Ένα από τα πιο «κολληματικά» video games όλων των εποχών, που έχει κυκλοφορήσει σχεδόν σε οποιαδήποτε συσκευή έχει οθόνη, σήμερα γίνεται 35 ετών. Ήταν 6 Ιουνίου του 1984 όταν ο  Ρώσος σχεδιαστής βιντεοπαιχνιδιών Αλεξέι Πάζιτνοβ κυκλοφόρησε το «Tetris», το γνωστό παιχνίδι με τα «τουβλάκια» που πέφτουν και ο παίκτης πρέπει να τα ταιριάξει μεταξύ τους.

Ο Πάζιτνοβ, που εμπνεύστηκε το όνομα από  το ελληνικό πρόθημα «τέτρα» και από το αγαπημένο του άθλημα, το τένις, εκείνη την εποχή εργαζόταν στη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών της Μόσχας. Έγινε το πρώτο παιχνίδι από την ΕΣΣΔ που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ, όπου διανεμήθηκε από την Spectrum HoloByte για Commodore 64 και IBM PC.

Τα περίφημα «τουβλάκια» είναι πολυόνιμα (όρος που επινόησε ο  μαθηματικός Σόλομον Γ. Γκόλομπ το 1953) και πιο συγκεκριμένα τετρόνιμα, καθώς αποτελούνται από τέσσερα κυβάκια έκαστο. Χρησιμοποιούνταν σε παζλ από το 1907. Στο «Tetris», ο σκοπός είναι το ορθό και συμμετρικό κτίσιμό τους. Σε περίπτωση σωστών τοποθετήσεων εξαφανίζονται και δημιουργείται περαιτέρω χώρος για κτίσιμο, ενώ σε αντίθετη περίπτωση το τοίχος ξεπερνά τα όρια και έρχεται το game over.

Αν περάσατε κάποια φάση της ζωής σας αφιερώνοντας υπερβολικά πολλές ώρες στο στγκεκριμένο παιχνίδι, θα έχει σίγουρα συμβεί και σε εσάς: να βλέπετε κινούμενες εικόνες όπως αυτές του παιχνιδιού στα άκρα του οπτικού σας πεδίου, όταν κλείνετε τα μάτια σας ή όταν είστε έτοιμοι να κοιμηθείτε.

Αυτό είναι το αποκαλούμενο φαινόμενο Tetris, ή και σύνδρομο Tetris, και συμβαίνει όταν οι άνθρωποι αφιερώνουν υπερβολικό χρόνο και προσοχή σε μια δραστηριότητα, η οποία αρχίζει να επισκιάσει τις σκέψεις τους, τις νοητικές εικόνες, και τα όνειρα τους. Οι άνθρωποι που παίζουν «Tetris» για παρατεταμένο χρονικό διάστημα, μπορεί στη συνέχεια να βρουν τον εαυτό τους να σκέφτεται τρόπους με τους οποίους σχήματα στον πραγματικό κόσμο μπορούν να ταιριάξουν μεταξύ τους. Όπως τα κουτιά σε ένα ράφι του σούπερ μάρκετ ή τα κτίρια σε έναν δρόμο.