Η Δήμητρα Βλαγκοπούλου είναι η φετινή νικήτρια του θεατρικού βραβείου «Μελίνα Μερκούρη». Η ηθοποιός βραβεύτηκε για την ερμηνεία της στην παράσταση «Η τραγική ιστορία του 'Αμλετ, ενός πρίγκιπα της Δανίας» του Σαίξπηρ που παρουσιάστηκε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου σε διασκευή- σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου.

Όσα είχε πει στο Reader.gr για τον ρόλο της στην παράσταση που της χάρισε το βραβείο.

Με ποια κριτήρια διαλέξατε το έργο;
Μπορώ να καταλάβω τόσο από τη διαδικασία των προβών όσο κι από την παράσταση ότι  η πρόθεση του Έκτορα Λυγίζου αρχικά για να επιλέξει και στη συνέχεια για να διασκευάσει, να σκηνοθετήσει και να υποδυθεί τον Άμλετ, είναι ένας πολύ προσωπικός διάλογος με το υλικό του Άμλετ. Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα ποιητικά, λογοτεχνικά και φιλοσοφικά κείμενα που έχουν γραφτεί. Μπορεί κάποιος να το αγαπά πολύ, να ανατρέχει σε αυτό συχνά, να το μελετά, να το διαβάζει και να το ξαναδιαβάζει ωστόσο να μη θελήσει να το ανεβάσει. Να διατηρεί μια πιο εσωτερική σχέση με αυτό. Κάποια προσωπική σύνδεση και συγκεκριμένη ανάγκη υποθέτω μπορεί να πυροδοτήσει την επιθυμία για έναν πιο εξωστρεφή διάλογο με ένα έργο μια δεδομένη χρονική στιγμή. Χαίρομαι που στην παράστασή μας το έργο του Άμλετ εμπλουτίζεται από μια τέτοια πρόθεση. Ειδικά σε τέτοια έργα αν απουσιάζει είναι σίγουρο πως δε θα φτωχύνει το έργο αλλά θα χάσει μαζί με την παράσταση ο θεατής.
 
Ποια θέματα της σύγχρονης κοινωνίας προσεγγίζει;
Ο Άμλετ είναι ένα έργο που παρότι γράφεται περίπου το 1600 αναφέρεται ξεκάθαρα στον σύγχρονο άνθρωπο.

Ο τίτλος της παράστασης είναι «Η τραγική ιστορία του Άμλετ, ενός πρίγκιπα της Δανίας» σε σκηνοθεσία του Έκτορα Λυγίζου ο οποίος έκανε και τη διασκευή του έργου βασισμένος σε τρεις μεταφράσεις του Καψάλη, του Χειμωνά και του Πολυλά. Η διασκευή αυτή καθοδήγησε τον τρόπο που επιλέξαμε να αφηγηθούμε την ιστορία του Άμλετ. Η αφαίρεση μέρος του πρωτότυπου κειμένου σε συνδυασμό με μια μεγάλη νοηματική πύκνωση εξυπηρέτησε να φωτιστούν πιο συγκεκριμένοι προβληματισμοί και σκέψεις πάνω στο έργο με κέντρο τις πληγές που προκαλεί ο διχασμός του ατόμου ανάμεσα σε αυτό που είναι και σε αυτό που καλείται γίνει.
 
Το ζήτημα της ελεύθερης βούλησης το διαπραγματεύεται πλέον μέσα από τον συλλογισμό και τη φιλοσοφική σκέψη. Γι' αυτό άλλωστε είναι σε θέση να σχολιάζει την ίδια τη φύση της τραγωδίας του. Οι μηχανισμοί της εξουσίας μέσα στην οικογένεια και την κοινωνία από την εποχή του Σαίξπηρ μέχρι σήμερα, είναι εντυπωσιακοί αλλά στον πυρήνα τους δεν έχουν αλλάξει καθόλου. Η φύση των επιθυμιών εξακολουθεί να περιορίζεται, να ελέγχεται και να καταστέλλεται κάτω από το βάρος των κοινωνικών επιταγών. Όποιος δεν καταφέρνει να χωρέσει αυτό που πραγματικά είναι στο φαίνεσθαι που επιβάλει η κοινωνία παραμένει ακόμα ο τρελός κι ο ξένος, που συμπιέζεται ώσπου συνθλίβεται. Κάθε σύγχρονος Άμλετ αναρωτιέται να ζει κανείς ή να μη ζει και τα φαντάσματα κοντεύουν να επαληθευτούν επιστημονικά!

Σε ποια ενδεχομένως ανακάλυψη ή αποκάλυψη (αν προτιμάτε) σας οδήγησε το κείμενο, ακόμα για τον ίδιο σας τον εαυτό;
Ότι συχνά ενώ βιώνουμε καταστάσεις πένθους στη ζωή μας καλούμαστε να βρούμε τη δύναμη να κυριαρχήσουμε πάνω στο χρόνο και να εναρμονιστούμε με ό,τι ορίζεται ως η πραγματικότητα.

Ποιες δυνάμεις οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε για να προχωρήσουμε στο δρόμο μας;
Θεωρώ ότι οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε και να εμπιστευτούμε τις δυνάμεις που έχουμε μαζί με τις ρωγμές τους.
 
Ποια είναι κατά τη γνώμη σας η πιο υπερεκτιμημένη αρετή;
Δεν πιστεύω ότι οι αρετές είναι υπερεκτιμημένες. Οι άνθρωποι συχνά υπερεκτιμώνται και όχι οι αρετές τους.