«Να μην είστε ποτέ τεμπέληδες, να διανύετε έξτρα απόσταση σαν καλλιτέχνες, μην φοβάστε να προκαλέσετε τον εαυτό σας». Αυτά ήταν τα λόγια του Ντέιβιντ Μπόουι στους Placebo όταν ακόμη δεν ήξεραν πού πάνε τα τέσσερα, είχαν στο ενεργητικό τους μόνο το πρώτο τους άλμπουμ και άνοιγαν τις συναυλίες του. Τότε, βρίσκονταν στην Ιταλία και καταλάβαινε το άγχος του πρωτάρη που αντικρύζει ξαφνικά 7.000 κόσμου μπροστά στην σκηνή. 

Ο Μπόουι σχεδόν υιοθέτησε τους Placebo εκείνη την περίοδο. Είχε ακούσει ένα demo τους όταν τους έκανε την πρόταση να τον ακολουθήσουν στην περιοδεία του και έκτοτε ήταν κάτι παραπάνω από γενναιόδωρος μαζί τους. Στο αντίο που έγραψε ο Στέφαν Όλσνταλ προς τιμήν του αείμνηστου μουσικού στην Huffington Post μεταξύ άλλων διηγήθηκε ότι τους ανέβασε δύο φορές στην σκηνή μαζί του κι εκείνοι είχαν την αίσθηση ότι συνυπήρχαν με έναν μάγο. Όταν πια κυκλοφόρησε το δεύτερό τους άλμπουμ «Without You I'm Nothing», αυτό που σήμερα πανηγυρικά κλείνει τα 20 του χρόνια, τους κάλεσε για να τους ζητήσει να τραγουδήσει ένα κομμάτι από το άλμπουμ. «Πρέπει να το κάνω», τους είπε και σύσσωμη η τότε τριάδα των Μόλκο, Όλσνταλ και Χιούιτ αποφάσισε να μετατρέψει την single version του ομότιτλου τραγουδιού Without You I’m Nothing σε ντουέτο με τον Μόλκο για χάρη του.

Η επιτυχία του άλμπουμ ήρθε κάπως απότομα για τους Placebo που μετρούσαν 4 χρόνια μαζί- περίπου δηλαδή καθώς είχαν ήδη προλάβει να αλλάξουν ντράμερ. Ουσιαστικά αποτέλεσε την μετάβασή τους από μία nobody μπάντα σε εκείνη που μπορεί να ταξιδέψει σε διεθνή ύδατα. Η μάσκαρα του Μόλκο και γενικότερα το ανδρόγυνο στυλ του κατάφεραν μάλιστα να τους εξασφαλίσουν μία θέση στο soundtrack της θρυλικής πια glam rock ταινίας του Τοντ Χέινς - την οποία παρεμπιπτόντως ο Μπόουι σχεδόν λοιδόρησε-  με την διασκευή τους στο «20th Century Boy» των T.Rex.

Βέβαια, είχαν έτσι κι αλλιώς ξεκινήσει την κούρσα με το δεξί· το Pure Morning τους ως lead single του άλμπουμ απέδωσε τα μέγιστα, αφού πλασαρίστηκε με μιας στο βρετανικό top 5, ενώ δεν πέρασε απαρατήρητο ούτε από τις Η.Π.A. Xάρη στο ευφάνταστο βίντεό του, οι Αμερικανοί βιάστηκαν να μιλήσουν για τους νέους Radiohead. Βιάστηκαν, διότι στην πράξη ο δίσκος τα πήγε απλώς «καλούτσικα». Αντιθέτως, βάφτηκε πλατινέ σε Ηνωμένο Βασίλειο και Αυστραλία και χρυσό στη Γαλλία με το NME να τους κάνει ένα μεγάλο δώρο: Τους χαρακτήρισε ως «βρώμικη και συναρπαστική κυψέλη αμφίβολης ακρότητας», χρεώνοντας στον Μόλκο διπλωματικές σχέσεις με τον Μέριλιν Μάνσον ναυλωμένες από κυνισμό και υπέρμετρη φιλοδοξία για αναγνώριση. Παρόλα αυτά, μαζί με το Pitchfork συμφώνησαν στο ότι η αυθεντικότητά τους θα ήταν ακρογωνιαίος λίθος για τη μακρόπνοη πορεία τους. «Παραδόξως, το Without You I'm Nothing εμφανίζεται στο τέλος των '90s του εναλλακτικού ροκ με πολλές αναφορές στην αρχή τους - σαν ένα νοσταλγικό ταξίδι που συμβαίνει νωρίτερα από το κανονικό. Ή ίσως ο δίσκος είναι πολύ μπροστά για την εποχή του με την έννοια του ότι τα '90s θα είναι εξαιρετικά δημοφιλή γύρω στο 2010, αν διατηρηθούν τα σημερινά μοτίβα αλλαγής στις μουσικές τάσεις», έγραφαν ως άλλοι προφήτες. Οι κριτικοί στην πλειοψηφία τους θεωρούσαν τον Μόλκο ένα ιδιοφυές φρικιό, έναν συνθέτη χωρίς πολλά προσόντα που ωστόσο ξεχώριζε λόγω μελοδραματισμού.  

Τα παραπάνω αποτέλεσαν ένα ωραιότατο εισιτήριο για μία περιοδεία δεκατριών μηνών, κατά την οποία Όλσνταλ και Μόλκο κατέληξαν με σπασμένο χέρι και συμπιεσμένο σπόνδυλο στον λαιμό αντίστοιχα. Ο πρώτος γκρεμοτσακίστηκε από την σκηνή και ο δεύτερος -το ίδιο βράδυ κιόλας- είχε κοιμηθεί στην ίδια θέση επί δέκα ώρες. Οι διαθέσεις τους πάντως, παρέμειναν cruel και το Every You Every Me κέρδισε μία θέση στο soundtrack της ταινίας Cruel Intentions (Ερωτικά Παιχνίδια).

Κάπως έτσι εγένετο... αστερόσκονη. Κανείς δεν ξέρει αν ο αείμνηστος Μπόουι δεν περνούσε τόσο νωρίς από το διάβα των Placebo, έστω και τόσο σύντομα, κατά πόσο θα ακολουθούσαν μία τόσο σοφή πορεία, όσο υπερβολική κι αν ακούγεται σαν θεωρία. Ένα lucky charm όπως εκείνος ενδέχεται να μη σημαίνει απολύτως τίποτα, στον αντίποδα μπορεί να σημαίνει και τα πάντα. Οπωσδήποτε πάντως, μπόλιασε διαχρονικότητα με τον τρόπο του ένα συγκρότημα που 20 χρόνια μετά έχει λόγους για να μνημονεύεται σε ένα διαδικτυακό κείμενο 600 λέξεων σε μία χώρα που αναμφίβολα δεν φημίζεται για την μνήμη της.