Οι εκδόσεις Ars Nocturna - Gothic Books και Nightread κυκλοφόρησαν ένα ιδιαίτερο βιβλίο για το αγαπημένο συγκρότημα των Cure με τίτλο «Οι Κήποι των Κρεμασμένων».

Στην έκδοση συμμετέχουν 16 συγγραφείς και μουσικοί οι οποίοι εμπνεύστηκαν από τα τραγούδια των «νονών του Goth» καταγράφοντας ισάριθμες ιστορίες φαντασίας και πραγματικότητας.

Πρόκειται για μελαγχολικές ονειροπολήσεις, θλιμμένα, ατμοσφαιρικά τοπία, αλλά και φωτεινές ποπ εκρήξεις, όπου αιώνια αιωρείται το φάντασμα της αγάπης, συνθέτοντας τον κόσμο των Cure με αναφορές σε τραγούδια όπως το πρώιμο «10.15 Saturday Night», τα σκοτεινά, μελωδικά «Charlotte Sometimes» και «A Forest», το «Kyoto Song», το ρυθμικό «Why Can’t I be You?» ή το μεταγενέστερο «The Last Day of Summer».

Στο βιβλίο συμμετέχει μεταξύ άλλων συμμετέχει και o Λεωνίδας Σκιαδάς, η «ψυχή» του Death Disco, ο οποίος μας μιλά για τους αγαπημένους του Cure:

Η πρώτη φορά που συνειδητά άκουσα Cure ήταν το «Boys Dont Cry» στο ραδιόφωνο κάπου μέσα στο 1985. Ήταν η χρονιά που είχαν βγάλει το «Standing on The Beach» που ήταν συλλογή με τα singles τους και τα ραδιόφωνα την τιμούσαν ιδιαιτέρως.

Οι Cure είναι το συγκρότημα που οριοθέτησε την αισθητική μου και κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ευθύνεται για τις επιλογές που έκανα στη ζωή μου και για τον τρόπο που έζησα το παρελθόν και ζω το παρόν.

Δεν μπορώ να πω οτι έχω ένα και μόνο αγαπημένο τραγούδι των Cure που να το θεωρώ το πιο αγαπημένο μου, τους Cure τους αντιμετωπίζω σαν ένα σύνολο πραγμάτων. Παρόλα αυτά θεωρώ οτι το «Just Like Heaven» είναι το καλύτερο και πιο χαρακτηριστικό pop / wave single που έβγαλαν ποτέ και ίσως να αγαπώ ιδιαίτερα το «Plainsong» γιατί ήταν το κομμάτι με το οποίο ξεκίνησε η πρώτη συναυλία τους που μπορούσα να είμαι παρών, το 1989.

Μου αρέσει να μιλάω για ώρες για τους Cure και όσα ζήσαμε χάρη σε αυτούς με φίλους, σε clubs με δυνατή μουσική και αλκοόλ αλλά  μου ήταν υπερβολικά δύσκολο να γράψω ένα κείμενο για τους Cure. Αφού είχα σχεδόν ξεπεράσει το dead line που μας είχε δώσει η Ars Nocturna αποφάσισα να κάτσω ένα βράδυ και να καταγράψω τις πρώτες cure related σκέψεις που μου ήρθαν στο μυαλό. Όχι απαραίτητα τις πιο σημαντικές, αλλά τις πρώτες. Τελικά αυτές οι σκέψεις πήραν μια μορφή εξομολόγησης από έναν cure fan προς άλλους «ομοιοπαθείς». 

Στη συναυλία τους το καλοκαίρι περιμένω πως και πως να παίξουν το «It will never be the same», είναι το πιο ωραίο τραγούδι που έχει γράψει ο Ρόμπερτ Σμιθ τα τελευταία χρόνια, το έγραψε με αφορμή τον θάνατο της μητέρας του και δεν έχει δισκογραφηθεί ακόμα. Είναι ένα τραγούδι που προκαλεί στον Ρόμπερτ μια πολύ έντονη συναισθηματική φόρτιση η οποία φυσικά μεταφέρεται και στο κοινό. Άλλωστε ο Ρόμπερτ πάντα ήταν «μαέστρος» στο να εκφράζει τα συναισθήματά του και να μας κάνει να τα νιώθουμε σαν να είναι δικά μας.

Στο βιβλίο συμμετέχουν οι: 
Λεωνίδας Σκιαδάς (Death Disco) 
Άντα Λαμπάρα (Villa 21, Nonmandoll)
Γιάννης Μανιάτης (Metro Decay)
Μιχάλης Πούγουνας (Flowers of Romance, Nexus, New Zero God)
Μάνος Καρακατσάνης (Mani Deum, The Man and his Failures)
Ζαφείρης Μαράνος (Grain, Μπαλάντες Για Φόνους)
Νίκος Δρίβας (Distorted Image, Moon in June)
Στέργια Κάββαλου
Αγγελική Ματζαβίνου (Johannes Angel)
Νικόλας Γκόγκος
Κώστας Παπαποστολόπουλος
Γιώργος Σαφελάς (Reflections at Death Disco)
Πηνελόπη Τριάντου
Μαριλένα Τζωρτζάκη
Γιώργος Τσόλης
Παναγιώτης Φάμελλος

Το artwork έχει επιμεληθεί ο George Strix.

Να υπενθυμίσουμε ότι οι Cure που φέτος γιορτάζουν 40 χρόνια ζωής, θα έρθουν στην Αθήνα στις 17 Ιουλίου του 2019 για τα 15 χρόνια του Ejekt Festival.