Σαν σήμερα πριν 50 χρόνια ακριβώς, στις 12 Ιανουαρίου 1969 οι θρυλικοί Led Zeppelin κυκλοφορούν το δυνατό ντεμπούτο άλμπουμ τους «Led Zeppelin» ή «Led Zeppelin Ι» και γράφουν ιστορία.

Ο πρώτος δίσκος των Zeppelin ηχογραφήθηκε μέσα σε μόλις δυο ημέρες το φθινόπωρο του 1968 στα Olympic studios, με τον κιθαρίστα της μπάντας Τζίμι Πέιτζ να αναλαμβάνει την παραγωγή που κόστισε 1.782 λίρες Αγγλίας. Αμέσως μετά οι Zeppelin έστειλαν τις κασέτες με τις ηχογραφήσεις των τραγουδιοών στην Atlantic Records η φυσικά οποία έσπευσε να υπογράψει συμβόλαιο μαζί τους.

Το εμβληματικό εξώφυλλο του δίσκου, το οποίο βρίσκεται σε όλες τις λίστες με τα καλύτερα εξώφυλλα δίσκων όλων των εποχών, είναι ευθεία αναφορά στο όνομα του συγκροτήματος απεικονίζοντας το φλεγόμενο ζέπελιν Χίντεμπουργκ, λίγα λεπτά πριν συντριβεί στο έδαφος. Μάλιστα το εξώφυλλο έγινε αντικείμενο ακόμα μεγαλύτερης συζήτησης, όταν η αριστοκράτισσα Εύα Βον Ζέπελιν, συγγενής του δημιουργού του αερόπλοιου, βλέποντας το artwork απείλησε ότι θα κινηθεί νομικά εναντίον τους και θα ματαιώσει τη συναυλία που επρόκειτο να δώσουν οι Zeppelin στην Κοπεγχάγη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το συγκρότημα να μετονομαστεί σε The Nobs για να μπορέσει να δώσει τελικά τη συναυλία.  

Από τα εννιά τραγούδια του δίσκου, μόνο τα εξής τρία είναι αυθεντικές συνθέσεις των Zeppelin: «Good Times, Bad Times», «Your Time is Gonna Come» και «Communication Breakdown», ένα κομμάτι που αργότερα επηρέασε αρκετούς κιθαρίστες της hard, metal και punk rock σκηνής.

Το άλμπουμ ανοίγει με το τραγούδι «Good Times, Bad Times» και ο ζωντανός του ήχος οφείλεται στο γεγονός ότι κατά την ηχογράφηση, ο Πέιτζ έβαλε μικρόφωνο σε όλο το στούντιο.

Ακολουθεί το κομμάτι «Babe, I'm Gonna Leave You», διασκευή από παραδοσιακό τραγούδι της Άννι Μπρέντον όπως αναφέρεται στα credits. Ωστόσο, Πέιτζ και Πλαντ διασκεύασαν το κομμάτι όταν άκουσαν να το ερμηνεύει η Τζόαν Μπάεζ.

Στο τρίτο τραγούδι του άλμπουμ «You Shook Me» του Μάντι Γουότερς, το οποίο είναι υπερδιπλάσιο σε διάρκεια από την αρχική εκτέλεση, ακούγεται προς το τέλος του πρώτα η ηχώ και μετά η φωνή, καθώς ο Τζίμι Πέιτζ χρησιμοποιεί την τεχνική «backward echo».

Το τέταρτο κομμάτι είναι το «Dazed and Confused» το οποίο το 2010 έβαλε σε δικαστικές περιπέτειες τους Led Zeppelin, καθώς ο Τζέικ Χολμς τους κατηγόρησε για λογοκλοπή του κομματιού του με τίτλο «I'm Confused». Χαρακτηριστικό είναι δε, ότι στις συναυλίες τους οι Zeppelin αυτοσχεδίαζαν και το κομμάτι μερικές φορές ξεπερνούσε ακόμα και τη μισή ώρα!

Στο ρεφρέν του πέμπτου track «Your Time is Gonna Come» ακούμε και τα τέσσερα μέλη να τραγουδάνε ταυτόχρονα. Έκτο στη σειρά είναι το δίλεπτο «Black Mountain Slide», ένα ορχηστρικό κομμάτι με ανατολίτικες επιρροές, βασισμένο στο παραδοσιακό ιρλανδικό «Blackwater Slide», ενώ ακολουθεί το «Communication Breakdown» το κιθαριστικό ριφ του οποίου είναι επηρεασμένο από το «Nervous Breakdown» του Έντι Κόχραν.

Στο όγδοο κομμάτι του δίσκου «I Can't Quit You Baby» οι Led Zeppelin διασκευάζουν το τραγούδι που έγραψε ο Γουίλι Ντίξον και πρωτοτραγούδησε ο Ότις Ρας, ενώ το άλμπουμ κλείνει με το «How Many More Times», το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του δίσκου (8.30 λεπτά) και με το οποίο, οι Led Zeppelin έκλειναν τις συναυλίες τους στην αρχή της πορείας τους.  

Αξίζει να αναφερθεί μάλιστα ότι στα τραγούδια «Dazed and Confused» και «How Many More Times» ο Τζίμι Πέιτζ παίζει κιθάρα με δοξάρι βιολιού. 

Η κυκλοφορία του δίσκου στις 12 Ιανουαρίου του 1969 βρήκε τους Zeppelin στις Η.Π.Α. όπου έδωσαν 35 συναυλίες, πραγματοποιώντας την πρώτη τους αμερικανική περιοδεία. Αν και το άλμπουμ δεν βρήκε απήχηση αμέσως, τόσο οι ασταμάτητες συναυλίες όσο και η κυκλοφορία του single «Good Times, Bad Times» (το πρώτο κομμάτι του άλμπουμ) έδωσαν ώθηση στο γκρουπ μεγαλώνοντας τη φήμη του. Έτσι, τον Απρίλιο του 1969 πλέον το άλμπουμ βρίσκει μια θέση στα βρετανικά τσαρτ όπου και παραμένει για δυο ολόκληρα χρόνια, μέχρι τον Ιούνιο του 1971. 

Ο δίσκος έχει γίνει διαμαντένιος και μέχρι σήμερα έχει πουλήσει πάνω από 14 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Επιπλέον, το περιοδικό «Rolling Stone» το έχει κατατάξει στη θέση 29 στη λίστα με τα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών, το βρετανικό περιοδικό «Q» στην 7η θέση του καταλόγου με τους δίσκους που άλλαξαν τον κόσμο και το περιοδικό «Classic Rock» το έχει ανακηρύξει ως το 81ο καλύτερο βρετανικό ροκ άλμπουμ όλων των εποχών.