Αισίως φτάσαμε στα μέσα Μαΐου και όμως είναι λες και ζούμε... Πάσχα, ξανά. Από την προπροηγούμενη εβδομάδα που κυκλοφόρησε το καινούργιο άλμπουμ των Arctic Monkeys Tranquility Base Hotel & Casino (11/05) μετά από πέντε χρόνια ολοκληρωμένης δισκογραφικής απουσίας, όρεξη να έχεις για να διαβάζεις στο διαδίκτυο κριτικές για μαϊμούδες. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. 

Σίγουρα, όταν μεσολαβεί η προαναφερθείσα πενταετία η όποια κατάσταση, η αναμονή, αντίστοιχα ο ντόρος, ο ενθουσιασμός και η απογοήτευση διογκώνονται. Πολλοί τους περίμεναν στη γωνία, όχι απαραίτητα με την κλασσική αρνητική χροιά. «Ο Τέρνερ έβαλε στο μίξερ τους Arctic Monkeys με τους Last Shadow Puppets», «O Τέρνερ "γέρασε" και έχασε τη μουσική του ευφυία», «βαρετό και ακατάλληλο για ροκ συναυλία», «Κάπως έτσι ακούγεται ο Τέρνερ σόλο», μερικά από αυτά που έπιασε το μάτι μου τις τελευταίες ημέρες. Γενικά, η σταύρωση των Arctic Monkeys ξεκίνησε με το πρώτο άκουσμα του νέου άλμπουμ και ημερομηνία ανάστασης ακόμα δεν έχει οριστεί. 

Η αλήθεια είναι πως η έλευσή του Tranquility Base Hotel & Casino στη δισκογραφία έσκασε σαν κομήτης στη μέση του πουθενά χωρίς προωθητικά singles, ακριβώς όπως οι Νιλ Άρμοστρονγκ και Μπαζ Όλντριν τον Ιούλιο του 1969 περπάτησαν στο φεγγάρι και με τους οποίους γίνεται ο παραλληλισμός στον συγκεκριμένο τίτλο. Γενικά, αν ακόμα είσαι στη φάση της wtf απορίας τί είδους μετάλλαξη έχει πάθει η μπάντα, νομίζω η ανακούφιση έρχεται πολύ πιο εύκολα με την συνειδητοποίηση ότι όλα είναι σκηνοθετημένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια από τον Τέρνερ. Από το γραφιστικό κομμάτι μέχρι και την τελευταία του νότα, τα έχει τοποθετήσει όλα ευβλαβικά στη σειρά με κουτάκια και εμείς, τα ανοίγουμε ένα ένα. Λίγη μετάφραση βέβαια, δε βλάπτει: α. Προωθητικά singles δεν υπήρξαν γιατί το άλμπουμ είναι ένας ενιαίος ζωντανός οργανισμός που ακούγεται σαν σύνολο για να βγάλει νόημα. β. Ο Τέρνερ εμπνεύστηκε από τον Κιούμπρικ και την ταινία του «Οδύσσεια του Διαστήματος» -που έτσι κι αλλιώς χρειάζεται αποκρυπτογράφηση- για το εξώφυλλο του άλμπουμ και όχι μόνο. «Σε αυτό το σημείο είχαμε ήδη αποφασίσει να ονομάσουμε το άλμπουμ Tranquility Base Hotel & Casino, οπότε ξεκινήσαμε να σκεφτόμαστε τα πράγματα που θα μπορούσαν να βρίσκονται στο λόμπι του συγκεκριμένου μέρους.», δήλωσε σχετικά. γ. Με το χέρι στην καρδιά, θεωρείς ότι ο ίδιος ο Τέρνερ που βρίσκεται πίσω από κάθε τραγούδι, δεν είχε πλήρη αίσθηση του κραξίματος που θα έτρωγε βγάζοντας αυτόν τον δίσκο; δ. Δεδομένης της μέχρι τώρα πορείας του, πιστεύεις ότι θα κάτσει να σκάσει;

Στην προκειμένη περίπτωση του Tranquility Base Hotel & Casino, διακρίνω μία τεράστια ομοιότητα με αυτήν του Beck. Ο Αμερικανός μουσικός ξαφνικά, μετά από το Morning Phase του 2014, πέρυσι αποπειράθηκε με το Colors να παρουσιάσει μία διαφορετική πτυχή του εαυτού του και από την πρώτη κιόλας μέρα, το κράξιμο που δέχθηκε για το πείραμά του ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Μην τολμήσει κάποιος να εκφραστεί διαφορετικά, με την πρώτη ακρόαση να πέσουν όλοι να τον φάνε εν ολίγοις. Προφανώς και δεν είμαι εδώ για να κάνω τον συνήγορο του διαβόλου κανενός Beck ή Τέρνερ, με τον δεύτερο άλλωστε να κουβαλάει και δυο μπάντες από πίσω του, ωστόσο αυτό με τις αποψάρες τους καθενός, είτε είναι Έλληνας είτε ξένος, έχει καταντήσει αστείο. Το «μου αρέσει - δε μου αρέσει» ανήκει στο πλαίσιο του φυσιολογικού. Οι αναλύσεις επί των αναλύσεων από «ταχαμουδηθεν» influencers των social media χωρίς μουσική παιδεία όταν πρόκειται για κάτι νεόκοπο ξεπερνούν τα όρια του του θράσους που η ίδια μουσική αντέχει. Ένα άλμπουμ χρειάζεται δεύτερη, τρίτη, τέταρτη «ανάγνωση», χρειάζεται να μπει λίγο στο συρτάρι, να ξαναβγεί και μετά να κριθεί με νηφιαλιότητα -από τον χρόνο κυρίως. Παρόλα αυτά, κατά πως δείχνουν τα πράγματα, η σταύρωση είναι της μόδας εδώ και αιώνες και το κακό στην όλη υπόθεση είναι ότι το ξύδι λίγο πριν το τέλος δίνεται στον λάθος άνθρωπο.   

Θα μπορούσε κάλλιστα το Four Out Of Five που σαφέστατα ξεχωρίζει από το άλμπουμ να είναι το νέο 505, αλλά ξεκάθαρα ο Τέρνερ θέλει να παρουσιάσει κάτι παντελώς αλλιώτικο. Όταν λέει ότι κλείστηκε σε ένα δωμάτιο στο Λος Άντζελες για να γράψει το άλμπουμ και μαζί του πήγε και ο Τζέιμι Κουκ, δούλεψε μαζί του και τον ενθάρρυνε, προφανώς και εξηγεί πως ακόμη δεν έχει απαγκιστρωθεί από την ιδέα της «ομάδας», όσον αφορά στη μουσική δημιουργία. Άρα όχι, το άλμπουμ Tranquility Base Hotel & Casino δεν είναι η πάρτη του μόνο. Μπορεί στο ενδιάμεσο όντως, να παθαίνει ολίγον από Λέοναρντ Κοέν, ίσως και Σερζ Γκενσμπούρ στα τρέντι του. Και αναμφισβήτητα, το νέο του μουσικό πόνημα δεν είναι αυτό που θα στηρίξει μία ροκ συναυλία, όπως έχουμε οι περισσότεροι στο μυαλό μας τις ροκ συναυλίες. Αλλά... wait. Ποιος κάνει σήμερα ροκ συναυλίες και βασικά ποια είναι η ροκ του σήμερα; Του χθες και του προχθές την ξέρουμε με εμβληματικά συγκροτήματα κιόλας. Του σήμερα όμως; Οι κιθάρες και τα έντονα ξεσπάσματα έχουν την ίδια πέραση που είχαν προ 30-40 χρόνων; Συχνά σκέφτομαι πως οι vintage ροκάδες βλέπουν ό,τι αυτοαποκαλείται εν έτει 2018 ροκ και γελάνε μαζί με τις πέτρες.   

Στο παρασύνθημα τώρα, παρόλο το κράξιμο που έχει δεχθεί από παντού ο θεωρητικά υποτονικός και άρτι αφιχθείς δισκογραφικά Τέρνερ με την παρέα του, οι αριθμοί λένε άλλα. Το Tranquility Base Hotel & Casino εδώ και μία εβδομάδα είναι και επισήμως το πιο μοσχοπουλημένο βινύλιο των τελευταίων 25 χρόνων, ξεπερνώντας αυτό του Λίαμ Γκάλαχερ τον Οκτώβριο του 2017, ενώ στο αντίστοιχο chart που αφορά στα βινύλια έχουν το απόλυτο 6 στα 6 (στα άλμπουμς) στην κορυφή φυσικά. Μπορούν οι μαϊμούδες να μιλούν για μίνι πρόωρη δικαίωση και όχι για επιστροφή «μαϊμού»; Ναι μπορούν. Γιατί στην τελική ούτε juke box είναι, ούτε ελέω των μεγάλων προσδοκιών που δημιουργήθηκαν στα 5 χρόνια αδράνειάς τους μπορούν να γίνουν όλα κατά παραγγελία χωρίς να χαλάσουν χατίρια και «καρδιές». 

Ο Τέρνερ από την άλλη, δεν φοβάται να ενηλικιωθεί, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως μετατρέπεται σε γέρο από το Μάπετ Σόου, σε κουφό ροκά που κουράστηκε και θέλει περισσότερη ησυχία ή έστω σε κάτι εντελώς έξω από τα γνώριμα νερά μας. Θα του το απαγορεύσουμε εμείς;