Ο συνθέτης Μανόλης Ανδρουλιδάκης μιλάει στο Reader.gr με αφορμή το νέο του άλμπουμ με τίτλο «GREEK CINEMA music for classical GUITAR» που κυκλοφορεί από την FM Records. Πρόκειται για μια μουσική συλλογή έντεκα δημοφιλών κινηματογραφικών θεμάτων διασκευασμένα για κλασική κιθάρα.

Μιλήστε μας για το νέο σας δίσκο.
Πρόκειται για μία συλλογή 11 πασίγνωστων κινηματογραφικών κομματιών, που αποδίδονται από κιθάρα, που ήταν η φυσιολογική κατάληξη των ρεσιτάλ μου με τον τίτλο «Ελληνική μουσική σε έξι χορδές». Στα ρεσιτάλ, διαπίστωσα ότι πολλές από τις διασκευές μου ήταν πάνω σε αγαπημένα κινηματογραφικά soundtracks, που αποφάσισα να τα ηχογραφήσω.

Τί αναζητάτε μέσω της μουσικής σας και ποια ανάγκη σας εξυπηρετεί;
Δεν μπορώ να το ορίσω με ακρίβεια. Όμως –και με τον κίνδυνο να ακουστώ υπερβολικός-  αισθάνομαι ότι, πέρα από τα παιδιά μου, το μόνο σταθερό αντίδοτο μου στην ματαιότητα του βίου μας, είναι να φτιάχνω απ΄ το μηδέν ή να προχωρώ κάποιο κομμάτι, να μελετώ και να βελτιώνομαι ως μουσικός, να γεμίζω με νότες τη μέρα μου.

Τί είναι αυτό που ανακαλύψατε ή διδαχτήκατε μέσα από την ενασχόλησή σας με τη μουσική: για την ίδια την Τέχνη, τον εαυτό σας, το κοινό;
Ξεκινώντας τη μουσική μου πορεία, θυμάμαι να είμαι, σε μεγάλο βαθμό υπερόπτης. Με την πάροδο του χρόνου έμαθα να είμαι πιο ταπεινός. Η μουσική από μόνη της είναι, θαρρώ, το αποκορύφωμα της ανθρώπινης δημιουργικότητας και η συστηματική «επαγγελματική» ενασχόληση με αυτήν σε κάνει ταυτόχρονα συγγραφέα, αθλητή και ονειροπόλο. Απαιτεί πειθαρχία πολεμικών τεχνών και ελευθερία πνεύματος ποιητή ή ναυτικού. 

Δεν κρύβεσαι από το κοινό, τουλάχιστον όχι για πολύ. Ο τρόπος που ερμηνεύει ένας καλλιτέχνης αποκαλύπτει το χαρακτήρα του και γι’ αυτό, ο καλλιτέχνης πρέπει να βγάζει προς τα έξω αυτό που πραγματικά αποτελεί την οντότητά του, χωρίς να υποκύπτει σε πειρασμούς και ευκαιριακές ευκολίες.

Αποστειρώνουν το συναίσθημα οι καλλιτέχνες της νεότερης γενιάς σε σύγκριση με τους παλαιότερους;
Οι ρυθμοί σήμερα είναι σαφώς εντονότεροι, οι πληροφορίες καταιγιστικές και αναγκαζόμαστε συχνά να «μπαίνουμε κατευθείαν στο ψητό», χάνοντας την απόλαυση της διαδικασίας και την χαλαρή διάθεση του παρελθόντος. Γι’ αυτό τα πράγματα είναι δυσκολότερα σήμερα για έναν μουσικό. Ο ακροατής δεν δείχνει να έχει υπομονή για πράγματα που δεν θα του κεντρίσουν το ενδιαφέρον εξ αρχής και οι πάντες αναλώνονται στο κυνήγι του χαμένου χρόνου. Αυτό που λείπει είναι ο χρόνος και η υπομονή, όχι το συναίσθημα.

Τί σας φθείρει στην καθημερινότητα ή ακόμα και στον χώρο της Τέχνης, της μουσικής όπου δραστηριοποιείστε;
Παλαιότερα πολλά πράγματα. Τα τελευταία δυο-τρία χρόνια έβαλα προτεραιότητες. Άσκοπες συνεργασίες με μόνο το οικονομικό κίνητρο, επιρροές που έσπρωχναν προς αυτά που δεν αγαπούσα, πήγαν (και πάνε) σταδιακά στην άκρη και πλέον έχω, σε μεγάλο βαθμό, καταφέρει να κάνω πράγματα που δεν φθείρουν. Η ανοργανωσιά, ο κακός ήχος, η φτήνια και ο καθημερινός «ωχαδερφισμός», είναι επίσης, φθορά.

Πώς διαχειρίζεστε μια αποτυχία ή τα ανεπιθύμητα αποτελέσματα μιας λάθος επιλογής;
Θυμώνω με τον εαυτό μου, μετά ψάχνω να βρω τι καλό βγήκε από τη λάθος επιλογή και κοιτάζω να μαθαίνω από τα λάθη. Όταν κάτι πάει στραβά μου βγαίνει στη συνέχεια μια περίεργη αισιοδοξία. Μετά από κάτι πολύ καλό, ναι μεν χαίρομαι, αλλά αισθάνομαι φόβο ότι κάτι θα στραβώσει στη συνέχεια.

Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σας σχέδια;
Τώρα προέχει η εφαρμογή των προηγούμενων σχεδίων, οι συναυλίες, τα καινούργια έργα κλπ. Το μότο μου είναι «προχωράς μπροστά ή πίσω» – δεν υπάρχει βόλεψη και στασιμότητα. Μια καινούργια δισκογραφική συλλογή, νέα έργα για κιθάρα σόλο ή με σύνολα και καινούργιες συνεργασίες, που να εμπνέουν.