Φαντασία που ξεχειλίζει γεύσεις και αρώματα. Πιάτα - οπτασίες. Συνδυασμοί υλικών από όλο τον κόσμο. Με πρωταγωνιστές από τα βάθη του Αιγαίου! Το μενού γευσιγνωσίας στο εστιατόριο Ιθάκη έχει την τέλεια γευστική παρήχηση. Και αποτελεί υπόδειγμα χειμερινού μενού υψηλής γαστρονομίας με βάση τα θαλασσινά. Αν προσθέσω την ανανεωμένη λίστα κρασιών με 180 νέες, «ψαγμένες» ετικέτες, το Ιθάκη φέρεται να ζει δίχως ανταγωνισμό στην κατηγορία του και να ξεπερνά μόνο τον ίδιο του τον εαυτό!
 
Η πρωτοτυπία και η σταθερότητα εδώ και τρία χρόνια αποτελούν το σήμα κατατεθέν του εστιατορίου. Οι σεφ Σπύρος Ασημής και Αντώνης Κουρκούτας, με αχαλίνωτη δημιουργικότητα και ανεπτυγμένες τεχνικές, αιχμαλωτίζουν στα πιάτα τους γεύσεις μοναδικές, που απελευθερώνονται ως πηγές απόλαυσης στους ουρανίσκους των επισκεπτών. 

Το δείπνο μου ξεκίνησε με σούσι. Πικάντικη γαρίδα και μία λεπτή φέτα σολομού, σε ένα ρολάκι άψογα δομημένο. Η γλύκα σε συνδυασμό με την ελάχιστη οξύτητα που άφηνε ως επίγευση το άψογα βρασμένο ρύζι, κολάκευε ακόμη περισσότερο τα θαλασσινά που συνόδευε και τα ισορροπούσε γευστικά. Γεύση έντονη, πολύ κοντά στο γνήσιο ιαπωνικό σούσι. Και φυσικά χωρίς μαγιονέζες και ό,τι αηδία συνηθίζουν να σερβίρουν τα μαζικά σουσάδικα, για να δώσουν γεύση στα κατεψυγμένα ψάρια ατλαντικού.

Ακολούθησε πιάτο με φρέσκια σαρδέλα, σε πληθωρική ποσότητα ζωμού λευκής σόγιας με ψιλοκομμένο αγγουράκι και σος εσπερειδοειδών. Επιτέλους, ένα από τα πιο γευστικά ψάρια από τις ελληνικές θάλασσες, βρίσκει τη θέση του σε ένα πιάτο υψηλής γαστρονομίας. Χαμηλή γευστική ένταση, ως όφειλε, και στο ζωμό και στη σαρδέλα. Πιάτο που ανοίγει την όρεξη για θαλασσινό ιώδιο δίνει το στίγμα για ό,τι θα ακολουθήσει. Απαλή η σάρκα του ψαριού, τυπικά αλμυρός ο ζωμός, ψιλοκομμένα κυβάκια από αγγούρι που ανεβάζουν το επίπεδο της δροσιάς και προσθέτουν τραγανή υφή, την οποία συμπληρώνει συμπληρώνει μαζί με την απαραίτητη αλμυρότητα τα τραγανά κομματάκια από χαμόν ιμπέρικο. Ένα πιάτο που απολαμβάνει και κάποιος που δεν έχει προτίμηση στην ιδιαίτερη γεύση του. 

Η γευστική ένταση άρχισε να ανεβαίνει με ένα από τα πιο εκλεπτυσμένα πιάτα με καβούρι που δοκίμασα τα τελευταία χρόνια. Φρέσκο καβούρι, καλυμμένο με τσιπς από φύκια και μαρμελάδα από ντοματίνια και αβοκάντο. Οπτικά υπήρξε ισχυρή αμφισβήτηση για το πόσο σωστή ένταση θα μπορούσε να έχει το καβούρι. Γευστικά όμως ήταν ένα ζευγαρόπλεκτο ποίημα! Υφές εναλλάσσονταν και έδιναν νόημα στο σοβαρό γευστικό παιχνίδι. Με απόλυτο σεβασμό στο οστρακόδερμο και με την αρμόζουσα οξύτητα στο απαλό αβοκάντο, το πιάτο φυσούσε πεντακάθαρο θαλασσινό αέρα στους γευστικούς κάλυκες.

Το επόμενο πιάτο που απόλαυσα ήταν φιλέτο καραβίδας σοτέ! Συγκινητικό το μαγείρεμά της! Λες και την χάιδευαν τη στιγμή που την έψηναν και αποφάσισε να χαλαρώσει και δημιουργήσει μία λεπτή κρούστα μερικών χιλιοστών και ελάχιστη γεύση της σχάρας που την έχει πυρώσει, αφήνοντας παράλληλα την υπόλευκη σάρκα της μαλακή σαν βούτυρο. Κρέμα καλαμποκιού, τσιπς μαύρου σκόρδου, πίκλες από σινάπι, μαριναρισμένο καλαμπόκι με τρούφα και φύτρες καλαμποκιού, συμπλήρωναν το υπέροχο πιάτο που εναλλάσσονταν με αρμονία το αλμυρό της θάλασσας με το γλυκό του καλαμποκιού. 

Τορτελίνια γεμιστά με ολόφρεσκο αστακό σε σος μουστάρδας με λέμονγκρας. Λεπτό, σχεδόν διάφανο ζυμαράκι, τυλιγμένο περίτεχνα με μια οπή στη μέση για να κατακρατά ακόμη περισσότερη σάλτσα, με ισοζύγιο 5% προς 95%. Που σημαίνει ότι ο αστακός έλαμπε. Η λίγο λιπαρή σος δεμένη άψογα, αρκετά χειμερινή. Η αλήθεια είναι ότι θα προτιμούσα κάτι πιο ελαφρύ για σος, καθώς η συγκεκριμένη «έκλεβε» λίγο τα αρώματα του ιωδίου που πρόσφεραν απλόχερα τα υλικά του πιάτου. Ωστόσο, εκπληρούσε τέλεια την ιδέα της χειμερινής πρότασης ενός θαλασσινού που σερβίρεται με πάστα. 

Το δείπνο μου ολοκληρώθηκε με πεσκανδρίτσα μενιέρ σε σος ολλανδέζ μάραθου. Η γλύκα από το βούτυρο, η αλμύρα από τη θάλασσα, η ελαφρά οξύτητα από τη σος και τα αρώματα του μάραθου συνέθεταν ένα μαγικό γευστικά αποτέλεσμα. Το πιάτο ολοκλήρωνε το συνοδευτικό ντολμαδάκι από φύλλο ασιατικής λαχανίδας (bok choy) με κινόα. Πάνω του βρισκόταν το τέλεια σοταρισμένο χτένι, καραμελωμένο στην επιφάνεια, ζουμερό εσωτερικά και δίχως τις ενοχλητικές ίνες και ένα τραγανό τουίλ σουπιάς με σκόνη από αυγοτάραχο, που έδινε ουμάμι, χρώμα και υφή σε ολόκληρο το πιάτο.   

Τα γλυκά του Γιάννη Καλδάνη ήταν εξίσου σε υψηλό επίπεδο. Η φλέξι γκανάζ από μπίτερ σοκολάτα ήταν άψογη δομικά και γευστικά. Το χώμα της σοκολάτας γάλακτος τραγανό και συμπλήρωνε τη γλύκα που απαιτούσε το πιάτο, ενώ το σορμπέ μάνγκο δροσερό και η γεύση του συγκεντρωμένη. Οι συνδυασμοί των γλυκών ήταν έξυπνοι, το γευστικό αποτέλεσμα άψογο. Ωστόσο, δεν είχαν καμία συνοχή με το concept του μενού του εστιατορίου, ούτε κάποια πρωτοτυπία.