Τον Ιούνιο του 2018, είχα την ευκαιρία να μιλήσω για ακόμα μια φορά με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα με αφορμή την καλοκαιρινή περιοδεία που έκανε τότε με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Σε εκείνη την κουβέντα μας, με ιδιαίτερα εξομολογητική διάθεση, αυθόρμητος, ευθύς, πληθωρικός, εκρηκτικός, όπως ήταν πάντα, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας μίλησε για τη δύσκολη περίοδο που πέρασε στην καριέρα του, για το τι τον είχε στεναχωρήσει στην πορεία του, για το μοναδικό πράγμα που είχε συμβιβαστεί, αλλά και για εκείνα τα τραγούδια για τα οποία είχε μετανιώσει. 

Ακολουθούν μερικά αποσπάσματα από εκείνη την κουβέντα μας...

Η πιο δύσκολη στιγμή στην καριέρα του..
Είχαν διαλυθεί οι Τερμίτες και είχα βγάλει ένα δίσκο μόνος μου το «Ο Μαγαπάς και η Σαγαπώ» ο οποίος είχε παταγώδη αποτυχία. Και πραγματικά σκεφτόμουν αν θα συνέχιζα, τί θα κάνω και τί μέλει γενέσθαι. Ευτυχώς που η γυναίκα μου δούλευε ως αγιογράφος τότε και με συντηρούσε. Κάποια στιγμή θα τα παράταγα, τί θα έκανα; Και έγραψα τότε το «Διδυμότειχο» που άλλαξε όλη μου την πορεία. 

Οι συμβιβασμοί...
Γιατί να κάνω συμβιβασμούς; Ό,τι ήταν να κάνω το έκανα. Να πάω σε ένα μαγαζί να παίξω που δεν θέλω ή να κάνω ένα δίσκο που δεν θέλω, δεν θα τον κάνω. Να γράψω τραγούδια για έναν τραγουδιστή που δεν θέλω, δεν γράφω. Δεν υπάρχει κανένας λόγος. Δεν το έκανα όταν υπήρχε ανάγκη και δεν εννοώ μόνο οικονομική. Εμφανίζομαι γιατί έχω ανάγκη να παίζω κάπου ζωντανά. Και όσο κάποιος κόσμος που γουστάρει να με βλέπει έρχεται, θα το κάνω. Αν δω ότι κόσμος σταματάει να θέλει να με δει, θα σταματήσω να παίζω ζωντανά. Και όταν έχω τραγούδια και ο κόσμος ενδιαφέρεται να ακούσει αυτά που λέω θα βγάζω δίσκο. Είμαι πολύ ευτυχής που το έχω καταφέρει αυτό και από εκεί και πέρα βλέπουμε.

Ξέρετε που είμαι «συμβιβασμένος»; Είμαι συμβιβασμένος με την ιδέα ότι όλα τα πράγματα έρχονται και παρέρχονται. Ούτε μπορεί να γίνονται οι σκηνές που γινόντουσαν παλιότερα, ούτε η επιτυχία θα είναι η ίδια, ούτε οι δίσκοι, τίποτα. Έχουν αλλάξει οι εποχές, ο καινούριος κόσμος έχει καινούρια ακούσματα, η κάθε εποχή έχει τα δικά της. Λογικά είναι όλα αυτά. Με αυτά είμαι συμβιβασμένος.

Τα τραγούδια για το οποία είχε μετανιώσει 
Βεβαίως, έχω μετανιώσει για κάποια τραγούδια μου όπως και για κάποιες συμμετοχές που έχω κάνει. Και για κάποιους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα. Αλλά δεν υπάρχει λόγος να πω. Έχω μετανιώσει για πάρα πολλά πράγματα και για πολλά είμαι υπερήφανος. 

Το παράπονο
Ξέρετε τι με στεναχωρεί; Έχω κάνει τόσους δίσκους και υπάρχουν τόσα τραγούδια που δεν έχουν ακουστεί ποτέ και τα οποία εγώ τα θεωρώ τα καλύτερά μου. Και δόξα τω Θεώ αν ακουστεί ένα, γιατί αυτό είναι που θα σπρώξει το δίσκο. Έχω σκεφτεί να κάνω ένα best κάποια στιγμή με τραγούδια που δεν έχουν ακουστεί ποτέ».

Το βινύλιο
Εγώ θέλω να έχω ένα δίσκο σαν ένα έργο Τέχνης. Θυμάμαι ως νέος δούλευα σε ένα καλοκαιρινό μαγαζί στη Μύκονο με τουριστικά για να μαζέψω λεφτά και να αγοράσω στερεοφωνικό. Για να ακούω καλά μουσική. Τώρα τα παιδιά ακούνε από τα κινητά, σαν να ακούς τρανζίστορ». Όταν έπιασα τον πρώτο δίσκο μας στα χέρια μου που κάναμε σε βινύλιο το «Armageddon», έψαξα, βρήκα ζωγράφο και έγινε ένα εξώφυλλο τρελό, με ένα πίνακα ζωγραφικής ψυχεδελικό. Τώρα δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα. Ντράπηκα πολύ όταν έκανα το δίσκο «Οι Άγγελοι ζουν ακόμα στη Μεσόγειο» (2012) ο οποίος ήταν εξαιρετικός για τα δικά μου δεδομένα και δεν υπήρχε η δυνατότητα να βγει ένα ωραιότατο βινύλιο. Να αξίζει τον κόπο. Βγήκε σε ένα CD και πάλι καλά που το έβγαλε η εφημερίδα και μπήκε σε 150.000 σπίτια. Αλλά με ένα ελεεινό χαρτάκι. Πιστεύω ότι πρέπει πάλι να κυκλοφορούν άλμπουμ σε βινύλια και κακώς που δεν βγάλαμε το «Άλλαξαν Πολλά» σε βινύλιο. Θα απαιτήσω το δίσκο που ετοιμάζω τώρα να βγει μόνο σε βινύλιο. Ας βγει και σε ψηφιακή μορφή στο ίντερνετ, αλλά δεν με ενδιαφέρει να βγει σε CD».

Αυτή η χώρα που βλέπω θάλασσα
Ξέρετε τι με κάνει λίγο αισιόδοξο; Αυτή η χώρα που βγαίνω και βλέπω τη θάλασσα. Αυτό δεν μπορούν να μας το πάρουν ό,τι και να γίνεται. Αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που σε κρατάει σε μια ισορροπία. Για παράδειγμα, είδα την κόρη μου που σπούδαζε στην Αγγλία και τέλειωσε και θέλει τώρα να πάει νότια για δουλειά. Δεν μπορεί να ζήσει εκεί, με το κρύο, τις βροχές. Και το τραγικό είναι ότι δεν θέλει να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα. Και τί να της πω εγώ; Γύρνα στην Ελλάδα να κάνεις τι, υπάρχει κάτι; 

Η ελληνική πραγματικότητα
Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Είμαι μονίμως με μια απορία. Όσοι δεν έχουν ελπίδες και στοχασμούς πεθαίνουν από έκπληξη. Αυτό φοβάμαι. Ότι η μια έκπληξη διαδέχεται την άλλη αρνητικά. Και πόσο θα αντέξεις να έχεις ελπίδες και στοχασμούς; 

«Να δεις τι σου 'χω για μετά»
Το κάναμε πριν 20 τόσα χρόνια και του βάζουμε συνέχειες επιπλέον. Το έχουμε αλλάξει και έχουμε βάλει «το 3000 και μετά». Και το 3000 τα ίδια πράγματα θα γίνονται, για άλλα χίλια χρόνια. 

Παρακάτω μπορείτε να δείτε τη συνέντευξη που έδωσε ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και ο Νίκος Πορτοκάλογλου στην κάμερα του Reader.gr, με αφορμή την έναρξη της χειμερινής συνεργασίας τους στο Γυάλινο, με τίτλο «Τι έχει μείνει από τη φωτιά»

Μεταξύ άλλων, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας μίλησε για την πορεία του με τους Τερμίτες «εγώ πέρασα δύσκολα με τους Τερμίτες, ήταν δύσκολο να συντηρηθεί αυτό το συγκρότημα», τον Βαγγέλη Γερμανό ο οποίος στάθηκε η επιρροή του, και για τις «εξωπραγματικές» στιγμές στην πορεία του. «Τα τρία εξωπραγματικά πράγματα για εμένα ήταν οι συναυλίες με τους Τερμίτες στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας με 15.000 κόσμο, οι τρεις βραδιές στο Λυκαβηττό με αυτούς που είχα δισκογραφήσει και η κάθε βραδιά είχε από 7.500 άτομα και το Καλλιμάρμαρο. Αφού δεν την ψώνισα με το Καλλιμάρμαρο που ξαφνικά ήρθε 50.000 κόσμος... Απλά κοιτάχτηκα στον καθρέφτη εκείνο το βράδυ μετά τη συναυλία και είπα "ρε μεγάλε εντάξει, καλά τα κατάφερες. Και αν σταματούσες να παίζεις σήμερα, μια χαρά"».