Αυτές οι γραμμές γράφονται όσο ακούω το νέο άλμπουμ του Toro Y Moi στο repeat για το οποίο θα μιλήσουμε παρακάτω. 

Στα νέα της εβδομάδας που μας αποχαιρετά με συνοπτικές διαδικασίες, προστέθηκε η μαγιάτικη άφιξη στο Fuzz της Courtney Barnett που έξω σαρώνει, εδώ ίσως όχι τόσο - ακόμα. Επίσης, η Lady Gaga είναι υποψήφια για Oscar α' γυναικείου ρόλου, αλλά και για το Swallow ως καλύτερο τραγούδι και ένα πράγμα σκέφτομαι για εκείνη -τα έχουμε πει άλλωστε. Gaga δικαίωση μπέιμπι!

Η Dido συνεχίζει να βγάζει singles για να μας θυμίζει ότι επέστρεψε με ολοκληρωμένο άλμπουμ, όμως η αλήθεια είναι πως το Give You Up είναι ακριβώς αυτό, ένα ακόμη single. Στο ίδιο πνεύμα ακολουθούν και οι Maggie Rogers και Broods με τα Back In My Body και Falling Apart αντίστοιχα, που είναι αρκούντως χαριτωμένα για μία απλή αναφορά. Σαφέστατα πιο εμπορική pop και πολύ πιο hot (#διπλής) είναι η νέα Dua Lipa με το Swan Song της, που παρότι είναι περισσότερο εμπορική από ό,τι αντέχει ο οργανισμός μου, δε μπορούμε παρά να της παραδεχτούμε πόσο υγιές πρότυπο είναι για τα νέα κοριτσάκια εκεί έξω. Με εσάνς ρετρό η Jenny Lewis από την άλλη με το Red Bull & Hennessy της, μας θυμίζει εποχές... Belinda Carlisle. O Beck στο μεταξύ, αφού δίχασε το σύμπαν με την τελευταία του κυκλοφορία, ξαναμεταλλάχθηκε για τις ανάγκες του Αλφόνσο Κουαρόν και του Roma του με μία περίεργη αράχνη. Χμμ....

Πριν περάσουμε στις 7 επιλογές της εβδομάδας που έρχεται, το κορίτσι που γνώρισε ο περισσότερος κόσμος με το What Are The Chances της πίσω στο 2012, η Dusk, κυκλοφόρησε στις 19 του μήνα το δεύτερό της άλμπουμ. Την Αυγή Πλατανίδη, την είχα ακούσει live όταν πριν από κάμποσα χρόνια άνοιξε τη συναυλία του Papercut στην Θεσσαλονίκη και κατάφερε μόνο με την κιθάρα της, να της δώσει σημασία ένα κοινό που συνήθως είναι αλλεργικό στις μπαλάντες. Με το «Odyssey» που αποτελεί εξ ολοκλήρου δική της παραγωγή, ουσιαστικά λέει φωναχτά σε νότες τις σκέψεις και τους προβληματισμούς της, χρησιμοποιώντας αυτήν τη φορά και την ελληνική γλώσσα. Αναγνωρίζω πως δεν πρόκειται για εύκολο ήχο, ίσως να είναι περισσότερο κινηματογραφικός εδώ που τα λέμε, όμως είναι πραγματικά ενθαρρυντικό να δημιουργούνται τέτοιες δουλειές σε μία Ελλάδα που χωρίς ντιριντάχτα δεν αναπνέει. #sorrynotsorry 
Άκουσέ το ολόκληρο εδώ και θα καταλάβεις.

Στα τέλεια 7 μας τώρα: 

Santana – Do You Remember Me
Να αυτά δε μπορώ. Αλλάζει δισκογραφική ο Santana (πήγε στην Concord Records) και θέλοντας να υπερτονίσει το σκηνικό, διαβάζουμε παντού ότι το νέο άλμπουμ που μαγειρεύεται για να κυκλοφορήσει πια το καλοκαίρι απέχει 20 χρόνια από το εξωπραγματικό #διπλής Supernatural που ήταν και το πρώτο cd που αγόρασα ever. Δύο δεκαετίες πέρασαν νερό, και στο νέο EP In Search of Mona Lisa, βρίσκεις το παρακάτω, που διακατέχεται από το χαρακτηριστικό smooth ηχόχρωμα του τρισμέγιστου. 

Florence + The Machine - Moderation
Μετά το άλμπουμ High As Hope και εν μέσω φημών ότι μπορεί και να μας επισκεφθούν, τσιμπήσαμε μόλις δύο νέα singles από τους Florence: Ένα λίγο πιο δυναμικό -επιτέλους- και ένα ακόμη μπαλαντοειδές (Haunted House) που πέστε να με φάτε, μου ακούγεται μία από τα ίδια. 

Toro y Moi - Laws of the Universe
We have a winner για αυτήν την εβδομάδα. Ο Αφρικανοφιλιππινέζος έκανε πάλι το θαυματάκι του, θυμίζοντας τον Jay Kay της r'n'b όμως. Ολόκληρο το Outer Peace που έχω στο repeat, ακούς εδώ

half•alive - arrow
Προς tropical disco «γέρνουν» τα αγόρια από την Καλιφόρνια που για την ώρα στο ενεργητικό τους έχουν μόνο ένα EP. Not bad at all.

Beirut - Landslide
Οι Beirut είναι ωραιότατοι και live. Αλλά στην προκειμένη ασχολούμαστε με το καινούργιο τους άλμπουμ Gallipoli που κυκλοφορεί την 1η του Φλεβάρη. Κλασσικά το βίντεο κλιπ του Landslide είναι υπερπαραγωγή και μπράβο τους. Προσωπικά έχω μια αδυναμία στο Corfu, btw. 

Bonobo - Ibrik 
To 'κανε πάλι το θαυματάκι του. Εντάξει, στο είδος του ο Simon Green είναι μία κατηγορία από μόνος του και αυτό σαφέστατα έχει δημιουργήσει μία μουσική ταυτότητα που δύσκολα περνάει απαρατήρητη, ακόμη και στα πιο βαρετά της.

FOALS - Exits
Αγαπάμε Γιάννη Φιλιππάκη και Foals, χρόνια τώρα. Σκαρφίστηκαν τώρα να βγάλουν δύο άλμπουμ που αποτελούν συνέχειες: Το πρώτο μέρος «Everything Not Saved Will Be Lost – Part 1» αναμένουμε με ανυπομονησία αρχές Μαρτίου, το δεύτερο ομότιτλο κάπου γύρω στο φθινόπωρο. Όχι οτι καταλαβαίνω την χρησιμότητα, ωστόσο γιατί όχι;