Ο Γιάννης Σπανός, ο κορυφαίος Έλληνας μουσικοσυνθέτης, «έφυγε» από τη ζωή στα 85 του χρόνια αφήνοντας ένα μεγάλο κενό στην ελληνική μουσική σκηνή. Η είδηση του θανάτου του έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία το απόγευμα της Πέμπτης 31 Οκτωβρίου, προκαλώντας θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο και τους χιλιάδες θαυμαστές του.

Η είδηση του χαμού του έγινε γνωστή από την ανάρτηση στο Facebook της συνεργάτιδας Πένυς Ξενάκη.

Γεννημένος στο Κιάτο Κορινθίας στις 26 Ιουλίου 1934, ο Γιάννης Σπανός εισήλθε στην δισκογραφία με το τραγούδι «Μια Αγάπη για το Καλοκαίρι» που έγινε γνωστό με τη φωνή της Καίτης Χωματά. Ο συνθέτης είχε γράψει δεκάδες τραγούδια για το λεγόμενο Νέο κύμα και είχε συνεργαστεί με τις μεγαλύτερες φωνές του ελληνικού πενταγράμμου, αφήνοντάς μας κληρονομιά τα τα πασίγνωστα τραγούδια που έχουν αγαπηθεί από γενιές και γενιές.

Μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Σπανός εμφανιζόταν σε μουσικές σκηνές της Αθήνας. Μια από αυτές τις εμφανίσεις στάθηκε η αφορμή για μια ενδιαφέρουσα κουβέντα με την υπογράφουσα από την οποία σας παραθέτουμε μερικά σημαντικά αποσπάσματα:

Για τη νοσταλγία
«Δεν νοσταλγώ εποχές και στιγμές, γιατί τις κουβαλάω μόνιμα μέσα μου και είναι μέρος του "είναι" μου. Δεν αναπολώ, ζω ό,τι έχω κάνει οπότε για αυτό τα τραγούδια μου είναι διαχρονικά»

Για το πιο προσωπικό του τραγούδι
«Είναι αρκετά τα οποία όμως δεν είναι και ιδιαίτερα γνωστά. Οι Μαρμαρωμένοι, σε στίχους Μάνου Ελευθερίου, είναι από τα αγαπημένα μου. Επίσης Το Καναρίνι  που έχει πει η Ελένη Δήμου. Είναι μερικά πράγματα που με αντιπροσωπεύουν και μουσικά ως συνθέτη σε συνδυασμό πάντα με το στίχο. Είναι μερικές στιγμές που ένα τραγούδι μοιάζει με μονόπρακτο, με αρχή-μέση-τέλος. Είναι σπάνιο πράγμα να συμβεί αλλά όσες φορές έχει συμβεί, για εμένα είναι ό,τι καλύτερο έχω κάνει.

Δεν ξεχωρίζω τα τραγούδια μου γιατί δεν πρότεινα ποτέ στον κόσμο να τα ακούσει. Απλώς βγάζω ένα τραγούδι και αν δεν αγγίξει το κοινό θεωρώ πως έχει αποτύχει. Τα τραγούδια επανέρχονται σε εμένα μέσω του κοινού που τα τραγουδάει κάτι που με αφήνει πάντοτε έκπληκτο γιατί μερικά δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα τα ήξερε ο κόσμος. Για εμένα είναι η καλύτερη ανταμοιβή αυτό».

Για τους ερμηνευτές με τους οποίους είχε συνεργαστεί
«Με όλους έχω δεθεί και προσπαθώ να επιλέγω ανθρώπους με τους οποίους ταιριάζω. Δένομαι με διαφορετικό τρόπο με τον καθένα. Άλλοι έχουν κρυφές ευαισθησίες, άλλοι φανερώνουν τα συναισθήματά τους, έτσι ο καθένας χρειάζεται διαφορετική μεταχείριση από εμένα ως συνθέτη. Οπότε βρίσκουμε πάντα τον τρόπο να έχουμε την επαφή που πρέπει. Για αυτό έχω κάνει και διαφορετική είδη τραγουδιών, κάθε είδος είναι σπουδαίο για εμένα».

Για τον κήπο του που τόσο αγαπούσε στο σπίτι του στο Κιάτο
«Είναι το μεγάλο μου χόμπι, πολλά χρόνια τώρα. Όταν έχω δουλειά, είμαι συνέχεια στην Αθήνα, όμως όταν μπορώ κάθομαι στο Κιάτο έναν-δυο μήνες και ξεχνιέμαι. Ο κήπος μου εκεί γίνει σαν δάσος τώρα, έχουν μεγαλώσει όλα τα φυτά και μου αρέσει να ασχολούμαι με αυτά. Εξάλλου όταν πηγαίνω εκεί, δεν ακούω ποτέ μουσική, μπαίνω σε άλλο χώρο και κόσμο και έτσι υπάρχει μια σχετική ισορροπία μέσα μου, αν θεωρήσει κανείς ότι είμαι ισορροπημένος θα φταίει ο κήπος! Αν και δεν πιστεύω ότι είμαι και πολύ ισορροπημένος, αλλά τέλος πάντων! (γέλια). Επίσης πηγαίνω παντού, όπου με καλούν για τα τραγούδια μου γιατί αυτό είναι μεγάλη τιμή για εμένα».

Για τη σημερινή εποχή
«Τα άσχημα είναι πιο πολλά και έτσι τα καλά δεν φαίνονται αμέσως, πρέπει να τα ψάξει κανείς. Το καλό είναι ότι μοιραία η εποχή προχωράει. Όσοι αρνούνται να ζούνε το «σήμερα» πρώτα από όλα αγνοούν τι έχει συμβεί πριν. Εμείς που ζήσαμε προηγούμενες εποχές, καταλαβαίνουμε και νιώσαμε πράγματα που η νεολαία δεν μπορεί να αντιληφθεί. Οι νέοι γνωρίζουν και βιώνουν τη σημερινή Ελλάδα και ξεκινούν καινούρια θέματα δημιουργίας. Δεν μπορούν εκείνοι να πάνε προς τα πίσω, εμείς οφείλουμε να τους πλησιάσουμε, να τους προσεγγίσουμε. Δεν πρέπει να τους καταπιέζουμε τι ωραία που ήταν τότε. Μόνοι τους ψάχνουν και ανακαλύπτουν κάτι που μιλάει μέσα τους και το διασκευάζουν, το κάνουν δικό τους, σημερινό. Αυτό πιστεύω είναι το πιο ελπιδοφόρο».

Για τις διασκευές
«Οι διασκευές μου αρέσουν γιατί δείχνουν μια τόλμη. Άλλες θα επιτύχουν και άλλες όχι. Και εμένα μου έχουν κάνει διασκευές και πάντα λέω «ναι» σε αυτό. Αλλά τι να τον κάνω τον αγγλόφωνο στίχο; Δεν καταβαίνω τη μόδα αυτή, λες και στην Αμερική δεν ξέρουν τη γλώσσα τους καλύτερα από εμάς. Η μισή γλώσσα μας είναι γεμάτη "αμερικανισμούς"».

Για τους νεότερους καλλιτέχνες
«Τα μεγέθη έχουν ισοπεδωθεί σήμερα. Δεν υπάρχουν άνθρωποι ελεύθεροι να δημιουργήσουν με συμπαραστάτη, κάποιον να τους προστατεύσει, να τους προωθήσει, να τους καταλάβει, όπως ένας παραγωγός ή μια εταιρεία δίσκων. Ένα πραγματικό ταλέντο θέλει και βοήθεια. Παλεύει μόνος του, εμπνέεται μόνος του και αν δεν καταλάβει κάποιος ότι αυτό είναι σπουδαίο ταλέντο, θα πάει χαμένο σήμερα. Είναι η εποχή τέτοια, είναι η τεχνολογία που δημιουργεί μια παραγωγή ψεύτικων τραγουδιών. Ο δημιουργός δεν προστατεύεται. Λυπάμαι τα ταλέντα της σημερινής νεολαίας. Στην Ελλάδα, στα 10 άτομα τα 4 είναι ταλέντα! Είμαστε πολύ προικισμένος λαός και είναι κρίμα να ισοπεδώνεται. Οι μεγάλοι να βάλουν μυαλό και να αφήσουν τη νεολαία να προχωράει».

Για το πολιτικό τραγούδι σήμερα
«Δεν υπάρχει πολιτικό τραγούδι σήμερα, είναι ευκαιριακό, κομματικό και άλλων συμφερόντων. Τότε ήταν το ξέσπασμα ενός λαού. Τώρα είναι όλα τεχνολογία, ακόμα και στην πολιτική, ακόμα και στο μυαλό. Δεν υπάρχει το αθώο ξέσπασμα σήμερα, η αγανάκτηση η πραγματική. Το ξέσπασμα ενός λαού είναι στιγμιαίο και μένει στην ιστορία. Δεν επαναλαμβάνεται κάθε τόσο. Πιστεύω όμως ότι θα υπάρξει μια αναγέννηση»

Για το πώς θα ήθελε να υπάρχει στη μνήμη του κόσμου
«Εύχομαι και θέλω να υπάρχω και να παραμείνω στη μνήμη του κόσμου μέσα από τα τραγούδια μου και όχι ως δημόσιο πρόσωπο. Ακόμα κι όταν φύγω. Ποτέ δεν θέλησα να με αναγνωρίζουν στο δρόμο. Θέλω να υπάρχουν τα τραγούδια μου. Κι εγώ να περνώ απαρατήρητος...».