Οι 10 καλύτερες συναυλίες που είδαμε μέσα στο 2018

Οι 10 καλύτερες συναυλίες που είδαμε μέσα στο 2018

Στο ξεκίνημα της χρονιάς και έχοντας μία πρώτη εικόνα των ήδη προγραμματισμένων lives, κάνουμε συνήθως υπολογισμούς για το «συναυλιοδάνειο» που χρειαζόμαστε για να τα παρακολουθήσουμε όλα. 

Αντίστοιχα στο τέλος της, κάνουμε τους... απολογισμούς, κρίνοντας ποια άξιζαν τα λεφτά τους και ποια όχι.

Aς μην είμαστε πάντως αχάριστοι· το 2018 ήταν εξαιρετικά γενναιόδωρο σε... συναυλίες, πολυποίκιλο και γεμάτο συγκινήσεις για την ακρίβεια, καλύπτοντας σε μεγάλο βαθμό τις περισσότερες μουσικές προτιμήσεις.


Από τη συναυλία των Chemical Brothers - Φωτό: Πελαγία Καρανικόλα

Λίγο πριν ρίξει λοιπόν αυλαία η χρονιά, και έχοντας τιμήσει δεόντως σχεδόν όλους τους ξένους καλλιτέχνες που επισκέφθηκαν την χώρα μας, οι συντάκτριες του Reader Τζωρτζίνα Ντούτση και Ραφαέλλα Ράλλη επέλεξαν τις 10 συναυλίες που άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις για φέτος. 

Η κάθε μία έχει τα επιχειρήματά της - όπως είναι αναμενόμενο- και τα δικά της κολλήματα επίσης. Ωστόσο, παρά τις «αδυναμίες» τους και οι δύο προσπάθησαν να είναι αντικειμενικές και συνεπείς, τουλάχιστον όσον αφορά στο θέαμα που παρακολούθησαν.

Στις παρακάτω δέκα επιλογές λοιπόν, διαβάζεις πασίγνωστα, διαχρονικά ονόματα, όπως και ανερχόμενους καλλιτέχνες από φεστιβάλ ή ανεξάρτητες διοργανώσεις, σε τυχαία -το τονίζουμε- σειρά.

Ο νέος είναι πάντα φανταχτερός και ωραίος, αλλά και ο παλιός έχει τη χάρη του. Ξεκίνα!

 

Kadebostany, Fuzz Live Music Club (17/06)

Kadebostany, Fuzz Live Music Club (17/06)

Αν μου έλεγαν πριν από χρόνια, όταν δηλαδή είχαν γίνει μόδα με το Walking With A Ghost ότι θα τους συμπεριλάμβανα στα καλύτερα lives της χρονιάς, κατά πάσα πιθανότητα θα γελούσα και μάλιστα δυνατά. 

Σαφέστατα και δε σνομπάρω καινούργια συγκροτήματα, ίσα ίσα κιόλας, απλά θεωρούσα ότι είχαν πολύ δρόμο να διανύσουν ακόμη για να μπουν στα δικά μου must see.

Κι ενώ κάποιοι πίστευαν ότι η αποχώρηση της Amina από το σχήμα -της οποίας η χαρακτηριστική χροιά είχε συνδεθεί άρρηκτα με τις πρώτες επιτυχίες του συγκροτήματος- ήταν η αρχή του τέλους τους, παραδόξως η ιστορία τους διέψευσε.

Ο πρόεδρος Kadebostan αποδείχτηκε πολύ σκληρό καρύδι, βρήκε την Kristina, το γύρισε στις λιγότερο φολκλόρ μπαλάντες με εθιστικό στίχο και απογείωσε την καριέρα τους. Το είδα να συμβαίνει με τα μάτια μου κιόλας, δύο φορές φέτος.

Μία στο Fuzz στις 17 Μαρτίου όπου δεν έπεφτε καρφίτσα, αλλά και στην καλοκαιρινή τους εκδοχή στο Amitahba Festival του Bolivar στις 8 Σεπτεμβρίου, λίγο πριν από το οποίο ο Guillaume Jérémie μου απάντησε κιόλας σε μερικές βασικές απορίες μου

Αν για κάποιους είναι πολύ νωρίς για τους Kadebostany για να φιγουράρουν σε αυτήν τη λίστα είτε επειδή υπήρχαν πιο «φανταχτερά» ονόματα που ήρθαν φέτος στη χώρα, είτε επειδή έρχονται κάθε χρόνο, είναι γιατί δεν έχουν δει πόσο ασύλληπτα πολύ έχουν βελτιωθεί στα lives τους. Εστιάζω σαφέστατα σε αυτό του Fuzz γιατί σε έναν πιο συμμαζεμένο χώρο από αυτόν μιας παραλίας, έχεις πολύ καλύτερη αίσθηση του τί συμβαίνει γύρω σου. 

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Listen to the universe, listen to amazing @kadebostany_official ! What a night!

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Rafaella Ralli (@fafalaki) στις

Η πιο ταιριαστή λέξη θεωρώ ότι είναι το «υπερθέαμα». Ο Kadebostan έχει σκηνοθετήσει τα πάντα λεπτομερώς, από τα φώτα μέχρι τα εντυπωσιακά σόλο, το φολκλόρ στοιχείο επιτέλους δεν υπερκαλύπτει την ανάγκη του κοινού να σιγοτραγουδήσει και η Kristina είναι κάτι παραπάνω από μαγνητιστική. Θα τους ξαναέβλεπα αύριο κιόλας και ελπίζω στο εξής να μην πάθουν Parov Stelar, που από όταν χτύπησε «ταβάνι», η πορεία του στα lives είναι επιεικώς φθίνουσα. 

Μέχρι την επόμενη φορά τους πάντως, έχουμε να θυμόμαστε το κλείσιμο της συναυλίας με την Kristina «θρονιασμένη» ανάμεσα στον κόσμο να «γητεύει» το σύμπαν.

Ραφαέλλα Ράλλη
Φωτογραφία: NDP Photo Agency

Scorpions - Καλλιμάρμαρο

Scorpions - Καλλιμάρμαρο

Μπορεί να έχουν γίνει γραφικοί με τις κατά καιρούς ανακοινώσεις για «μια τελευταία συναυλία» δίνοντάς μας αμέτρητες αφορμές να αστειευόμαστε και να τους «τρολάρουμε», κανείς ωστόσο δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι η συναυλία των Scorpions στο Καλλιμάρμαρο στις 16 Ιουλίου 2018, ήταν «Once in a Lifetime»!

Άνθρωποι όλων των ηλικιών (οικογένειες με μικρά παιδιά, έφηβοι, νέοι, ηλικιωμένοι) γέμισαν από νωρίς το Παναθηναϊκό Στάδιο που κυριολεκτικά βρέθηκε στον αέρα όταν οι «τυφώνες» της ροκ έπαιξαν, για πρώτη φορά στο Καλλιμάρμαρο, μερικά από τα πιο εμβληματικά κομμάτια τους: «The Zoo», «We Built This House», «Tease Me Please Me», «Blackout», «Big City Nights», «Still Loving You», «Rock You Like a Hurricane», κ.ά.

Η εμφάνιση του γερμανικού γκρουπ στη χώρα μας το καλοκαίρι του 2018, ηταν κάτι παραπάνω από μια απλή συναυλία, όχι μόνο γιατί ήταν μια ακόμα μεγαλειώδης εμφάνιση, αλλά διότι για πρώτη φορά στην Αθήνα, επανέλαβαν το επιτυχημένο εγχείρημά τους να «παντρέψουν» το ροκ με τον συμφωνικό ήχο της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών η οποία άνοιξε τη βραδιά παρουσιάζοντας μερικά από τα πιο θρυλικά κομμάτια του συγκροτήματος. Όσοι ήταν εκεί ακόμα θυμούνται την ΚΟΑ να παίζει το «Like a Hurricane» και τον Ρούντολφ Σένκερ να τα σπάει μαζί τους στη σκηνή! 

Όπως θυμούνται επίσης και το «απογειωτικό» στην κυριολεξία σόλο του ελληνικής καταγωγής ντράμερ Μίκι Ντι αφιερωμένο στον πρόσφατα χαμένο τραγουδιστή των Motorhead, Lemmy, τον Κλάους Μάινε με την ελληνική σημαία στους ώμους να ερμηνεύει το «Wind of Change» και τους ακούραστους Scorpions για δυο ώρες -και δυο encore- να τα δίνουν όλα οn stage.

Ο «τυφώνας» Scorpions χτύπησε την Αθήνα μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού επισφραγίζοντας τη δυνατή και άρρηκτη σχέση της μπάντας με τους Έλληνες φαν και τη χώρα μας. Εις το επανιδείν...

Τζωρτζίνα Ντούτση

Sting και Shaggy, Ηρώδειο

Sting και Shaggy, Ηρώδειο

Αναμφισβήτητα αποτέλεσε μια από τις πιο πολυαναμενόμενες συναυλίες του καλοκαιριού του 2018 και παράλληλα highlight του Φεστιβάλ Αθηνών.

Ο Sting επέστρεψε στην Αθήνα για να βρεθεί κάτω από την Ακρόπολη, στη σκηνή του Ηρωδείου την Παρασκευή 23 και το Σάββατο 24 Ιουνίου, έχοντας αυτή τη φορά στο πλευρό του τον Τζαμαϊκανό σταρ της reggae και του dancehall, Shaggy και εκτός από το μουσικό κομμάτι, όλοι θυμούνται τον Άγγλο σταρ της ροκ με μια σκούπα ανά χείρας, να προσπαθεί να απομακρύνει τα νερά της βροχής, όταν άνοιξαν οι ουρανοί λίγο πριν την έναρξη της δεύτερης συναυλίας του, το βράδυ του Σαββάτου.

Όπως θα περίμενε άλλωστε κανείς και τις δυο βραδιές δεν έπεφτε καρφίτσα στο Ηρώδειο, όσο αταίριαστο και να έδειχνε φαινομενικά το δίδυμο των επιτυχημένων καλλιτεχνών. Άλλωστε κατά τη διάρκεια της πορείας του όλα αυτά τα χρόνια μας έχει συνηθίσει σε αναπάντεχες συνεργασίες που κάνουν τη διαφορά.

Επί 1 ώρα και 45 λεπτά που διήρκεσε η συναυλία οι δυο καλλιτέχνες μοιράστηκαν τη σκηνή χωρίς διάλειμμα, ερμηνεύοντας πασίγνωστα κομμάτια από τη δισκογραφία και των δυο, καθώς και τα νέα τραγούδια από τη δισκογραφική τους σύμπραξη «44/876». 

Επικοινωνιακός και σε μεγάλα κέφια ο –πάντοτε fit παρόλο τα 66 του χρόνια- Sting αποζημίωσε τους έλληνες φίλους του την ίδια στιγμή που ο Τζαμαϊκανός Shaggy αλώνιζε στη σκηνή του Ηρωδείου δημιουργώντας μια ενθουσιώδη ατμόσφαιρα και προτρέποντας τους θεατές να σηκωθούν από τη θέση τους (όπερ και εγένετο) και να λικνιστούν σε τραγούδια όπως τα «Hey sexy lady» και «Boombasctic» που κανείς δεν περίμενε ότι θα άκουγε ποτέ στο Ηρώδειο.

Aπό τα highlights της βραδιάς ήταν φυσικά η ανταπόκριση του κόσμου στο αξεπέραστο «Every breath you take» του Sting που μέχρι και ο Τζαμαϊκανός μην μπορώντας να αντισταθεί, πήρε το κινητό του και άρχισε να βιντεοσκοπεί το ελληνικό κοινό που όρθιο στις κερκίδες χόρευε, τραγουδούσε και χειροκροτούσε.

Τζωρτζίνα Ντούτση
Πηγή φωτογραφίας: NDP Photo Agency

 

Chemical Brothers, Release Athens, Ολυμπιακό Κέντρο Ξιφασκίας (08/09)

Chemical Brothers, Release Athens, Ολυμπιακό Κέντρο Ξιφασκίας (08/09)

Θυμάμαι σαν χθες να είναι καλοκαίρι ακόμη, να μην έχουμε συμπλήρωσει... ένσημα από όλα τα προγραμματισμένα lives και να ανακοινώνεται παράλληλα σαν βόμβα μία επιπρόσθετη μέρα του Release Athens με τους Chemical Brothers bonus δωράκι για μετά τις διακοπές. Ίσως και για παρηγοριά στον άρρωστο, σε εμάς δηλαδή που απογοητευθήκαμε ιδιαίτερα με την ακύρωση των London Grammar και την άρον άρον αντικατάστασή τους από τον (διόλου κακό όπως αποδείχθηκε) Ρίτσαρντ Άσκροφτ. 

Έπρεπε να υπάρχουν στη λίστα με τις καλύτερες συναυλίες οι Chemical Brothers; Αδιαμφισβήτητα ναι. Έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό; Περίπου. Ήταν εξαιρετικοί στον ήχο τους, αλλά και στο σόου που παρουσίασαν συνοδεύοντάς το με ψυχεδελικά visuals, strobe lights και lasers.

Κατά την άποψή μου ωστόσο, με λίγο καλύτερο «κούρδισμα» και πιο «σφιχτό» playlist θα παραμιλούσαμε ακόμη περισσότερο με το δίδυμο Rowlands και Simons, που έτσι κι αλλιώς λόγω της νοσταλγίας των '90s που κουβαλούν, μόνο αποθεωτικά σχόλια εισέπραξαν. Προσωπικά, ήθελα μία καλύτερη «διασπορά» και κατανομή των πιο «δυναμικών» κομματιών στο σύνολο του setlist. Ήταν εκπληκτικός για παράδειγμα, ο συνδυασμός των Galvanize και Block Rockin Beats λίγο πριν αποχαιρετίσουν, αλλά αν οι δύο αυτές επιτυχίες παίζονταν ξεχωριστά ενδεχομένως να «έσωζαν» μία μικρή χαλάρωση που είχε προηγηθεί.

Υ.Γ: Σοφά στο μεταξύ, οι διοργανωτές επέλεξαν κλειστό χώρο, διότι ο καιρός έκανε πάλι τα τσαλίμια του. 

Περισσότερα, διαβάζεις εδώ

Ραφαέλλα Ράλλη
Φωτογραφία: Ραφαέλλα Ράλλη

Μπράιαν Φέρι, Ηρώδειο

Μπράιαν Φέρι, Ηρώδειο

Το  βράδυ της Τρίτης 11 Σεπτεμβρίου, ο gentleman της ροκ, Μπράιαν Φέρι, βρέθηκε στη σκιά της Ακρόπολης χαρίζοντας στο ελληνικό κοινό που τόσο τον αγαπά, μια -sold out- ροκ βραδιά στην πλέον εκλεπτυσμένη εκδοχή της.

Σε έναν χώρο που του ταίριαζε γάντι, ο «δανδής της ροκ» μέσα στο σικ σκουρόχρωμο κοστούμι και σε εξαιρετική φόρμα φωνητικά, για 1 ώρα και 40 λεπτά συγκίνησε, ξεσήκωσε και μάγεψε τους έλληνες φίλους του με όλα τα διαχρονικά κομμάτια από την εποχή των Roxy Music και της σόλο πορείας του («Slave to Love», «Don't Stop the Dance», «More Than This», «Love is the Drug», «Avalon», «Let's Stick Together», «Editions of You», κ.ά).

Εδώ και δεκαετίες, με όπλο τη φωνή του, τα διαχρονικά τραγούδια του και την πάντοτε κομψή του παρουσία, ο Μπράιαν Φέρι αποδεικνύει περίτρανα ότι μια συναυλία μπορεί να χαρακτηριστεί ως η συναυλία της χρονιάς χωρίς να επιστρατεύει κανείς επιτηδευμένα σόου και σκηνικά, δερμάτινα ή σκισμένα τζιν παντελόνια, κραυγές, μακιγιάζ, αποκρυφιστικά σύμβολα και όλα τα παρελκόμενα που συνοδεύουν τον ροκ ήχο.

Οι Έλληνες θαυμαστές του Φέρι που βρέθηκαν το βράδυ της 11ης Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο πρέπει να θεωρούν τον εαυτό τους τυχερό, καθώς κανείς δεν γνωρίζει αν θα έχει την ευκαιρία να ξαναδεί ζωντανά στη χώρα μας τον 73χρονο θρύλο.

Τζωρτζίνα Ντούτση
Πηγή φωτογραφίας: NDP Photo Agency

Calexico, Ηρώδειο

Calexico, Ηρώδειο

H ανταπόκριση του ελληνικού κοινού για τη μια προγραμματισμένη συναυλία των Calexico στις 3 Ιουλίου, από την άρχη ήταν κάτι παραπάνω από θερμή και έτσι το συγκρότημα από την Αριζόνα ανέβηκε -για πρώτη φορά- στη σκηνή του Ηρωδείου και δεύτερη βραδιά (4 Ιουλίου).

Όπως λέει και το γνωστό ελληνικό τραγούδι, κρατάει χρόνια -18 συγκεκριμένα- αυτή η κολώνια με τους Αμερικανούς. Όσοι βρεθήκαμε στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού σίγουρα θυμηθήκαμε έναν προς έναν όλους τους λόγους που αγαπάμε τους Calexico.

Στις καλοκαιρινές του συναυλίες στην Αθήνα το πολυπληθές συγκρότημα ανέβασε στη σκηνή ως guest και τρία αγαπημένα ελληνικά ονόματα, απογειώνοντας ακόμα περισσότερο τις δυο βραδιές: τους ΤΑΚΙΜ με τους οποίους έχουν συνεργαστεί και κατά το παρελθόν, τη Μόνικα και την Ανδριάνα Μπάμπαλη.

Μεγάλο μέρος του setlist της συναυλίας ήταν επιλογές των Ελλήνων φαν των Calexico οι οποίοι μας χάρισαν μια βραδιά που θα θυμόμαστε για καιρό τόσο εμείς όσο και οι ίδιοι, καθώς οι συναυλίες στο Ηρώδειο ήταν διακαής πόθος των μελών του γκρουπ που έγινε πραγματικότητα.

Από τις καλύτερες στιγμές της συναυλίας ήταν φυσικά το ατελείωτο «Stray» που αγαπούν ιδιαίτερα οι Έλληνες φίλοι της μπάντας, κερδίζοντας το παρατεταμένο χειροκρότημα του κόσμου, η συγκινητική εκτέλεση του τραγουδιού «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη» από την Ανδριάνα Μπάμπαλη και τον Τζόι Μπερνς στα ελληνικά δημιουργώντας μια μαγική ατμόσφαιρα, αλλά και οι νότες του «Ζορμπά» από την κιθάρα του Μπερνς στο encore που σήκωσαν το Ηρώδειο στον αέρα! 

Τον Ιούλιο του 2018 οι Calexico απέδειξαν ότι «The thread that keeps us» (όπως τιτλοφορείται ο τελευταίους δίσκος) δεν θα κοπεί ποτέ.

Τζωρτζίνα Ντούτση
Πηγή φωτογραφίας: NDP Photo Agency

Nick Cave & The Bad Seeds, Ejekt Festival, Πλατεία Νερού (23/06)

Nick Cave & The Bad Seeds, Ejekt Festival, Πλατεία Νερού (23/06)

Υπάρχει λόγος που ο Νικ Κέιβ όποτε κι αν έρθει στην Ελλάδα γίνεται το αδιαχώρητο. Βασικά όχι μόνο ένας, τουλάχιστον δέκα. Το sold out live του που προηγήθηκε στις 16 Νοεμβρίου του 2017 στο Tae Kwon Do επέβαλε ανανέωση του ραντεβού του με το φανατικό του κοινό για το Ejekt Festival στις 23 Ιουνίου μαζί με τους πολυαγαπημένους μου κιόλας Editors.

Σαφέστατα πρόκειται για την πιο επεισοδιακή συναυλία της χρονιάς, εκείνη κατά την οποία άνοιξαν οι ουρανοί και έκλεισαν γύρω στις 10 το βράδυ, για τους γενναίους βρεγμένους που ανέκαθεν την βροχή δεν την φοβόντουσαν. Ήταν σα να είπε κάποιος εκεί πάνω, «φτάνει τώρα παιδιά, έχει να αναλάβει ο Κέιβ να τα πει, σε κανα δίωρο πάλι ανοίξτε τις βρύσες». Ήταν σαν κάποιος εκεί πάνω να μας άφησε ανενόχλητους να απολαύσουμε τον τυφώνα... Κέιβ.

Οι Editors αναγκαστικά πετσόκοψαν το πρόγραμμά τους θέλοντας και μη (αλλά ο Τομ Σμιθ ακόμα στοιχειώνει τα αυτιά μας με το Sugar του) για να βγει ο headliner Κέιβ ατάραχος να κάνει τα δικά του, σα να τον παρακολουθούσαν όλοι στεγνοί και καθαροί. Πέρα από το ότι με τα τοποθετημένα μικρόφωνα περιμετρικά της σκηνής, έκανε παιχνίδι απαντώντας στα σχόλια του κόσμου, είχαμε την αίσθηση ότι από το πουθενά θα γυρίσουμε το κεφάλι μας και θα τον δούμε δίπλα μας...

Στα μείον της βραδιάς -αν ξεπεράσουμε την βροχή- ήταν η εξαντλητική μία ώρα αναμονής από το τέλος των Editors μέχρι να προετοιμαστεί η σκηνή για τον «σπηλαιάνθρωπο». Ποιος είχε την υπομονή, ειδικά αν τα παπούτσια του έμοιαζαν με βάρκες που έμπαζαν νερά, να περιμένει τόσο; 

Αντίστοιχα, στα αστεία περιστατικά πρόσθεσε το σημείο που ο Κέιβ έπειτα από ένα μικροατύχημα χρειάστηκε να αλλάξει παπούτσια (!) επί σκηνής, για να ακολουθήσουν στιγμές απείρου κάλλους με τον ίδιο να φωνάζει «Where are my fuckin' shoes?»...

Περισσότερα, διαβάζεις εδώ

Ραφαέλλα Ράλλη
Φωτογραφία: NDP Photo Agency

Arctic Monkeys, Rockwave Festival, Μαλακάσα (06/07)

Arctic Monkeys, Rockwave Festival, Μαλακάσα (06/07)

Είχε δεν είχε ο Τέρνερ, φέτος δημιούργησε το δικό του «μπάχαλο» στα μουσικά δρώμενα εντός του περασμένου Μαΐου (11/05), καθώς τόλμησε (!) μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια δισκογραφικής απουσίας να κυκλοφορήσει καινούργιο άλμπουμ («Tranquility Base Hotel & Casino») παντελώς άσχετο (τι ντεκαντάνς!) από αυτό που περίμεναν οι απανταχού φανς. 

Κι εσύ βρε φίλε Άλεξ, δεν τους πήρες ένα τηλέφωνο να τους ρωτήσεις τις προτιμήσεις τους, να τα λέμε κι αυτά. Ή μάλλον τα έχουμε ήδη σχολιάσει, εδώ.

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

@rockwavefestival with @arcticmonkeys live

A post shared by Rafaella Ralli (@fafalaki) on

Αν εξαιρέσουμε το αδικαιολόγητα υψηλό εισιτήριο των 75 ευρώ για τη Μαλακάσα που ως εμπειρία περικλείει την ταλαιπωρία της και φυσικά τα έξτρα έξοδα της βενζίνης και των διοδίων, οι Arctic Monkeys ήταν εξαιρετικοί. Έτερον εκάτερον θα μου πεις. 

Ο μπροστάρης τους -που έτσι κι αλλιώς αυτός κινεί τα νήματα- εμφανίστηκε πιο ώριμος και ίσως πιο νηφάλιος από ποτέ - αν πάρουμε ως μέτρο σύγκρισης την εμφάνιση των Last Shadow Puppets πριν από δύο καλοκαίρια τουλάχιστον. Α ναι, και με περισσότερα... μούσκουλα. 

Η συναυλία άρεσε σίγουρα σε όσους έχουν αποδεχτεί το one man show του και δε μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ότι το μέταλλο της φωνής του ακουγόταν σαν cd, χωρίς να είναι. Σαν live, δεδομένου ότι εντάχθηκε στο πλαίσιο της προώθησης του νέου άλμπουμ που είναι πιο «υποτονικό» και μπαλαντοειδές, ήταν αντίστοιχα «χαλαρό», αλλά αυτό το περιμέναμε έτσι κι αλλιώς ως συνέπεια. 

Η στυλιστική πινελιά της βραδιάς με τη σκηνή να μοιάζει σαν παλιά μπουάτ ή έστω ρετρό σινεμά αφενός δεν πέρασε απαρατήρητη αφετέρου πιστεύω πως ταίριαζε άψογα στο mood που δείχνει ότι εδώ και καιρό έχει βουτήξει ο Τέρνερ. Όχι, δεν ήταν λίγοι οι Arctic Monkeys, όπως κάποιοι διατείνονταν εκείνο το βράδυ. Αντιπροσώπευσαν αυτό που είναι σήμερα με αξιοπρέπεια και χωρίς περιττές κορώνες επιδειξιομανίας. 

Περισσότερα, διαβάζεις εδώ.

Ραφαέλλα Ράλλη
Πηγή φωτογραφίας: NDP Photo Agency

Jamiroquai, Release Athens, Πλατεία Νερού (17/06)

Jamiroquai, Release Athens, Πλατεία Νερού (17/06)

Χωρίς καμία συζήτηση το δικό μου φετινό αγαπημένο live. Τους περίμενα πώς και πώς από πέρυσι, αλλά κάποια ανώτερη δύναμη (ψέματα, η σπονδυλική στήλη του Τζέι Κέι) ευτυχώς ανέβαλε το live των Jamiroquai για να τα καταφέρουν φέτος εν τέλει που θα μπορούσα να είμαι κι εγώ στην Πλατεία Νερού. 

Ο Ιούνιος βέβαια, είχε πάλι τα ψυχολογικά του και κόντεψε να μας στερήσει τους Jamiroquai αυτήν τη φορά λόγω καταρρακτώδους βροχής, ωστόσο σταμάτησε εγκαίρως και οι διοργανωτές είχαν άψογα αντανακλαστικά για να διαχειριστούν την κατάσταση.


Φωτό: Νίκος Καρανικόλας

Δεν θέλω να θυμηθώ καν τα «γέρασε» ο Τζέι Κέι και τις υπόλοιπες κακεντρέχειες για τα κιλά και την ευλυγισία του που διάβασα μία ημέρα μετά, λες και είναι υποχρεωμένος ο άνθρωπος να το παίζει αρκουδιάρης στην σκηνή. 

Δεν άφησε σπιθαμή πάνω της να μην χορέψει, την «όργωσε» κανονικότατα έχοντας εμ-φα-νέ-στα-το πρόβλημα ακόμη στη μέση του, χωρίς να σταθεί εμπόδιο στα «κόλπα» του. 

Και μόνο το ότι δεν έχω ξαναδεί σε συναυλία τον κόσμο να μην σταματάει να χορεύει ούτε στιγμή, αυτό λέει τα πάντα χωρίς πολλά πολλά φρου φρου και αρώματα. 

Περισσότερα, διαβάζεις εδώ

Ραφαέλλα Ράλλη
Φωτογραφίες: Νίκος Καρανικόλας

Iron Maiden, Rockwave Festival, Μαλακάσα

Iron Maiden, Rockwave Festival, Μαλακάσα

Κατά την ταπεινή, προσωπική μου άποψη η συναλία των Iron Maiden τον περασμένο Ιούλιο, ήταν η συναυλία της χρονιάς!

Το «κτήνος» ήλθε, είδε, νίκησε, αλώνοντας τη Μαλακάσα και κάνοντας όλους εμάς να λέμε από τότε «ήμουν κι εγώ εκεί», εκείνη την Παρασκευή 20 Ιουλίου 2018...

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από εκείνη τη μέρα που ο Μπρους Ντίκινσον και η παρέα του έβαλαν «φωτιά» στο Terra Vibe Park, αλαλάζοντας «Scream for me Athens».

Ήδη από νωρίς το απόγευμα σε Αττική και Εθνική οδό είχε δημιουργηθεί μποτιλιάρισμα από τους οπαδούς του γκρουπ που όδευαν προς τη συναυλία με κάθε τρόπο. Η βραδιά φυσικά ήταν sold out από νωρίς, ενώ άνθρωποι κάθε ηλικίας, από μικρά παιδιά μέχρι μεσήλικες, ντυμένοι στο σύνολό τους σχεδόν με μπλουζάκια του συγκροτήματος, είχαν κατακλύσει κάθε γωνιά του Terra Vibe.

Τριάντα χρόνια μετά την πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα το 1988 και 7 μετά την τελευταία τους στην Αθήνα, οι Iron Maiden φαίνεται πως είχαν λείψει πραγματικά στο κοινό τους γι' αυτό και το συγκρότημα φρόντισε να αποζημιώσει τους 40.000 περίπου θεατές που βρέθηκαν στη Μαλακάσα, δημιουργώντας μια εκρηκτική ατμόσφαιρα, με ένα set list που περιλάμβανε κλασικές στιγμές από τη δισκογραφία τους, ορισμένες εξ αυτών είχαν χρόνια μάλιστα να ακουστούν live («The Clansman», «For the Greater Good of God», «Sign of the Cross», «Flight of Icarus»), φωτιές και εντυπωσιακά εναλλασσόμενα σκηνικά.

Εκτός από τον Ντίκινσον, τον Στιβ Χάρις και την παρέα τους, μεγάλος πρωταγωνιστής της βραδιάς φυσικά και ο Eddie, η θρυλική μασκότ του γκρουπ, που εμφανίστηκε ζωντανά στη σκηνή όταν ακούστηκε το τραγούδι «The Trooper», ενώ με τα διαδοχικά «Fear of the Dark», «The Number of the Beast» και «Iron Maiden», η ιστορική heavy metal μπάντα «ισοπέδωσε» το Terra Vibe.

Aπογειωτικό φυσικά και το encore με τους Μaiden να κρατούν για το τέλος τα εμβληματικά «The Evil That Men Do», «Hallowed Be Thy Name» και «Run to the Hills», ενώ αξιομνημόνευτη είναι και η στιγμή που ενώ έχουν ανάψει τα φώτα στο χώρο ο Ντίκινσον τραγουδά τους στίχους του «Alexander The Great», ένα κομμάτι που πάντα απουσιάζει από το set list των συναυλιών τους, και μας τρελαίνει όλους...

Αυτά για το μουσικό μέρος. Τα παραλειπόμενα και την ταλαιπωρία που υπέστη το κοινό για να φτάσει και να φύγει από το Terra Vibe, μπορείτε να τα διαβάσετε εκτενέστερα εδώ...

Τζωρτζίνα Ντούτση
Πηγή φωτογραφίας: NDP Photo Agency