδες χρόνια και έθεσαν τις βάσεις της ανθρώπινης διανόησης.

Σε ποια ενδεχομένως ανακάλυψη ή αποκάλυψη σάς οδήγησε το κείμενο, ακόμα για τον ίδιο σας τον εαυτό;
Σίγουρα δεν μπορώ να πω ότι περίμενα να παίξω το Γκοντό για να μου αποκαλυφθεί κάτι. Απλώς, η ενασχόληση με τέτοια κείμενα, κάνουν πιο επιτακτική την ανάγκη μιας σωστής τοποθέτησης απέναντι στα κλασικά μας προβλήματα, προβλήματα που απασχολούν κι εμένα όπως όλους μας. Ίσως η διασταύρωση του προβληματισμού σου με κάποιον ακόμα άνθρωπο, σε κάνει να νιώθεις κάπως λιγότερο ότι είσαι μόνος. Τουλάχιστον, λες, κι άλλος κοιτάζει αφηρημένος στο χάος περιμένοντας το άγνωστο.

Ποιες δυνάμεις οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε για να προχωρήσουμε στο δρόμο μας;
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη, κατά τη γνώμη μου, από τη γνώση του εαυτού σου. Οι άνθρωποι που ξέρουν λίγα πράγματα για το άτομό τους, έχουν περισσότερο δρόμο μπροστά τους. Το γνώθι σαυτόν, εκτός από τη δυνατότητα που δίνει στον άνθρωπο να τοποθετήσει τον εαυτό του στη σωστή του θέση, είναι ένα καλό ηρεμιστικό αν σου συμβεί να έχεις υπερεκτιμήσει την ύπαρξή σου. Δεν είναι ανάγκη να ζούμε αγκαλιά με τη ματαιότητα, αλλά ας μην την αποχωριζόμαστε κιόλας. Είναι καλό να ξέρεις τις διαστάσεις του κρεβατιού σου.

Ποια είναι κατά τη γνώμη σας η πιο υπερεκτιμημένη αρετή;
Η γνώση. Δεν ξέρουμε τίποτα για την ύπαρξή μας και ό,τι κι αν πούμε μόνο αναζήτηση πρέπει να δηλώνει και ποτέ θέση. Άλλωστε το «υπάρχει αυτός που ξέρει και ξέρει ότι ξέρει» αυτό θέλει να μας πει. Αυτός που ξέρει, ξέρει ότι δεν ξέρει τίποτα.
 
Πώς αντιμετωπίσατε την καραντίνα;
Θύμωσα και θυμώνω με την κατάντια της ανθρωπότητας που κατάφερε να είναι ανίκανη να αντιμετωπίσει μια πανδημία. Αποδεικνύεται συνεχώς ξεβράκωτη απέναντι σε ουσιαστικούς κινδύνους, ενώ ξοδεύει πακτωλούς χρημάτων για τη δημιουργία και την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Επαναστατείς όταν διαπιστώνεις ότι αυτοί που κρατάνε τις τύχες μας, μας βλέπουν μόνο σαν νούμερα. Όλοι τους οι σχεδιασμοί περιστρέφονται γύρω από τους τρόπους αύξησης του κεφαλαίου τους με οποιοδήποτε τίμημα κι αν πληρώσει ο απλός πολίτης. Κι αν κάποιος ψοφήσει, έχουμε άλλα ζώα. Ζούμε σε εποχές αχαλίνωτου καπιταλισμού και ό,τι περνάμε εδώ και μήνες είναι ένα μικρό δείγμα του τι μας περιμένει. Ποιος ηλικιωμένος θα περίμενε ποτέ να νιώσει ότι  η εξολόθρευσή του δεν θα ήτανε κακή ιδέα; Αύριο μπορεί να ξαναζωντανέψει ο Καιάδας.

Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σας σχέδια;    
Ρωτάς έναν αλυσοδεμένο πόσα χιλιόμετρα σκέφτεται να τρέξει αύριο; Σε μια περίοδο όπου δεν ξέρουμε τί θα μας συμβεί την επόμενη ώρα, τι σχέδια να κάνει κανείς; Όταν δεν ξέρει αν αύριο θα μπορεί να κυκλοφορεί, να βγει από το σπίτι του, να εργαστεί, να ζήσει έστω και υποτυπωδώς, τι σχέδια να κάνει;