Και να θέλει κανείς να τον κατηγοριοποιήσει, είναι πάρα πολύ δύσκολο. Αναμφίβολα, ο Θεσσαλονικιός Όρεστης Τζιόβας ανήκει σε εκείνη την γενιά των νέων, αναγνωρίσιμων ηθοποιών που δεν εκμεταλλεύθηκαν την εμφάνισή τους όσο θα περίμενε κανείς ή έστω όσο θα τους αναλογούσε και που ευτυχώς τους βγήκε σε καλό. Διανύοντας μία εξαιρετικά «φορτωμένη» περίοδο με δύο παραστάσεις, ένα σωρό πρόβες στο ενδιάμεσο και έναν πρόσφατο γάμο, τον συνάντησα για να μιλήσουμε για το θεατρικό έργο «Δύο Θεοί», όπου μαζί με τον Σταύρο Σβήγκο επιχειρεί να ξαναγράψει ιστορία, έστω βάσει σεναρίου. Αν και δεν άφησε ούτε στιγμή το ηλεκτρονικό τσιγάρο από τα χέρια του, όσο συζητούσαμε κατάλαβα πως ήταν 100% παρών στον διάλογό μας. Και αυτό φυσικά, βγήκε και στην κουβέντα μας που εξελίχθηκε αναπάντεχα εξομολογητική...

Αρχικά, θα ήθελα να μου πεις λίγα λόγια για το έργο και τον ρόλο του Μιγκέλ.
Ο Πάτρικ και ο Μιγκέλ είναι έγκλειστοι σε ένα ίδρυμα του μέλλοντος για την απεξάρτησή τους από τους υπολογιστές. Έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά, είναι δύο ιδρυματοποιημένα -αφού είναι δέκα χρόνια εκεί μέσα- geeks αλλά ο δικός μου χαρακτήρας, ο Μιγκέλ είναι λίγο πιο ενθουσιώδης. Μοιάζουν λίγο με τους Pinky And The Brain, όπως το έχουμε προχωρήσει, ο εγκέφαλος και ο πιο εύστροφος είναι ο Πάτρικ, ο Μιγκέλ είναι λίγο πιο… διαλυμένος. Αποφασίζουν να ξαναγράψουν την ιστορία γιατί σύμφωνα με την υπόθεση ο πολιτισμόςκαταστρέφεται, οπότε κάτι πρέπει να μείνει πίσω τους. Κάνουν λοιπόν μία επιλογή γεγονότων ώστε να αφήσουν έναν σκληρό δίσκο για να υπάρχουν απομεινάρια για αυτούς που θα έρθουν μετά. Όμως όταν παίρνεις μία τέτοια εξουσία στα χέρια σου, δε μπορείς εύκολα να μην επέμβεις. Και αυτό ουσιαστικά είναι και το ερώτημα που θέτει το έργο στο κοινό: Κατά πόσο υπάρχει στ’ αλήθεια η ιστορία που διαβάζουμε; Έχει καταγραφεί από κάποιους ανθρώπους. Σύμφωνα με μία υπάρχουσα θεωρία, την ιστορία την γράφουν οι νικητές, οπότε δεν ξέρουμε σίγουρα αν η ιστορία που φτάνει στο σήμερα είναι η πραγματικότητα.

Υποτίθεται πως γίνεται κάποια έρευνα, αλλά ναι σίγουρα υπάρχει υποκειμενικότητα.
Υπάρχει υποκειμενικότητα, αλλά είναι και θέμα εποχής. Έχουμε κάνει τεράστιο άλμα στην εποχή που ζούμε, μπορείς να πληροφορηθείς για το κάθε τι από ένα σωρό πηγές. Ενώ στις ιστορικές αναφορές, δεν έχεις τόσες πηγές ή και αυτές φέρουν μια υποκειμενικότητα, η κάθε πηγή ξεχωριστά δεν φέρει σφραγίδα αντικειμενικότητας.


Φωτό: Δομνίκη Μητροπούλου

Την έχουμε φτάσει ή την έχουμε ξεπεράσει πιστεύεις την εποχή που μπορεί και να χρειαζόμαστε κέντρα απεξάρτησης από υπολογιστές, κινητά και διαδίκτυο;
Αυτήν τη στιγμή δε μπορώ να πιάσω τον κοινωνικό παλμό του μεγέθους του προβλήματος τόσο καλά. Αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει πρόβλημα. Εγώ μεγάλωσα σε σπίτι με υπολογιστή, από 0 ετών είχαμε υπολογιστή στο σπίτι. Έπαιζα παιχνίδια, τότε ακόμη κοινωνική δικτύωση δεν υπήρχε, αλλά και όταν υπήρξε, σκέψου ότι έκανα chat από τα 15-16 μου στο mIRC, όπου δεν ήξερες με ποιον μιλούσες, χωρίς φωτογραφίες. Άρα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν ήρθαν σαν έκπληξη στη ζωή μου, μπορούσα να το διαχειριστώ και δεν έγιναν ποτέ μανία για μένα. Είναι ένα μέσο που σε έφερνε κοντά με ανθρώπους που δεν θα είχες άλλη ευκαιρία να επικοινωνήσεις μαζί τους. Ακόμη και στο ερωτικό κομμάτι, δεν είναι κακό ότι μπορείς να γνωρίσεις ανθρώπους με τους οποίους δε μπορείς να έρθεις άμεσα σε επαφή. Μπορείς να γνωρίσεις κάποιον που μένει σε μία πολύ μακρινή περιοχή στην Αθήνα και που κανονικά δεν θα συναντούσες για ποτό, και άρα να καταλήξεις να πάτε.

Αυτή βέβαια… είναι η καλή πλευρά.
Φυσικά, απλά ήθελα να μιλήσω για το θετικό κομμάτι για να κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου. Ίσως το ακούσει κάποιος και αποκτήσει μία άλλη οπτική.

Ψάχνεις πάντα την θετική πλευρά;
Ναι. Υπάρχουν πάντα οι δύο όψεις του νομίσματος, πολύ λίγα πράγματα έχουν μόνο θετικά ή μόνο αρνητικά.

Έχεις κάνει γνωριμίες μέσω ίντερνετ;
Ναι.

Ήταν καλή εμπειρία;
Ήταν ίδια η εμπειρία, όπως αν γνωριζόμασταν από κοντά εξαρχής. Υπήρχαν δηλαδή και καλές και κακές εμπειρίες. Ακόμα και όταν γνωρίζεις τον άλλον κανονικά, η πρώτη εικόνα είναι αυτή που σου πλασάρει ο άλλος, μέσω διαδικτύου απλά μπορείς να πλασάρεις μία ακόμα καλύτερη εικόνα γιατί είσαι απρόσωπος. Αλλά αυτά που λέγονται, θα λέγονταν κι από κοντά. Οπότε μπορεί ούτως ή άλλως ο συνομιλητής να μη σου δώσει την πλήρη αλήθεια του.

Δεν είχες δεύτερες σκέψεις λόγω του ότι είσαι ένας αναγνωρίσιμος ηθοποιός;
Μιλάω περισσότερο για παλιότερα που δεν ήμουν όσο είμαι τώρα. Αλλά και μετά, γιατί όχι; Σου λέω πως το βλέπω, μπορείς να έρθεις σε επαφή με ένα άτομο που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα το έβλεπες έξω επειδή πχ δεν βγαίνετε στα ίδια μέρη, δεν μένετε κοντά ή στην ίδια πόλη.

Ο Μιγκέλ και ο Πάτρικ έχουν την ευκαιρία να αφήσουν πίσω τους μία ιστορία όπως την θέλουν οι ίδιοι. Σε μία αντίστοιχη περίπτωση, εσύ τι θα άλλαζες; Θα άλλαζες κάτι βασικά;
Δεν θα άλλαζα κάτι, παρά μόνο αυτά που δεν είναι αλήθεια ή που μεταφέρονται «καλλωπισμένα».


Φωτό: Δομνίκη Μητροπούλου

Όπως;
Ο τρόπος με τον οποίο για παράδειγμα διδάσκεται στα σχολεία η σύγχρονη ελληνική ιστορία, το βιβλίο στα σχολεία δεν έχει καμία σχέση με την ιστορία πολλών άλλων πηγών. Οπότε θα προσπαθούσα να δώσω μία μεγαλύτερη αντικειμενικότητα αναφορικά με την ιστορία των πολέμων, των εθνών, το πώς έγινε η επανάσταση, πώς ήταν η χούντα. Σίγουρα θα έδινα μία τεράστια βιβλιογραφία, θα προσπαθούσα να είναι όσο το δυνατόν πιο σφαιρική γίνεται η καταγεγραμμένη ιστορία.

Μέχρι σήμερα το δικό σου μεγαλύτερο επίτευγμα ποιο είναι;
Το να καταφέρω να καταλάβω τον εαυτό μου. Όχι ότι τον έχω καταλάβει πλήρως, αλλά θεωρώ ότι τελευταία έχω κερδίσει σε αυτό το κομμάτι και για μένα είναι μεγάλο επίτευγμα το να αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι ποιος είσαι στα αλήθεια. Και να μην άγεσαι-φέρεσαι από το κοινωνικό σύνολο ή να πρέπει να ανήκεις κάπου.

Πώς το κατάφερες αυτό; Χρειαζόμαστε tips.
Είχα διαβάσει κάποτε πως ωριμάζεις όταν αρχίζεις και καταλαβαίνεις τι αισθάνονται οι άλλοι. Όταν αυτό μετράει για σένα. Να μπαίνεις στη θέση του άλλου. Νομίζω ότι από εκεί ξεκινάει.

Μου κάνει εντύπωση που μου τα λες αυτά, γιατί έχω διαβάσει να λες -εμφατικά κιόλας- ότι δεν ξέρουμε τι μας γίνεται.
(πλατύ χαμόγελο) Αλλάζει ο άνθρωπος, αλλάζουν οι απόψεις. Στην φάση που το είχα πει, έτσι σκεφτόμουν. Έχω αντικρουόμενες σκέψεις στο κεφάλι μου και νομίζω ότι αυτό είναι και το φυσιολογικό. Έκανα και έναν γάμο πρόσφατα… Από τη μία υπάρχει μία τεράστια φθορά σε όλα, από την άλλη πια καταλαβαίνω ότι μπορείς να επενδύσεις ακόμα και στα πράγματα που έχουν φθορά. Αξίζει τον κόπο να επενδύεις σε κάτι, γιατί δεν έχεις και κάτι άλλο να κάνεις. Δηλαδή η φθορά είναι η αντικειμενικότητα και συμβαίνει ούτως ή άλλως. Ποια είναι η θέση σου; Μπορείς να είσαι μηδενιστής, αλλά μέχρι να φτάσεις στο σημείο του να φύγεις από την ζωή, πρέπει να ζήσεις.

Για να καταλάβω, δεν σκεφτόσουν τον γάμο επειδή είχες την αίσθηση ότι δε μπορείς να το παλέψεις σε βάθος χρόνου και αυτό άλλαξε;
Ναι.

Πώς;
Με πίστη. Μεγαλώνοντας. Όλα είναι θέμα αναγκών, βλέπεις ότι κάποια πράγματα δεν σε προχωράνε, οπότε αρχίζεις και αναθεωρείς. Κάθε μέρα αναθεωρώ. Μ’ αρέσει να αναθεωρώ και να πηγαίνω ένα βήμα παραπέρα, να μην τα πετάω όλα. Ενδεχομένως να τα πετάξω και όλα, δεν το αποκλείω γιατί θέλω να ψάχνομαι. Θέλω να βρίσκω.

Ποιο «ποτέ» που έχεις πει, έχεις αναθεωρήσει;
Ου… εκατομμύρια πράγματα.

Το πιο τρανταχτό;
Αυτό που μου θύμισες λίγο πιο πριν ότι δεν ξέρουμε τι μας γίνεται.

Για ποιο πράγμα θα ήθελες να σε θυμούνται; Έχει να κάνει με την υστεροφημία η παράσταση.
Θα ήθελα να με θυμούνται ως έναν άνθρωπο που πρόσφερε τροφή για σκέψη, τους άλλαξε με κάποιο τρόπο την κοσμοθεωρία. Όχι πλήρως, όπως ο Ιησούς. Αλλά ίσως και αυτό. Ένας άνθρωπος που όταν τον συνάντησες σε έβαλε σε σκέψεις και σε πήγε ένα βήμα μπροστά.

Μου δίνεις την αίσθηση ότι ακροβατείς μεταξύ αυτού που κάποιοι θεωρούν εμπορικό και ποιοτικό θεάτρο -αν υπάρχει τέτοιος διαχωρισμός. Πού ανήκεις περισσότερο;
Πουθενά. Δε νομίζω ότι ανήκω κάπου.

Πού αισθάνεσαι περισσότερο ο εαυτός σου;
Δε νομίζω ότι ορίζεται, δεν είναι ότι αισθάνομαι κάπου καλύτερα. Βλέποντας τα θετικά και τα αρνητικά, κρίνω πως είναι ισάξια.

Ικανοποιούνται διαφορετικές ανάγκες εννοείς;
Ναι.

Στο λέω γιατί πολλοί συνάδελφοί σου μου έχουν πει κατά καιρούς ότι προτιμούν περισσότερο το ένα από τα δύο, αλλά μεσολαβεί το κομμάτι του βιοπορισμού.
Σκεφτόμουν παλιότερα με αυτόν τον τρόπο, αλλά με την πάροδο των χρόνων συνειδητοποιώ ότι δεν είναι έτσι. Δεν έχει να κάνει μόνο με τις οικονομικές ανάγκες. Ο κάθε καλλιτέχνης βλέπει διαφορετικά την τέχνη του. Μου αρέσει να προσφέρω ένα είδος τέχνης που δεν απευθύνεται μόνο σε θεατές που μου μοιάζουν. Δεν θέλω να παίζω αποκλειστικά ρόλους που αφορούν μόνο εμένα ως θεατή. Θέλω να συμμετέχω και σε αυτά που δεν θέλω εγώ απαραίτητα να δω για να μπορώ να είμαι αγαπητός σε ένα κοινό που θα μπορώ μετά να το «τραβήξω» και σε κάτι άλλο. Αν δεν είχα φτιάξει αυτήν τη σχέση μαζί του, δε θα μπορούσα να το «τραβήξω». Μπορεί να μην είναι πολλοί, μπορεί να είναι ένα 5% που θα έρθει να δει κάτι διαφορετικό επειδή με είδε στο πιο εμπορικό. Αυτό από μόνο του είναι πολύ ωραίο. Το πιο ποιοτικό θέατρο απομακρύνει αυτούς τους θεατές και το θεωρώ λίγο άδικο, κάπως ελιτίστικο. Και δεν θέλω γενικά να είμαι ελιτίστας. Θεωρώ πως είναι μεγάλο κέρδος, είναι ένα είδος κοινωνικού έργου. Όχι ότι κάνω εγώ κοινωνικό έργο. Προσπαθείς να φέρεις σε επαφή δύο διαφορετικούς κόσμους σαν αγωγός. Το συνειδητοποιώ τώρα που το συζητάμε. Νιώθω ότι μπορώ να κάνω πολύ διαφορετικά πράγματα, να συμμετέχω σε πολύ διαφορετικές δουλειές και χαίρομαι πολύ που το έχω κερδίσει αυτό. Ξεκίνησα με πιο εμπορικά πράγματα και νομίζω ότι πάσχισα περισσότερο να κερδίσω χώρο στο πιο ποιοτικό θέατρο. 

Σίγουρα, αναπόφευκτα χρωματίζεσαι.
Είναι ένα είδος ρετσινιάς.

Πώς σου φαίνεται σήμερα η τηλεόραση;
Δεν έχω εικόνα, δεν βλέπω.


Φωτό: Δομνίκη Μητροπούλου

Δεν προλαβαίνεις ή είναι στάση ζωής;
Είναι περισσότερο θέμα προτεραιοτήτων. Δεν είναι στάση ζωής, απλά δε μου πολυαρέσει να βλέπω τηλεόραση, νομίζω ότι χάνω πολύ χρόνο με τις διαφημίσεις. Μου αρέσουν περισσότερο άλλα πράγματα. Να κάτσω πχ να συζητήσω με την σύζυγό μου, να δούμε Netflix. Τελευταία βλέπαμε το Casa De Papel και είδαμε και λίγο από το Disenchantment που έφτιαξε ο δημιουργός των Simpsons. Αν με ρωτάς πάντως, δεν είναι τόσο καλό το επίπεδο των ελληνικών σειρών. Παλιά ήταν καλύτερα γιατί γίνονταν πάρα πολλές δουλειές, άρα μέσα σε αυτές έβρισκες περισσότερες καλές. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω δώσει την ευκαιρία σαν θεατής γιατί βλέπω περισσότερες ξένες. Και αυτό σκέφτομαι τώρα, «Μήπως είσαι μ…; Γιατί δεν στηρίζεις το ελληνικό προϊόν;». Ίσως έχει να κάνει και με το ότι είμαι επαγγελματίας του χώρου, μου δίνω ένα συγχωροχάρτι.

Πιστεύεις ότι ο θεατής έχει σχηματίσει σωστή εικόνα του Ορέστη;
Από ό,τι έχω καταλάβει από διάφορες συζητήσεις, ο κόσμος δεν έχει εικόνα του ποιος ακριβώς είμαι πραγματικά και αυτό μάλλον οφείλεται σε μένα και σε δικούς μου λάθος χειρισμούς. Φαίνομαι μάλλον πολύ απόμακρος, απότομος, ότι δεν σηκώνω πολλά πολλά. Το έχω χειριστεί αρκετά λάθος.

Τι έχεις κάνει δηλαδή;
Πιάνομαι με τους δημοσιογράφους όταν με ρωτήσουν για τα προσωπικά μου… Απλά θεωρώ ότι όταν κάνεις μια δουλειά και έχεις να πεις τόσα πράγματα -όπως τώρα που συζητάμε τόσο ωραία πράγματα μαζί- είναι πολύ ευτελές να ρωτούν για την προσωπική σου ζωή. «Φτηναίνει» τον θεατή που το παρακολουθεί, τον ίδιο τον δημοσιογράφο, εμένα που με ρωτάει… όλους μας.

Ο κόσμος θέλει όντως να μάθει ή συνηθίζει στην τροφή που του δίνεται; Το αβγό έκανε την κότα; Ή η κότα το αβγό;
Νομίζω στην προκειμένη περίπτωση είναι τί του σερβίρει ο άλλος. Δεν υπάρχει feedback στο τι θέλει και ζητάει το κοινό. Ποτέ δεν υπήρξε. Αν έχει σήμερα με τα likes, δεν το είχε όταν πρωτοδημιουργήθηκε αυτή η αίσθηση. Όσον αφορά στον τύπο, ok, προφανώς όταν έβγαζαν σκάνδαλα, ανέβαιναν οι πωλήσεις τους, οπότε μάλλον το κουτσομπολιό πάντα πουλούσε και άρα το κοινό αυτά ζητάει. Απλά όσο το τροφοδοτείς, αυτό συνεχίζεται.

Αν γυρνούσες τον χρόνο πίσω, θα ήσουν πιο προστατευτικός με την προσωπική σου ζωή;
Όχι, θεωρώ πως είναι πολύ σημαντική έκπτωση να κρύβεσαι. Δε νομίζω ότι το προκαλούσα και ποτέ. Επειδή μάλλον είχα την στάση ότι δεν θέλω να μιλάω για αυτά, όποτε κυκλοφορούσα με μία σύντροφο ήταν σα να το προκαλώ εγώ. Δεν έκανα όμως ποτέ δημόσιες εμφανίσεις. Όσες φορές έχει βγει φωτογραφία με κάποια σύντροφό μου πλην της Κατερίνας Παπουτσάκη που είχε γίνει σάλος επειδή είναι γνωστή, δεν ήταν σε μέρος που ξέραμε ότι θα έχει φωτογράφους. Ήταν σε μέρη που δεν περίμενα κανέναν, σε άκυρα μέρη, στην παραλία. Οι φωτογραφίες ήταν από λουόμενους, αυτό ήταν το χειρότερο.

Το λες και παραβίαση.
Το ξέρω, αλλά δε μπορείς να κάνεις κάτι.

Ποιο είναι το πιο απρόβλεπτο πράγμα που έχεις κάνει μέχρι σήμερα;
Νομίζω το θέατρο στην ουσία του. Σε σχέση με το πώς ήμουν πριν, βρήκα κάτι στο οποίο αφιερώθηκα πολύ και έδωσα ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου. Ειδικά στο ερασιτεχνικό θέατρο, πριν πάω στην σχολή.

Είχες όμως στήριξη και από τους δικούς σου.
Επειδή είχαν δει ότι ήταν η πρώτη φορά που ασχολούμουν με κάτι τόσο σοβαρά και είδαν ότι κατέβηκα στην Αθήνα, έδωσα εξετάσεις… Άκουγαν και από το περιβάλλον μου ότι άξιζε να ασχοληθώ, οπότε ξεκίνησαν να με στηρίζουν. Μέχρι τότε, πίστευαν πως είναι κάτι περαστικό, μία τρέλα. Δε μπορούσαν να κάνουν κι αλλιώς, ήμουν αποφασισμένος.

Μεγαλώνοντας αναγνωρίζεις δικούς τους ψυχαναγκασμούς ή συνήθειες στη συμπεριφορά σου;
Αυτό συμβαίνει και μου το έχει εξηγήσει και ψυχολόγος πως έχει να κάνει με τον τρόπο επικοινωνίας που μαθαίνουμε από το σπίτι μας. Αυτά καταγράφονται μες το κεφάλι σου γιατί είναι αυτά που εισπράττεις από μωρό και άρα κλειδώνουν, γίνονται βιώματα.

Το έχεις ψάξει;
Πήγαινα σε μία ψυχολόγο γύρω στα 21-22.

Πώς και;
Μου είπε η αδερφή μου να πάω γιατί νόμιζε ότι είχα μπλέξει σε κάτι περιπέτειες και το «εκμεταλλεύθηκα». Πήγα, λύσαμε το ότι δεν υπήρχε αυτό που φανταζόταν, νόμιζε ότι είχα μπλέξει με ναρκωτικά (!) και έκτοτε πήγαινα μία φορά την εβδομάδα για περίπου ένα τρίμηνο.

Έχεις εθιστεί ποτέ σε κάτι;
Ναι, δεν θα ήθελα να πω παραπάνω. Αλλά ναι, είναι εύκολο να εθιστείς.


Φωτό: Δομνίκη Μητροπούλου

Μπορεί για παράδειγμα, να είναι και μία συμπεριφορά. Το πώς ξεμπλέκεις είναι το θέμα.
Με σφαιρικότητα στη σκέψη και με το να είσαι ειλικρινής και αντικειμενικός με τον εαυτό σου.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που είπες στον εαυτό σου «Σύνελθε Ορέστη, έχεις χάσει τη μπάλα»;
Πρόσφατα, πριν παντρευτώ τώρα τον Σεπτέμβριο.

Με τη μουσική θα ξαναασχοληθείς;
Δεν έχω κάτι για την ώρα, αλλά μου αρέσει πάρα πολύ το τραγούδι, έχω ψώνιο με αυτό. Δεν είμαι βέβαια τόσο καλός όσο θα ήθελα. Μ’ αρέσει να τραγουδάω, όχι να κάνω καριέρα τραγουδιστή.

Σε κάποιο μιούζικαλ ίσως;
Χμμμ, όχι τόσο. Σκέτο live θα προτιμούσα. Τους ζηλεύω λίγο τους μουσικούς, δεν είχα βέβαια ποτέ την υπομονή να μάθω να παίζω καλά ένα όργανο. Παίζω λίγη κιθάρα.

Στο εξής ποια είναι τα σχέδιά σου;
Θα είμαι full, 7 στα 7 με τις δύο παραστάσεις, τους Δύο Θεούς που ξεκινάμε την επόμενη Δευτέρα 05/11 σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη και το Χτυποκάρδια στο Θρανίο. Θέλω πολύ πάντως, να συνεχίσω να συνεργάζομαι με καινούργιους ανθρώπους και να μαθαίνω καινούργιους τρόπους δουλειάς.
 

*Ο Ορέστης Τζιόβας πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Δύο Θεοί» του Λένου Χρηστίδη σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη που κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Ροές την Δευτέρα 5 Νοεμβρίου.