Είναι λιγάκι άδικο να συνδυάσει κανείς τον Mario Biondi μόνο με τις γιορτές, λόγω της χροιάς της φωνής του -αυτό το βαθύ γρέζι είναι αναμφισβήτητα πολύ χαρακτηριστικό. Το ίδιο λάθος έχει συμβεί με τον Chris Rea που είτε Josephine τραγουδάει είτε Driving Home For Christmas κάνει το ίδιο πια στα αυτιά των περισσοτέρων, καθώς για κάποιους θα είναι πάντα ο Mr Χριστούγεννα.

Προφανώς όμως, κανείς δε μπορεί να ψέξει το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος που φέρνει τον 48άχρονο Ιταλό τραγουδιστή για ένα live λίγο πριν την εκπνοή του 2018. Ίσα ίσα, και ταιριάζει πολύ με την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, αλλά και πρόκειται για μία δωρεάν συναυλία ενός καλλιτέχνη με διεθνή καριέρα και υπέροχη μουσική.

Μεγαλωμένος στην Σικελία ο Biondi, με πατέρα και γιαγιά τραγουδιστές έμοιαζε εξαρχής προδιαγεγραμμένο το μέλλον του. Το μόνο του θέμα ήταν να βρει συγκεκριμένο είδος μουσικής για να «κουμπώσει» και αυτό μπόρεσε να επιτευχθεί με αλλεπάλληλους πειραματισμούς και δοκιμές. Όπως κατά καιρούς επαναλαμβάνει σε συνεντεύξεις του, η τζαζ τον επέλεξε και όχι το αντίθετο, αφού εκ των υστέρων κατάλαβε ότι έχει καταχωρηθεί στη συνείδηση του κόσμου ως τζαζ τραγουδιστής, άλλωστε μέσα από εκείνη εκφράζεται καλύτερα. Μετά από μία μακρά πορεία συνεργασιών με μεγάλα ονόματα όπως οι Peppino Di Capri και Rosario Fiorello ή ο Ray Charles στον οποίο έκανε support το 1988, ήρθε το 2006 ο πρώτος του δίσκος Handful of Soul μαζί με την πρώτη του -ίσως και πιο γνωστή στο ελληνικό κοινό- επιτυχία This Is What You Are.
 

Κάπως έτσι ξεκίνησαν οι συγκρίσεις με φωνές όπως οι Lou Rawls, Al Jarreau, και Isacc Hayes χωρίς ωστόσο να δυσανασχετεί, αφού έχει παραδεχτεί πώς πρόκειται για «αγαπημένες» του επιρροές. Μάλιστα, ο Biondi θυμάται συχνά με νοσταλγία εκείνο το live του, στο οποίο συμμετείχε ο Al Jarreau και τον στήριζε επευφημώντας τον καθ’όλη τη διάρκειά του. Έκτοτε βέβαια, δεν σταμάτησε ποτέ να πειραματίζεται με τον ήχο του, γιατί θεωρεί πως πρέπει να αναπτύσσεται μέσω της τριβής. Όπως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του στο jazz blues news, τον έχουν βοηθήσει πολύ τα παιδιά του φέρνοντάς τον συνέχεια σε επαφή με διαφορετικά είδη.

Με τούτον τον τρόπο υποψιάζομαι πώς ήρθε και η στροφή του 2015 σε πιο pop μονοπάτια. Ο bon viveur Biondi -σύμφωνα τουλάχιστον με το πώς ακουγόταν στα δικά μου αυτιά- με το άλμπουμ του Beyond έδειξε ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα, αρκεί να τα φέρεις στα μέτρα σου. Το πρώτο single του δίσκου Love Is A Temple έκανε πανευρωπαϊκή καριέρα, ενώ το Another Kind Of Love κάλλιστα θα είχε την ίδια τύχη με λίγη περισσότερη προώθηση κατά την ταπεινή μου άποψη.

Φτάνοντας στο σήμερα, και αφού έχει στα χέρια του το LP Brasil από τον περασμένο Μάρτιο κιόλας, ψυχανεμίζομαι ότι δεν πρόκειται ευτυχώς να καταλήξει σε μία μανιέρα. Έχει εξηγήσει έτσι κι αλλιώς, ότι αυτή του η ανησυχία πηγάζει σε μεγάλο βαθμό από την τελειομανία του που παύει μόνο όταν θεωρήσει ότι μπορεί να βλάψει την φυσικότητα του εκάστοτε δίσκου που έχει ετοιμάσει. Ωστόσο, επαναλαμβάνει μία φράση που τον καλύπτει απόλυτα: «Η μουσική είναι ο τόπος της ψυχής.»
Αλήθεια, ποιος μπορεί να διαφωνήσει μαζί του;