Θυμάμαι να ψάχνω να βρω παλαιότερες συνεντεύξεις της και να μη μπορώ να βρω πάνω από 3, το πολύ 4. Αρκετά περίεργο αυτό, για μία βραβευμένη ηθοποιό που δεν «γεννήθηκε» χθες. Η Θεοδώρα Τζήμου ως Ίρις στο «Ελεύθερο Θέμα» της Στέλλας Θεοδωράκη διεκδικεί για μένα τον τίτλο του πιο χαρακτηριστικού γυναικείου ρόλου ανάμεσα στις υπόλοιπες ελληνικές ταινίες του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και ίσως τον κερδίζει κιόλας λόγω ισχύος· ακόμα κι αν δεν γοητεύεσαι από την ταινία την ίδια, είναι σχεδόν αδύνατο να μην σκέφτεσαι καθ'όλη την διάρκεια των 149 λεπτών του έργου ότι αυτή η γυναίκα ξεγυμνώνεται κυριολεκτικά και μεταφορικά μπροστά στον φακό με τέτοια ευκολία, όπως άλλοι ξυπνούν το πρωί και ετοιμάζουν ευλαβικά τον καφέ τους. Όσο δυναμικά βέβαια κι αν κινείται η Ίρις ως καθηγήτρια στη Σχολή Καλών Τεχνών, τόση... συστολή αντιθέτως διέκρινα στην ίδια όσο κουβεντιάζαμε.  

Αρχικά, δεν θα μπορούσα να μην σας ζητήσω να μου πείτε λίγα λόγια για τον ρόλο σας στο Ελεύθερο Θέμα.
Η Ίριδα όπως βλέπουμε και μέσα από την κατασκεή του μαθητή της, είναι ένα ανοιχτό πλάσμα με την έννοια του ότι εκτίθεται απέναντι σε οποιαδήποτε εισβολή συναισθηματική ή οτιδήποτε της συμβαίνει. Δηλαδή έχω την αίσθηση ότι είναι ένα πλάσμα που μπαίνει στα πράγματα με έναν πολύ γλυκό τρόπο. Την απασχολεί ιδιαίτερα το τί σημαίνει η ελευθερία, η ελευθερία η δική της και τί σημαίνει αυτή μέσα σε μία σχέση, σε μία σύμβαση, μία συνθήκη και αυτό την καθορίζει ως προβληματική σε όλα. Και στην προσωπική και την επαγγελματική της ζωή. 

Αυτός ίσως να είναι και ο λόγος που δεν έχει παντρευτεί;
Ναι, νομίζω πως είναι ένας άνθρωπος που ψάχνει συνέχεια τα όρια της ελευθερίας του που ουσιαστικά δεν υπάρχει και άρα πάντα κάτι χάνεις κάτι κερδίζεις, οπότε μέσα σε αυτά τα πλαίσια, ναι. Είναι ένας άνθρωπος που έχει αποφύγει τέτοιου είδους συμβατικές ιστορίες στη ζωή μέσα από μία προσωπική αναζήτηση της ελευθερίας της. 

Ταυτιστήκατε καθόλου με αυτόν τον ρόλο; Μου δίνετε πολύ έντονα την αίσθηση ότι έχετε την ανάγκη της απόλυτης ανεξαρτησίας.
Μ' αυτήν την έννοια, ναι. Νομίζω πως όλοι μας το θέλουμε αυτό. Όλοι αυτό δεν αποζητάμε; Να νιώθουμε ανεξάρτητοι και ελεύθεροι σ' αυτό που έχει πολύ συγκεκριμένα όρια; Οπότε παλεύεις συνέχεια να σπας αυτά τα όρια και να δημιουργείς καινούργια.

 Ταυτόχρονα όμως είναι και πάρα πολύ δυναμική η Ίρις, δε «μασάει».
Όχι εγώ δεν είμαι έτσι. (γέλια) 

Άρα μέσα από τέτοιους ρόλους αντλείτε ένα είδος δύναμης ίσως;
Μακάρι, το ελπίζω!

Είναι η τρίτη φορά που συνεργάζεστε με την Στέλλα Θεοδωράκη. Είχατε καθόλου ενδοιασμούς ως προς το κομμάτι της εξέλιξης;
Όχι, διαφωνώ πάρα πολύ με αυτό. Θεωρώ ότι κάθε καλλιτέχνης έχει τις εμμονές του ως προς τον τρόπο της αφήγησης, στην ιστορία, στα θέματα που τον απασχολούν. Θεωρώ ότι αυτά τα θέματα δεν αλλάζουν ποτέ, σε οποιοδήποτε έργο. Αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος που τα βλέπει, τα διαχειρίζεται και τα αφηγείται. Οπότε σε αυτήν την ταινία της Στέλλας, ενώ ξέρω τα ζητήματα που την προβληματίζουν, γιατί θεωρώ ότι είναι μία πολύ προσωπική της ταινία, έχει εξελιχθεί και παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον ο τρόπος αφήγησής της συγκριτικά με τις δύο προηγούμενές μας ταινίες. 

...ο οποίος βέβαια στην προκειμένη είναι κάπως χαοτικός.
Ναι, αλλά στο τέλος πιστεύω πως όλα τα κομμάτια ενώνονται. Είναι σα να σου κλείνει το μάτι, σε πετάει από το ένα στο άλλο και μετά στο τέλος κάπως όλα μπαίνουν σε μια σειρά. Υπονοεί ότι όλα είναι κατασκευές και γίνεται μιούζικαλ. Εμένα αυτό γενικότερα με απασχολεί στην ζωή μου: κατασκευάζω μία ιστορία, κατασκευάζω την ζωή μου, κατασκευάζω κατασκευές, είναι φοβερό αν το σκεφτείς. 

Το θέμα της ταινίας είναι το πόσο ελεύθεροι είμαστε όταν όντως μας δίνεται η πλήρης ελευθερία να λειτουργήσουμε όπως θέλουμε. Εσείς πού και πώς αισθάνεστε πιο ελεύθερη;
Εγώ αισθάνομαι πολύ πιο ελεύθερη όταν έχω πολύ ισχυρά όρια, όταν έχω έναν ισχυρό τόπο για να προσπαθήσω να αναπνεύσω. Όταν έχω την απόλυτη ελευθερία αισθάνομαι πολύ άσχημα. Εννοώ ότι δεν ξέρω τί να πρωτοδιαχειριστώ, μπορώ να την γευτώ όταν βρίσκομαι σε πολύ ισχυρά πλαίσια. 

Δεν είναι ακριβώς ελευθερία κι αυτό βέβαια...
Μα τι είναι ελευθερία; Είναι μία πολύ περίεργη έννοια, δεν είναι ένα γενικό πράγμα, πρέπει να υπάρχουν όρια για να την καταλαβαίνεις στην ουσία της. Γιατί αν δεν υπάρχουν τα όρια, πώς «ορίζεται» η ελευθερία. Δεν είναι ελευθερία αυτό. Καταλαβαίνετε τι λέω;

Προσπαθώ! (γέλια)
Εγώ την έννοια της ελευθερίας μπορώ να την αντιληφθώ μόνο με αυτόν τον τρόπο.
 

Είναι σα να μου λέτε πως δε μπορούν όλοι να αυτοσχεδιάσουν.
Μπορεί οποιοσδήποτε να αυτοσχεδιάσει, αλλά μέσα σε ένα πλαίσιο, δεν γίνεται να είναι γενικά τα πράγματα. Αν δεν υπάρχει πλαίσιο, δεν παλεύεις για την ελευθερία σου, δεν παλεύεις για τίποτα. Και όλα είναι αναίμακτα, ενώ η ελευθερία δεν από μόνη της δεν είναι.

Έχετε αισθανθεί ότι κάποιοι μπορεί να προσπάθησαν να σας βάλουν σε καλούπια, ως προς την δουλειά σας για παράδειγμα;
Όχι, δεν έχω ζήσει κάτι τέτοιο.

Οι ρόλοι σας επιλέγουν ή τους επιλέγετε;
Αυτά γίνονται λίγο ταυτόχρονα. Αυτά που με επιλέγουν με κάποιο τρόπο, με κάποιους έχουμε αποφασίσει ότι θα τα επιλέξουμε. Είναι λίγο μεταφυσικό αυτό που σας λέω, αλλά η επιλογή των άλλων προς εμάς έχει ξεκινήσει ίσως από μία βαθύτερη προσωπική επιλογή ή κατεύθυνση.

Μιλώντας για μεταφυσικά, τα πιστεύετε;
Δεν ξέρω τι υπάρχει μετά, όσον αφορά στη μεταφυσική, πιστεύω με την έννοια της «χημείας» που μπορούν να δημιουργούν οι ενέργειες των ανθρώπων.

Ρίχνοντας μια ματιά στις δουλειές που έχετε κάνει στην τηλεόραση -που είναι εξαιρετικά λίγες, διαπιστώνει κανείς ότι πρόκειται για αρκετά «σκοτεινούς ρόλους». Έτυχε;
Όντως δεν έχω κάνει πολλή τηλεόραση, αλλά στο σινεμά που έχω κάνει αρκετές ταινίες, δεν ισχύει κάτι τέτοιο σε όλες. Το ίδιο και στο θέατρο. Δεν έχω σκεφτεί αν με τραβάνε όντως τέτοιοι ρόλοι... Όταν έχω να ασχοληθώ με έναν ρόλο, οποιοσδήποτε κι αν είναι αυτός, μου αρέσει πολύ, νομίζω ότι είναι αυτό που θέλω να κάνω. Συνεπώς δε μπορώ να ξεχωρίσω συγκεκριμένο είδος. 

Είναι κίνητρο για εσάς τέτοιες διακρίσεις που αποσπάτε κατά καιρούς; Ή μήπως τις φοβάστε με το σκεπτικό ότι μπορεί και να επαναπαυτείτε; 
Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Προφανώς χαίρομαι που πήρα κάποιο βραβείο για μία ταινία, αλλά μέχρι εκεί, τίποτα παραπάνω. Το βραβείο είναι ένα βραβείο, από την άλλη ο προσωπικός μόχθος του καθενός, η προσωπική πορεία σε σχέση με την δουλειά είναι μια άλλη υπόθεση.  Τα βραβεία είναι ο τρόπος που το βλέπει ένα εξωτερικό «μάτι», μέχρι ένα σημείο έχει σημασία, όχι όμως καθοριστική για την πορεία κάποιου. 

Μέσα από τους τόσους ρόλους που έχετε υποδυθεί, μπορείτε να υπολογίσετε πόσες ζωές μπορεί να έχετε ζήσει;
Η αλήθεια είναι πως όχι, είναι πάρα πολλές. Είναι κατά κάποιον τρόπο μία ανανέωση. Και ένας θάνατος βέβαια. Κάτι γεννιέται και κάτι πεθαίνει μπροστά στα μάτια σου. 

Αν μπορούσατε να επιλέξετε κάποια από αυτές τις ζωές για να διαρκέσει λίγο παραπάνω, ποια θα ήταν;
Τώρα ας πούμε κάνω πρόβες για το La poupée και θα 'θελα να είναι αυτή η ζωή μου. Δε μπορώ να σκεφτώ παρελθοντικά. 

Ένας ρόλος μπορεί να λειτουργήσει ως προστατευτικό πέπλο σε σχέση με το πώς σας αντιμετωπίζουν οι άλλοι;
Δεν συμβαίνει με μένα αυτό, γιατί τυγχάνει η δουλειά να μου δίνει ένα περιθώριο να γίνομαι πολύ συγκεκριμένη, ενώ στη ζωή μου είμαι πολύ χαοτική. 

Ποια εικόνα του εαυτού σας καταρρίψατε μεγαλώνοντας;
Δεν έχω καταρρίψει καμιά εικόνα, έχω συμβιβαστεί με τις εικόνες μου που δεν έβλεπα ή δεν ήθελα να τις αποδεχτώ. Μεγαλώνοντας απλώς τις αποδέχομαι. 

Μπορείτε να μου δώσετε κάποιο παράδειγμα;
Δε μπορούσα καθόλου να διαχειριστώ την ανασφάλειά μου που είναι ένα πολύ βασικό χαρακτηριστικό μου. Έκανα τα πάντα για να μην την βλέπω. Μεγαλώνοντας αποδέχομαι αυτό το κομμάτι, οπότε πορεύομαι μαζί του, δεν το καταρρίπτω. Αυτό με ηρεμεί και με κάνει να αισθάνομαι πιο ήσυχη. Αναγκάστηκα κάποιες φορές να διαχειριστώ τον εαυτό μου για να είμαι λειτουργική, δεν έχω αποβάλει κάποια στάση ζωής. 

Μέχρι σήμερα, είστε συνεπής στα θέλω σας;
Όχι, γιατί αλλάζουν κατά διαστήματα. 

Κι αυτό είναι μία συνέπεια βέβαια. Ποια είναι τα επόμενά σας σχέδια;
Μόλις τελείωσα ένα επεισόδιο για το Ου Φονεύσεις του Πάνου Κοκκινόπουλου, βρίσκομαι στην παράσταση «Πουλιά στον αέρα» του Νίκου Μαστοράκη και θα ξεκινήσω επίσης από τις 3 Δεκεμβρίου τον μονόλογο La poupée στο Από Μηχανής Θέατρο σε σκηνοθεσία Σεβαστιάνας Αναγνωστοπούλου.