Οι συναυλίες που θέλουμε να δούμε στην Ελλάδα

Οι συναυλίες που θέλουμε να δούμε στην Ελλάδα

Η ανακοίνωση της συναυλίας των Cure για τον επόμενο Ιούλιο στο Ejekt Festival ήρθε από το πουθενά και μας άνοιξε την όρεξη. Η συζήτηση άναψε στο γραφείο και τα συναυλιακά... απωθημένα βγήκαν στη φόρα. Άλλοι θυμήθηκαν τη συναυλία που ήθελαν να πάνε και δεν τα κατάφεραν, άλλοι τραγουδιστές που δεν έχουν πατήσει ποτέ πόδι στη χώρα μας, μέχρι και επανένωση των Led Zeppelin ζητήθηκε! Διαβάστε στη συνέχεια για να δείτε αν σας καλύψαμε, αλλιώς... στείλτε μας τις δικές σας προτιμήσεις!

Red Hot Chili Peppers

Red Hot Chili Peppers

Ναι το ξέρω ήρθαν στη χώρα μας σχετικά πρόσφατα. Αλλά εγώ, αν και είχα προμηθευτεί το μαγικό χαρτάκι τελικά δεν κατάφερα να είμαι ένας από τους 70.000 που τους είδαν live στο ΟΑΚΑ. Πήγαν όμως οι φίλοι μου. Και έτσι έμαθα από πρώτο χέρι τι έχασα. Οπότε… απωθημένο. Άρα, ναι! Red Hot Chili Peppers ξανά στην Αθήνα με όλα τους τα «χιτάκια: Californication, Dani California, Monarchy of Roses και Under the Bridge και ας γκρινιάζω ότι έχω βαρεθεί να τα ακούω. Και για να ολοκληρωθεί η επιθυμία θέλω και after concert party με την μπάντα κάπου στην Αθηναϊκή Ριβιέρα, προς Βουλιαγμένη μεριά.

Κώστας Κετσιετζής

U2

U2

Από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε η συναυλία των U2 «U2 360 TOUR» στις 13 Σεπτεμβρίου του 2010 ονειρεύομαι τη στιγμή που το ιρλανδικό συγκρότημα θα έρθει και πάλι στην Αθήνα. U2 και Μπόνο είναι αναμφισβήτητα η δική μου επιλογή, αφού η εμπειρία μιας συναυλίας τους είναι απλά μοναδική.

Ευγενία Κουντούρη

Led Zeppelin

Led Zeppelin

Το βασίλειο μου για μια επανένωση των τρισμέγιστων Led Zeppelin και συναυλία τους στην Ελλάδα! Άλλωστε το 2018, η θρυλική μπάντα του hard rock γιορτάζει τα 50 χρόνια από την ίδρυσή της, ετοιμάζοντας δεκάδες εκπλήξεις για τα εκατομμύρια φαν της! Γιατί όχι λοιπόν και ένα reunion on stage, να μας τρελάνουν όλους!

Βέβαια οι Τζίμι Πέιτζ και Ρόμπερτ Πλαντ, έχουν στυλώσει τα πόδια και αρνούνται πεισματικά να ακούσουν οτιδήποτε έχει να κάνει με μια επανένωση του γκρουπ, αλλά ως γνωστόν η ελπίδα (ας είναι και φρούδα) πεθαίνει πάντα τελευταία...

Για να μην είμαστε και πλεονέκτες όμως, ας επανενωθούν οι Zeppelin και εγώ συμβιβάζομαι και με συναυλία εκτός των ελληνικών τειχών, δεν θα τα χαλάσουμε εκεί. Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι η τελευταία συναυλία του γκρουπ ήταν στις 11 Δεκεμβρίου 2007 στην O2 Arena στο Λονδίνο, μετά από 19 ολόκληρα χρόνια μάλιστα, ενώ προσωπικά είχα την τύχη και χαρά να δω τον Πλαντ live στη σκηνή του 6ου Rockwave Festival το 2001 στο ΟΑΚΑ.

Tζωρτζίνα Ντούτση

Sade

Sade

Υποψιάζομαι ότι σαμποτάρω τον ροκ ειρμό των συναδέλφων, αλλά είναι καθαρά θέμα προτεραιοτήτων. Ναι, θα χαιρόμουν πολύ με τους Radiohead ξανά στα λημέρια μας – το 2000 βλέπεις, δεν ήμουν ενήλικη. Και με τον Λένι, ειδικά τώρα που κυκλοφόρησε το Raise Vibration. Όμως, σε περίπτωση που ακούει ο Άη Βασίλης, το δώρο μου δε χρειάζεται δεύτερη σκέψη, ούτε καμιά ιδιαίτερη μαντεψιά αν κάποιος με γνωρίζει έστω και λίγο. Θέλω τη μία και μοναδική Sade στην Ελλάδα. Με ή χωρίς καινούργιο δίσκο, ποσώς με ενδιαφέρει. Έτσι και ανακοινωθεί κάτι τέτοιο δηλαδή, η τρελή που θα πανηγυρίζει μόνη της στην Ομόνοια ή στον Λευκό Πύργο (γουατέβερ) ξέρετε από τώρα ποια θα είναι.

Τα τελευταία χρόνια στο μεταξύ, ζει μια βουκολική ζωή έχοντας αποσυρθεί στο «φτωχικό» της στα ενδότερα της βρετανικής εξοχής και μας έχει εμάς τους δόλιους φανς να τσιτσιριζόμαστε σε σιγανή φωτιά. Είδαμε και πάθαμε να βγει από το καβούκι της καθώς πρόσφατα μάθαμε ότι επιτέλους θυμήθηκε τι σημαίνει η λέξη στούντιο  και ποιος ξέρει; Μπορεί επιτέλους αφού κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος να επαναφέρει στο λεξιλόγιό της και τη λέξη «περιοδεία». Δε βαριέσαι... Ας ξεκινήσει τις εμφανίσεις, ας «ξανασνομπάρει» την Ελλάδα όπως το 2011 και το πολύ πολύ να ετοιμάσω ταξίδι μοναχά για χάρη της...

Δες το βίντεο και θα με νιώσεις!

Ραφαέλλα Ράλλη

Μπρους Σπρίνγκστιν (με την E Street Band)

Μπρους Σπρίνγκστιν (με την E Street Band)

Τον είδα live για πρώτη φορά το 2002 στο Λονδίνο και μου άνοιξε τα μάτια (και τα αυτιά). Ναι, αυτή είναι συναυλία ροκ εν ρολ, που δεν έχει ανάγκη από την τελευταία τεχνολογία στα φώτα, τα εφέ και τις γιγαντοοθόνες. Ο Μπρους Σπρίνγκστιν μαζί με τη θρυλική E Street Band μπορούν να σε κάνουν να χοροπηδάς σαν καγκουρό για πάνω από τρεις ώρες (το 2016 έφτασαν και τις τέσσερις) χωρίς να το καταλάβεις – παρά μόνο όταν επιχειρήσεις να σηκωθείς από το κρεβάτι την επόμενη μέρα.

Σε κάθε περιοδεία που ανακοινώνεται, οι φήμες για Ελλάδα φουντώνουν και στο τέλος μένει η απογοήτευση και οι κρατήσεις εισιτηρίων για το εξωτερικό. Ρωτήστε και τα παιδιά του ελληνικού community No Surrender να σας πουν.

Αυτή είναι λοιπόν η συναυλία που θέλω να δω, αλλά θέλω όλο το πακέτο. Όχι ο Μπρους σόλο όπως έκανε τον τελευταίο καιρό στη Νέα Υόρκη, αυτό θα το δω στο Netflix στις 15 Δεκεμβρίου. Θέλω την E Street Band, την απίθανη φάτσα του Στίβεν Βαν Ζαντ στο πλευρό του, τις κιθάρες, το σαξόφωνο, τον κεραυνό των ντραμς, τη φωνή μου να κλείνει από το τραγούδι και τον κόμπο να ανεβαίνει στο λαιμό. Rock n' roll baby...

Γιάννης Μητσάκος

Rammstein

Rammstein

Ξεκινάω με μια εξομολόγηση: Το γαμήλιο τραγούδι μου ήταν το «Du Hast» των Rammstein. Και όσοι γνωρίζουν τους στίχους θα καταλάβουν ότι μιλάμε για μεγάλη υπέρβαση. Πέραν αυτού, εννοείται ότι τους έχω δει στη Μαλακάσα, αλλά και σε συναυλίες του στο εξωτερικό.

Παρά τα χρόνια τους, που δεν είναι και λίγα, οι Rammstein δεν παύουν να εντυπωσιάζουν, όχι μόνο μουσικά αλλά και με τα εντυπωσιακά σόου τους. 

Με δεδομένο λοιπόν ότι το επόμενο άλμπουμ τους όχι μόνο βρίσκεται στα σκαριά  αλλά είναι σχεδόν έτοιμο, το  βρίσκω λογικό ότι μέσα στους ερχόμενους μήνες θα κάνουν μια μεγάλη περιοδεία. Και – αν αληθεύει το ρεπορτάζ που έχει ήδη γίνει – είναι πολύ πιθανό στους σταθμούς της να συμπεριλαμβάνεται και η Ελλάδα!

Δημήτρης Πεφάνης

The Rolling Stones

The Rolling Stones

Για πολλούς η πρώτη εργασιακή εμπειρία είναι ευχάριστη αλλά και επίπονη, αφήνουν πίσω την αθωότητα της μαθητικής ζωής ή την ανεμελιά της φοιτητικής και μπαίνουν σε πρόγραμμα, στο οποίο αισθάνονται μεν παραγωγικοί αλλά και καταπιεσμένοι. Στην δική μου περίπτωση η πρώτη εργασιακή εμπειρία ήταν εντελώς διαφορετική. Δουλεύοντας στο Mundobasket του 1998 κι ενώ δεν είχα τελειώσει ακόμα το σχολείο η εργασία αποδείχτηκε μια τρελή γιορτή συγκεκριμένα του αθλητισμού – ακόμα θυμάμαι να παρακολουθούμε τον αγώνα της Νιγηρίας παίζοντας μουσική με κάτι τεράστια τύμπανα αγνώστου σε μένα ταυτότητας. Παρόλα αυτά βέβαια άλλο ήταν αυτό που την έκανε μοναδική:  το πρώτο αυτό «ζεστό παραδάκι» μου εξασφάλισε ένα εισιτήριο για την συναυλία των Rolling Stones, την πρώτη συναυλία τέτοιου βεληνεκούς που παρακολουθούσα στη ζωή μου.

Έχοντας πιάσει στασίδι από το μεσημέρι στην αρένα – η νιότη των ημερών άλλωστε απέτρεπε τους πόνους σε πόδια και μέση - το σημερινό δηλαδή «hangover» που νιώθεις συνήθως μετά από τέτοιου είδους συναυλιακούς λεονταρισμούς.- ο χρόνος κυλούσε αργά και γρήγορα την ίδια στιγμή. Όταν δε οι θρύλοι της ροκ γέμισαν την σκηνή – γιατί πράγματι την γέμισαν – όσοι απαρτίζαμε τις πρώτες σειρές της σκηνής βιώναμε αυτό το συναίσθημα της απόσπασης από την συνείδηση, αυτή την εκτεταμένη αίσθηση αγαλλίασης κι υπέρβασης που ακούει στο όνομα έκσταση. «Καλησπέρα Αθήνα, είμαστε πάλι στην Ελλάδα»… satisfaction! Let’s spend the night together και ο Mick γλύφει το πόδι της Lisa Fisher, oh brown sugar, she’s  a rainbow… Οι γέφυρες της Βαβυλώνας πέφτουν, το θέαμα μεταφέρεται στο κέντρο της αρένας σε μια μικρή αιρούμενη σκηνή και το πλήθος είναι οut of control.  

Και μιας και θα μπορούσα να μιλώ για ώρες αλλά «μας κόβουν από το κοντρόλ», καταλήγω στο εξής:  δεν ξέρω πως ήταν η πρώτη φορά που ο Mick και η παρέα του επισκέφτηκαν την Ελλάδα το μακρινό 1967, όμως το 1998 η γιγάντια παρουσία τους άνοιξε για μένα ένα ολόκληρο μουσικό κουτί που έκτοτε δε λέει να κλείσει… Κι αφού χρονομηχανή δεν υπάρχει ο μόνος τρόπος να αναβιώσει η εμπειρία είναι να συρράψω στο εισιτήριο που έχω φυλαγμένο από τότε να μου θυμίζει την απαρχή της συναυλιακής καριέρας - ένα ακόμα… Lord I miss you!

Νίκη Παπάζογλου