Τον έλεγαν Αφεντικό από τότε που ήταν ακόμη στα πρώτα του μουσικά βήματα, και έπαιζε με συγκροτήματα σε μπαρ. Ήταν εκείνος που έπαιρνε τα λεφτά από τον ιδιοκτήτη του χώρου και τα μοίραζε στα υπόλοιπα μέλη της μπάντας. Αυτά στα τέλη των 60s. Μισό αιώνα αργότερα ο Μπρους Σπρίνγκστιν παραμένει Αφεντικό χάρη στο μύθο που έχει χτίσει με τα τραγούδια του, τις μαραθώνιες συναυλίες του, την μοναδικό τρόπο που έχει για να αγγίζει τους εκατομμύρια φαν του – η λατρεία τους για αυτόν έχει γίνει ντοκιμαντέρ, το «Springsteen & I».

Σήμερα ο Σπρίνγκστιν γίνεται 70 ετών – γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1949 στο Νιου Τζέρσεϊ – και συνεχίζει ακάθεκτος, με νέο άλμπουμ («Western Stars») και δύο ταινίες στους κινηματογράφους. Η πρώτη είναι η μουσική ταινία «Western Stars», στην οποία ερμηνεύει ζωντανά το άλμπουμ του αφηγούμενος την ιστορία ενός βετεράνου πρωταγωνιστή σε γουέστερν β' κατηγορίας, που θυμάται την καριέρα και τα λάθη που έκανε. Η δεύτερη είναι το «Blinded by the Light», η feel good αληθινή ιστορία ενός νεαρού πακιστανικής καταγωγής που μεγαλώνει στην Αγγλία των 80s με καταφύγιο τη μουσική του Σπρίνγκστιν. Προβλήθηκε στις Νύχτες Πρεμιέρας και θα τη δούμε στους ελληνικούς κινηματογράφους από την Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου.

Μια καριέρα 50 ετών και βάλε είναι δύσκολο να συμπυκνωθεί σε λίγες στιγμές, αλλά αν έπρεπε να εντοπίσουμε κάποια turning points, που έκαναν τον Μπρους Σπρίνγκστιν θρύλο, ανάμεσά τους θα ήταν οπωσδήποτε τα ακόλουθα 5.

Στις 27 Οκτωβρίου 1975 ο Σπρίνγκστιν εμφανίστηκε ταυτόχρονα στα εξώφυλλα των δύο μεγαλύτερων περιοδικών των ΗΠΑ, του Time και του Newsweek. Κάτι που δεν είχε ξαναγίνει και με σημερινούς όρους θα ήταν αυτό που λέμε «έσπασε το Ίντερνετ». Το τρίτο του άλμπουμ «Born to Run» είχε κυκλοφορήσει πριν από τρεις μήνες και θεωρείται από τα πιο σημαντικά στην ιστορία της ροκ. Όπως είχε γράψει ο μουσικοκριτικός Τζον Λαντάου, που το 1974 είχε δει τον Σπρίνγκστιν να ερμηνεύει σε συναυλία τραγούδια από το ακυκλοφόρητο τότε άλμπουμ: «Είδα το μέλλον του ροκ εν ρολ και το όνομά του είναι Μπρους Σπρίνγκστιν. Και μια βραδιά που χρειαζόμουν να ξανανιώσω νέος, εκείνος με έκανε να νιώσω σαν να ακούω μουσική για πρώτη φορά». Μετά από αυτό ο Λαντάου παράτησε τις κριτικές και έγινε μάναντζερ και παραγωγός του Σπρίνγκστιν.

Στις 19 Σεπτεμβρίου 1978 ο Σπρίνγκστιν έδωσε τη συναυλία που θεωρείται μέχρι σήμερα μία από τις καλύτερες στις καριέρας του. Εκείνη η βραδιά στο Capitol Theater στο Πασάικ του Νιου Τζέρσι ήταν το καλύτερο δείγμα της φοβερής περιοδείας για το άλμπουμ «Darkness on the Edge of Town», στην οποία άρχισε να χτίζεται ο live μύθος του Αφεντικού. Η ένταση και η ενέργεια που έβγαζε στη σκηνή ήταν κάτι το πρωτόγνωρο, τα τραγούδια σχεδόν διπλασιάζονταν σε διάρκεια με αριστουργηματικά intros και outros, οι συναυλίες άρχισαν να ξεπερνούν σε διάρκεια τις 3 ώρες – κάτι που έγινε ο κανόνας στις περιοδείες για τα επόμενα άλμπουμ, «The River» και «Born in the USA». To 2012 στο Ελσίνκι της Φινλανδίας έκανε το απόλυτο ρεκόρ του παίζοντας χωρίς διακοπή για 4 ώρες και 6 λεπτά, ενώ το 2016 τρεις ακόμη συναυλίες του ξεπέρασαν τις 4 ώρες σε διάρκεια... Εκείνη η θρυλική βραδιά στο Passaic είναι ένα από τα πιο δημοφιλή bootleg από συναυλίες του Σπρίνγκστιν επειδή μεταδόθηκε από το ραδιόφωνο και είναι ηχογραφημένη σε καλή ποιότητα. Όχι όμως τόσο καλή όσο η επίσημη κυκλοφορία της, που πραγματοποιήθηκε μόλις πριν λίγες ημέρες και είναι διαθέσιμη εδώ. Χαρακτηριστικό τραγούδι-έπος της βραδιάς; Το «Prove it all Night» που απέκτησε μια υπέροχη τετράλεπτη εισαγωγή με μελωδικό πιάνο και οργισμένη κιθάρα.

Στις 4 Ιουνίου 1984 κυκλοφόρησε το «Born in the USA», το απόλυτο best seller της καριέρας του, με πωλήσεις 27,7 εκατ. αντιτύπων, τις διπλάσιες από το αμέσως επόμενο που είναι το «Greatest Hits» του 1995. Ο έβδομος δίσκος του Σπρίνγκστιν τον έκανε σταρ μεγέθους Μάικλ Τζάκσον, τον έβαλε στο MTV και στους τοίχους εφηβικών δωματίων σε όλο τον κόσμο. Το ομώνυμο τραγούδι παραμένει ακόμη και σήμερα το πιο παρεξηγημένο της καριέρας του. Ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν και η Chrysler Motors ήθελαν να το χρησιμοποιήσουν στις καμπάνιες τους, θεωρώντας το πατριωτικό ύμνο, αλλά δεν είχαν προσέξει – όπως και πολλοί επικριτές του Σπρίνγκστιν – τους στίχους, που μιλούσαν για τους βετεράνους του Βιετνάμ οι οποίοι επέστρεφαν σωματικά και ψυχολογικά τραυματισμένοι σε μια χώρα εχθρική γι' αυτούς, που τους είχε μασήσει μόνο και μόνο για να τους φτύσει.

Στις 21 Μαρτίου 1994 ο Σπρίνγκστιν παρέλαβε το Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού για το «Streets of Philadelphia», από την ταινία «Φιλαδέλφεια» του Τζόναθαν Ντέμι. Το τραγούδησε μάλιστα ζωντανά στην απονομή, μια ερμηνεία που θεωρείται ανάμεσα στις κορυφαίες του θεσμού. Ήταν μια επιβεβαίωση την περίοδο που ο Σπρίνγκστιν τη χρειαζόταν πολύ. Είχε διαλύσει την E Street Band και είχε κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ στις αρχές των 90s («Human Touch» και «Lucky Town») τα οποία δεν ήταν ανάμεσα στα καλύτερά του. Πολλοί βιάστηκαν να τον ομαδοποιήσουν με τους ροκ σταρ των 80s που δεν ήξεραν πώς να σταθούν στον νέο μουσικό κόσμο των Nirvana, αλλά ο Σπρίνγκστιν από εκείνη τη βραδιά και μετά μπήκε σε έναν άλλο, μοναχικό δρόμο. Εκείνον που τον οδήγησε στο σκοτεινό αριστούργημα «The Ghost of Tom Joad».

Στις 30 Ιουλίου 2002 κυκλοφόρησε το «The Rising», το 12ο άλμπουμ του Μπρους Σπρίνγκστιν και ένα από τα σύγχρονα αριστουργήματα της καριέρας του. Μια άμεση απάντηση στην τραγωδία της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, με τραγούδια που απαλύνουν τον πόνο, θέτουν δύσκολα ερωτήματα και ξυπνούν την ελπίδα για αναγέννηση. Καλύτερα από εμάς τα έχει γράψει εδώ ένας συνάδελφος από το Gazzetta, o Νίκος Παπαδογιάννης: «Το Rising θα πρέπει να περάσει στη διδακτέα ύλη των πανεπιστημίων, πώς να θρηνήσεις χωρίς κλάψα, πώς να πενθήσεις δίχως σπαραγμό, πώς να αγριέψεις δίχως κραυγές, πώς να κρατήσεις την ψυχραιμία σου μέσα στις εκκωφαντικές κραυγές: ποιος άλλος, Αμερικανός, θα τολμούσε να γράψει στίχους φορώντας και τη στολή του τρομοκράτη καμικάζι; Στη μία όχθη του ποταμού, μία σχολική τσάντα με εκρηκτικά και ένας μάρτυρας που βαπτίζεται στο αίμα. Στην άλλη, ένα σακάκι σε μία ζεστή άδεια καρέκλα, ένας δυσοίωνος μπλε ουρανός: το απόλυτο αριστούργημα της δεκαετίας των μηδενικών».