Με έντονο προβληματισμό ξεκινάει αυτή η εβδομάδα, γιατί πέρα από την κακοποίηση του «Africa» των Toto από τον Pitbull που ακόμα δε χωράει ο νους μου, ανακάλυψα και αυτό εδώ το έγκλημα που νομίζει ότι διασκευάζει το Last Christmas του αείμνηστου -που κάθε χρονιά μου λείπει και περισσότερο- Τζορτζ Μάικλ. Δεν υπάρχει Σωτηρία, ούτε καν η Μπέλλου εδώ που τα λέμε.

Σε άλλα νέα, διακρίνω προοπτικές στον κύριο Joseph J. Jones, το αδιάφορα μέτριο Tears & Tequila δε μπορεί να αναδείξει το τέλειο ηχόχρωμά του, οπότε είμαστε εν αναμονή ενός καλού τραγουδιού που θα τον κάνει ανάρπαστο εκεί έξω. Το ίδιο ισχύει και για την κυρία Kelli-Leigh -που μπορεί να θυμάσαι από τη συνεργασία της με τον Duke Dumont και στην προκειμένη το Nothing More είναι πιο ωραίο οπτικοποιημένο παρά να το ακούς σκέτο. Αντίστοιχα, πιο πολλή σημασία δίνεις στο βίντεο κλιπ του Without Love της Alice Glass, παρά στο τραγούδι το ίδιο. 

Ο Μαρκ Ρόνσον στο μεταξύ, δεν φτάνει που συνεργάστηκε με τη Μάιλι Σάιρους μπας και την ενηλικιώσει μουσικά (ουπς ξέχασα, για να γίνει αυτό χρειάζεται και φωνή), μας βομβαρδίζει και με διάφορα χαζοχαρούμενα singles, όπως το χριστουγεννιάτικο Happy Xmas (War Is Over), προαναγγέλλοντας παράλληλα το από κοινού τους άλμπουμ. Τρίζουν τα κόκκαλα της Έιμι φίλε Μαρκ...

Δεν θα ήθελα επίσης να είμαι στην θέση του Ρόμπιν Θικ που θα χώσει γερά το χέρι στην τσέπη για το Blurred Lines, καθώς το δικαστήριο απεφάνθη ότι κατέκλεψε τον Μάρβιν Γκέι. Λες γι' αυτό να έβγαλε τώρα το άοσμο Testify; Μπας και ρεφάρει;

Πριν περάσουμε στα 7 τέλεια της εβδομάδας, σου έχω και ένα γλυκύτατο χριστουγεννιάτικο άσμα από τον MNEK που μας έχει συνηθίσει έτσι κι αλλιώς σε αυτό το μοτίβο. 

Στα δικά μας τώρα: 

UNKLE = The Other Side feat. Tom Smith
Το The Road: Part II (Lost Highway) είναι ουσιαστικά το 2ο μέρος του άλμπουμ που προηγήθηκε το 2017 με ημερομηνία κυκλοφορίας τις 29 Μαρτίου του 2019. Μην περιμένετε αντικειμενικότητα. Πέρα από το ότι θεωρώ τους Unkle τεράστιο κεφάλαιο στην ηλεκτρονική μουσική, όταν μιλάμε για συνεργασία με τον τιτανοτεράστιο Tom Smith των Editors, έχω ήδη λιώσει και δεν το ξέρω. 

Ian Brown - Black Roses
Ωραίος και ο προάγγελος του άλμπουμ Ripples που θα μπορείς να αποκτήσεις ολόκληρο από την 2η Φλεβάρη. Το Black Roses βγάζει περισσότερη «βρωμιά» στα αυτιά από το πρώτο single First World Problems που ακούσαμε πριν από περίπου ένα μήνα και εντάξει, μυρίζει Ίαν Μπράουν από χιλιόμετρα. 

Jack Savoretti - Candlelight
Μέσα στον Μάρτιο (15/03) περιμένουμε και την καινούργια δουλειά του Τζακ Σαβορέτι με τίτλο Singing to Strangers. Το λάτρεψα το Candlelight και μου δημιούργησε το ίδιο wow συναίσθημα με αυτό που ένιωσα όταν τον πρωτοάκουσα τυχαία πριν κάτι χρόνια στα Mahogany Sessions.

American Football - Silhouettes
Ξεκινάει σαν μουσικό κουτί, εξελίσσεται σαν μία ηλεκτρονική ροκ μπαλάντα αντιθέσεων που δύσκολα περνάει απαρατήρητη. Μπορεί να έκαναν παύση 14 χρόνων, ωστόσο οι American Football του Μάικ Κινσέλα που συχνά θα τους δεις γραμμένους Americ Anfootball, νομίζω ότι από το 2014 και μετά έχουν βρει αυτό που τους ταιριάζει. Στις 22 Μαρτίου, θα βγει ολοκληρωμένο το άλμπουμ με το Silhouettes μέσα. 

MJ Cole & Freya Ridings - Waking Up
MJ Cole εσύ; Ποιο επεισόδιο έχουμε χάσει και δεν το ξέρουμε για να ακούγεσαι σαν τριτοξάδερφος των London Grammar (με φωνητικά από την Freya) που έχουν πάθει ολίγον από Evanescence; Ναι είναι κομματάρα και περιμένω remix α λα Dennis Ferrer και Sights

LION BABE - Why
Εντάξει, δεν είναι κακή σαν διασκευή. Σίγουρα πιο ποπ από ό,τι μπορεί να αντέξει ο οργανισμός της Κάρλι Σάιμον, αλλά ποιος ξέρει πώς θα το αντιμετώπιζε σήμερα η τραγουδίστρια αν έπρεπε να το πει για πρώτη φορά... Για after hours περισσότερο, το καινούργιο επίσης Get Into The Party Life.

Fergus - Strangers in the Night
Γενικά θεωρώ πώς κάποια τραγούδια είναι ιερά και δεν πρέπει να αγγίζονται σε καμία περίπτωση, ακριβώς όπως έγραψα και στην αρχή της της στήλης. Παραδόξως, αυτή εδώ του Fergus δε με ενόχλησε και ακόμα αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στο «μου αρέσει» και στο «ok, δεν είναι για πέταμα». Τουλάχιστον δεν είναι κακοποιητική. Τι λες κι εσύ Φρανκ;