Αν περάσετε μια βόλτα από το Booze το Σάββατο το απόγευμα θα συναντήσετε την έκθεση φωτογραφίας «Σιωπή - Η Αναπνοή του Νου» της Ρενέ Ρεβάχ που πραγματοποιείται (02 - 17 Φεβρουαρίου) με τη συνεργασία του περιοδικού δρόμου «Σχεδία» και περιλαμβάνει εντυπωσιακές υποβρύχιες λήψεις.

Η Ρενέ Ρεβάχ που από μικρή ηλικία έχει εξοικειωθεί µε τις καταδύσεις και το βυθό, μιλάει στο Reader.gr και περιγράφει τη σχέση της με το βυθό, τις καταδύσεις και πώς εμπνεύστηκε την ιδέα της συμβολικής αυτής έκθεσης.

Αξίζει να αναφερθεί ότι την έκθεση συνοδεύουν κείµενα µε µαρτυρίες των πωλητών της «Σχεδίας», ενώ όλα τα έσοδα θα διατεθούν στο περιοδικό δρόµου «ΣΧΕΔΙΑ».

Από τον τίτλο καταλαβαίνω ότι είστε εξοικειωμένη με την απέραντη σιωπή του βυθού. Αποτελεί η σιωπή και ο βυθός το καταφύγιο σας;
Μεγάλωσα δίπλα στη θάλασσα και η μεγαλύτερη χαρά μου ήταν να βουτώ στο νερό και να ανακαλύπτω το βυθό. Σύντομα ξεκίνησα ελεύθερες καταδύσεις προσπαθώντας να φτάσω σε μεγάλα βάθη. Κάτω από την επιφάνεια οι σκέψεις σιωπούσαν και έβρισκα τη γαλήνη. Αργότερα άφηνα στο βυθό οτιδήποτε αρνητικό και το νερό είχε την ιδιότητα να το καθαρίζει. Η σιωπή είναι μια κατάσταση στην οποία οι μπερδεμένες εσωτερικές φωνές παύουν και οδηγούμαστε στην ενότητα και την αγάπη. Με αυτήν την έννοια η σιωπή και ο βυθός είναι το καταφύγιό μου.  

Από πότε ξεκινήσατε να ασχολείστε με τις καταδύσεις και την υποβρύχια φωτογραφία;
Άρχισα τις ελεύθερες καταδύσεις συνοδεύοντας τον πατέρα μου στο υποβρύχιο ψάρεμα. Γέμιζα την τσέπη μου με ψωμί και περνούσα την ώρα μου ταϊζοντας τα ψάρια που με περικύκλωναν. Το βάθος με συγκινούσε και όταν κατάφερα να φτάσω κάτω από τα 20 μέτρα ανακάλυψα έναν απέραντο μπλε κόσμο. Υποβρύχια φωτογραφία ξεκίνησα πρόσφατα. Μετά το πρώτο κλικ ανακάλυψα πως όλα όσα είχα τόσο αγαπήσει αποτυπώνοταν στις υποβρύχιες λήψεις.  

Μερικές φορές η σιωπή μπορεί να είναι περισσότερο εκκωφαντική από όσο χίλιες φωνές μαζί, υποδηλώνοντας και υπογραμμίζοντας τα βαθύτερα νοήματα και συναισθήματα.
Όταν σταματά η εσωτερική φασαρία, ο ήχος των επιγνώσεων που λαμβάνουμε είναι καθαρός και συγκεκριμένος και μοιάζει με μια ορχήστρα που παίζει αρμονικά. Είναι μια λαλίστατη σιωπή που δε μπορούμε να αγνοήσουμε και τα λόγια της μιλούν τη γλώσσα της αλήθειας και της αγάπης.  

Μιλήστε μας για το πώς γεννήθηκε η ιδέα αυτής της έκθεσης φωτογραφίας και για τη συμβολική της σημασία.
Η συνεργασία μου με την «Σχεδία» ξεκίνησε από μια τυχαία συνάντηση με έναν από τους πωλητές της. Στο άκουσμα της φράσης «προσπαθώ να βγώ στην επιφάνεια», οι υποβρύχιες φωτογραφίες πήραν άλλη διάσταση και ταυτίστηκαν με τον αγώνα του ανθρώπου να αναπνεύσει. 

Αναδύονται ή βουλιάζουν οι άνθρωποι στις φωτογραφίες σας; Ανάσα ζωής ή πνιγμός, από τη δική σας οπτική και του θεατή;
Οι άνθρωποι στις φωτογραφίες περικυκλώνονται από φυσαλίδες και δεν είναι ξεκάθαρο αν αναδύονται ή αν βουλιάζουν. Αυτό αφήνεται στον θεατή, να ταυτιστεί με τις εικόνες και να ξυπνήσουν συναισθήματα που φωτίζουν την εσωτερική του κατάσταση. Αυτή η διαδικασία είναι θεραπευτική τόσο για τον φωτογράφο, όσο και για τον θεατή. Η ψυχική ταύτιση με το έργο μάς ενώνει και μας θυμίζει πως στον αγώνα να αναπνεύσουμε δεν είμαστε μόνοι. 

Πληροφορίες
Εγκαίνια: 02 Φεβρουαρίου 2019 στις 19.30
Διάρκεια Έκθεσης: 02 - 17 Φεβρουαρίου 2019
Ώρες λειτουργίας, 11:00 - 21:00 (Καθηµερινά)
Επιµέλεια: Alex Papaioannou
Είσοδος ελεύθερη
Booze, Κολωκοτρώνη 57, Αθήνα