Η κάμερα του Reader.gr βρέθηκε στο θέατρο Αργώ όπου παρακολουθήσαμε τις πρόβες της θεατρικής παράστασης Rock Story.

Το έργο είναι εμπνευσμένο από την προσωπικότητα του Παύλου Σιδηρόπουλου, μια δυνατή προσωπικότητα που εκφράζει τη ροκ στάση ζωής, όπως σημειώνει η συγγραφέας του έργου, Λεία Βιτάλη, στη συνέντευξή της στο Reader.gr.

Λίγο πριν την πρεμιέρα (Κυριακή 24 Μαρτίου) δείτε πλάνα από τις πρόβες και δηλώσεις από τους πρωταγωνιστές: Αιμιλία Υψηλάντη, Βασίλη Παναγιωτίδη και από το σκηνοθέτη της παράστασης: Γιάννη Καραχισαρίδη.

  • Λεία Βιτάλη: Οι ροκ άνθρωποι βαδίζουν στην κόψη αλλά η μαγκιά είναι να μπορείς να ισορροπήσεις εκεί πάνω χωρίς να ματώσεις επικίνδυνα

Tί είναι ο Παύλος Σιδηρόπουλος για εσάς; 
Ο Παύλος είναι ένας θρύλος που συνδέεται με μια εποχή όπου δεν καθόμασταν παραδομένοι στον καναπέ μας, αλλά ψαχνόμασταν και οραματιζόμασταν μια αλλαγή σ’ όλο τον κόσμο. Αυτό οραματιζόταν το ροκ και ο Παύλος μέσα από τους περισσότερους στίχους του. Δεν ήταν βέβαια μια αθώα εποχή ούτε ειδυλλιακή εποχή -όπως δεν υπήρξε καμιά εποχή- αλλά είχε μια δυναμική για κάτι καλύτερο.   

Και αντίστοιχα τί σημαίνει ροκ για εσάς;
Το ροκ δεν είναι απλώς μια μουσική. Το ροκ είναι στάση ζωής. Σημαίνει μια αντίσταση στο κατεστημένο, μια διάθεση ζωής μέχρι τα άκρα της, είναι αντισυμβατικός τρόπος ζωής. Βέβαια με αυτό το σκεπτικό μπορείς εύκολα να περάσεις απέναντι, και πολλοί πέρασαν γινόμενοι εντέλει αυτοκαταστροφικοί. Το ρίσκο είναι μεγάλο. Πιστεύω ότι οι ροκ άνθρωποι βαδίζουν στην κόψη αλλά η μαγκιά είναι να μπορείς να ισορροπήσεις εκεί πάνω χωρίς να ματώσεις επικίνδυνα.

Αυτά τα δυο λοιπόν «γεννούν» το Rock Story το 2009... «Γεννούν» την ανάγκη να μιλήσετε για ποιο πράγμα στην ουσία; 
Δεν είμαι σίγουρη ότι ξέρω ακριβώς ποιο είναι το μήνυμα του έργου. Και τί θα εισπράξει ο θεατης. Εγώ ήθελα απλώς να υπερασπιστώ την επιθυμία του ανθρώπου να είναι ο εαυτός του και να ζει με τα δικά του ιδανικά και όχι με ό,τι του επιβάλλουν οι άλλοι. Δύσκολο; Αναντίρρητα. Δυνατό; Το ψάχνω ακόμη.

Το 2009 ανέβηκε από το ΚΘΒΕ. Ποιες θα είναι οι διαφορές 10 χρόνια μετά; Θα είναι ένα «πάντρεμα» συναυλίας και πρόζας; 
Το έργο είναι το ίδιο. Στο ΚΘΒΕ πήρε μια μορφή σαν μιούζικαλ, τώρα ο σκηνοθέτης μας, ο Γιάννης Καραχισαρίδης, προτίμησε να αναδείξει περισσότερο την πρόζα και τη στάση ζωής. Η μουσική φυσικά πάντα υπάρχει ακολουθώντας την πρόζα και κάνοντας εντέλει κατανοητό το έργο από τον θεατή βάζοντάς τον στο κλίμα και παρασύροντάς τον να συμμετέχει στον προβληματισμό του έργου. Νομίζω λειτουργεί σαν μια εμπειρία ζωής.


Λεία Βιτάλη

Είναι βιογραφία εντέλει το έργο και τί το χαρακτηρίζει; 
Δεν είμαι βιογράφος. Δεν ακολουθώ τη ζωή του άλλου κατά γράμμα. Είμαι συγγραφέας μυθοπλάστης. Το Rock Story είναι εμπνευσμένο από την προσωπικότητα του Παύλου, μια δυνατή προσωπικότητα που εκφράζει αυτή τη ροκ στάση ζωής που είπα και πιο πριν.

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος παραμένει πιο σύγχρονος από ποτέ αναφέρετε... 
Ναι το έχω πει επανειλημμένως. Η εποχή μας έχει ανάγκη τα πιστεύω του για να δημιουργήσει καινούργια οράματα για τη ζωή. Το γεγονός ότι τον κέρδισαν τελικά οι ουσίες δεν αναιρεί το όραμά του για έναν καλύτερο κόσμο. Τώρα που ξέρουμε ίσως θα μπορούσαμε να αφαιρέσουμε τις ουσίες και να αποδεχτούμε το όραμα. Δεν είναι υποχρεωτικό να ταυτίζουμε το ένα με το άλλο. Έχουμε τη δυνατότητα της επιλογής.

Αντίστοιχα, μπορείτε να φανταστείτε τον Παύλο Σιδηρόπουλο μέσα στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, κοινωνική και καλλιτεχνική; 
Η σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα είναι μια χύτρα ταχύτητας που αν δεν την αποσυμπιέσεις έγκαιρα μπορεί να εκραγεί. Παράλληλα με τα οικονομικά προβήματα στην καθημερινότητά μας δεν αντέχουμε πλέον τίποτα που να είναι διαφορετικό από ό,τι φανταζόμαστε πως εκπροσωπεί την «κανονικότητα». Ο Παύλος ήταν ελάχιστα αποδεκτός στην εποχή του από το μεγάλο μέρος της κοινωνίας είτε γιατί ήταν ροκ είτε για την επιλογή του στον τρόπο ζωής. Ήταν αντισυμβατικός και αυτό δεν γίνεται αποδεκτό. Το ίδιο ισχύει και σήμερα. Η διαφορετικότητα φοβίζει, πολεμιέται και αφανίζεται ως άκρως επικίνδυνη. Και ίσως σχετικά με αυτό το θέμα η εποχή μας είναι πιο σκληρή. Δεν το κουκουλώνει κάτω από το χαλί. Ξεσκεπάζει τη διαφορετικότητα και την πολεμάει σαν να ζούμε στον μεσαίωνα. Μα αν δει κανείς την πραγματικότητα όλοι είμαστε διαφορετικοί. Και υποκρινόμαστε από φόβο ότι είμαστε ίδιοι.

Το έργο αφήνει στο θεατή πικρή γεύση ή γλυκιά; Είναι αισιόδοξη η ματιά του ή το αντίθετο;
Εφόσον εξακολουθούμε και ζούμε οφείλουμε να είμαστε αισιόδοξοι. Που σημαίνει αγωνιστές.

Πληροφορίες
Θέατρο Αργώ, Ελευσινίων 15, Αθήνα, Στάση Μετρό Μεταξουργείο
Τηλέφωνο: 210 5201684 
Από  την Κυριακή 24 Μαρτίου έως και τις 21 Απριλίου
Ημέρες & Ώρες παραστάσεων:
Δευτέρα:  21:00
Τρίτη:       21:00
Τετάρτη:  21:00

Τιμές εισιτηρίων:
Γενική είσοδος:15 €
Μειωμένο:12 €
Προπώληση εισιτηρίων: viva.gr και στο ταμείο του θεάτρου.