«Μισιρλού μου, η γλυκιά σου η ματιά, φλόγα μου 'χει ανάψει μες στην καρδιά». Στίχοι που αποδίδονται στον Μιχάλη Πατρινό, ρεμπέτη και καραγκιοζοπαίχτη, που τραγουδούσε για μια Αιγύπτια (Mısırlı στα τουρκικά, από το αραβικό Misr που σημαίνει Αίγυπτος) «με ξωτική ομορφιά», που ήθελε να την κλέψει «μεσ' απ' την Αραπιά». Μάλιστα ο Πατρινός πρόφερε τη λέξη ως Μουσουρλού, με βαριά σμυρνέικη προφορά.

Ωστόσο η καταγωγή του τραγουδιού που έγινε δημοφιλές μέσα από πολλά διαφορετικά είδη μουσικής – σήμερα το θυμόμαστε με αφορμή τη surf rock διασκευή του Ντικ Ντέιλ, που έφυγε από τη ζωή στα 81 του χρόνια – είναι αρκετά θολή και κανείς δεν μπορεί να το αποδώσει σε σιγουριά σε κάποιον δημιουργό.

Η πρώτη γνωστή του ηχογράφηση έγινε το 1927 στις ΗΠΑ από τον Κωνσταντινουπολίτη Τίτο (Θεόδοτο) Δημητριάδη, και την ακούμε στο βίντεο που ακολουθεί. Ο Πατρινός το ηχογράφησε το 1930 στην Αθήνα και το 1931 στη Νέα Υόρκη.

Στη μουσική τα πράγματα είναι ακόμη πιο μπερδεμένα. Η θεωρία που κυκλοφορεί σε πολλά ιντερνετικά sites και θέλει τη μελωδία να προέρχεται από το τραγούδι «Bint Misr» (Κορίτσι της Αιγύπτου) του Αιγύπτιου Σαγιέντ Νταρβίς (συνθέτη και του εθνικού ύμνου της χώρας) είναι λανθασμένη, καθώς το συγκεκριμένο τραγούδι δεν έχει καμία σχέση με τη «Μισιρλού». Σήμερα διεθνώς η σύνθεση αποδίδεται στον Νίκο Ρουμπάνη, που την κατοχύρωσε νομικά το 1934 και το 1941 ηχογράφησε μια τζαζ οριεντάλ ορχηστρική εκδοχή, αναφέροντας τον εαυτό του ως συνθέτη. Επειδή κανείς άλλος δεν εμφανίστηκε να διεκδικήσει την πατρότητα του τραγουδιού, ο Ρουμπάνης – καθηγητής μουσικής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης – αναγνωρίζεται ως ο δημιουργός του παντού (ή σχεδόν παντού, στην Ελλάδα πολλοί επιμένουν να το αποδίδουν στον Πατρινό).

Ο αληθινός συνθέτης πιθανότατα έχει χαθεί στο χρόνο, ενώ η μελωδία ήταν από πολύ παλιά οικείο άκουσμα στις χώρες της Μέσης Ανατολής. Γι' αυτό και πολλοί λαοί, από το Μαρόκο μέχρι το Ιράκ,τη θεωρούν δική τους. Μιλώντας καθαρά μουσικά, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ανεβοκατέβασμα στην κλίμακα Hijaz Kar (ή double harmonic major όπως είναι γνωστή στη Δύση).

Την ίδια χρονιά με την ηχογράφηση του Ρουμπάνη, η «Misirlou» κυκλοφόρησε σε δίσκους από τους Χάρι Τζέιμς και Γούντι Χέρμαν (η δεύτερη με στίχους στα αγγλικά των Μπομπ Ράσελ, Φρεντ Γουάιζ και Μίλτον Λιντς).

Ρεκόρ πωλήσεων έκανε το 1946 η διασκευή του Ζαν Όγκαστ για πιάνο και ξυλόφωνο, που έφτασε ψηλότερα στα τσαρτς της εποχής από κάθε άλλη.

Ωστόσο η πιο δημοφιλής σήμερα είναι εκείνη του Ντικ Ντέιλ, του «Βασιλιά της σερφ κιθάρας», όπως τον αποκαλούσαν μέχρι τον θάνατό του την περασμένη Κυριακή. Παίζοντας με ταχύτητα... μπουζουξή μία μόνο χορδή της κιθάρας του και χρησιμοποιώντας βαριά παραμόρφωση, ο Ντέιλ το 1962 γνώρισε τη «Μισιρλού» σε ένα εντελώς διαφορετικό ακροατήριο. Η παρακάτω εκτέλεση είναι από την ταινία «A Swinging Affair» του 1963.

Ο άνθρωπος που έκανε την εκτέλεση του Ντέιλ γνωστή σε όλο τον κόσμο, ήταν ο Κουέντιν Ταραντίνο που το 1994 την επέλεξε για να «ντύσει» μουσικά τους τίτλους αρχής της ταινίας του «Pulp Fiction». Το σάουντρακ «έσκισε» και η «Μισιρλού» βρήκε μόνιμη θέση στο playlist ραδιοφωνικών σταθμών κάθε είδους.