Όσοι αγαπάμε τη μουσική στο σύνολό της, με τόση υπερπροσφορά ήχων τριγύρω και δυσανάλογα λιγότερη ποιότητα πολύ σπάνια πια κολλάμε με τραγούδια. Η μαγιά -εκείνη που δημιουργεί διαχρονικές μελωδίες- έπιασε καλά στο τελευταίο άλμπουμ του Jack Savoretti «Singing To Strangers» και έγινε μαγεία. Κάπως έτσι, τα φρέσκα Candlelight και What More Can I Do προελαύνουν στα ελληνικά indie charts και ραδιόφωνα, ενώ επιτέλους η δικαίωση ήρθε για τον ίδιο και στη χώρα που τον ανέδειξε, καθώς μόλις στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του δίσκου χτύπησε πρωτιά και στα βρετανικά charts. Το προαναφερθέν κόλλημα λοιπόν, μετατράπηκε σε ανάγκη για επικοινωνία με τον τύπο που κατάφερε να μας κάνει να ξανασιγοτραγουδήσουμε, σε μία εποχή που στη μνήμη μας έχουν μείνει ανεξίτηλοι στίχοι κυρίως από τραγούδια που ακούγαμε στην εφηβεία μας. Δεν ξέρω αν για όλα τα παραπάνω ευθύνεται ο φρέσκος αέρας της βρετανικής εξοχής στην οποία μετακόμισε για καλύτερη ποιότητα ζωής με την οικογένειά του ή το ότι ηχογράφησε στο ατμοσφαιρικό στούντιο του Ennio Morricone στην Ιταλία... Πάντως, η φωνή του στο τηλέφωνο αποπνέει την ίδια ζεστασιά που ακούς στα κομμάτια του, δε σταμάτησε να μου λέει ευχαριστώ, μου επιβεβαίωσε ότι τρίτο του single θα είναι το Love Is On The Line, ενώ η κουβέντα μας κατέληξε εντελώς σουρεαλιστικά από τον γάμο του, στη Monika και το αθηναϊκό Meet Market

Για τι άλλο -εκτός από αγάπη προφανώς- μιλάει ο δίσκος Singing To Strangers;
Είναι και δεν είναι η αγάπη το θέμα του δίσκου… Το προσέγγισα σε μεγάλο βαθμό σα να είναι ταινία παρά ένα μουσικό άλμπουμ. Ήθελα να καταγράψω τη ζωή ενός χαρακτήρα που είναι performer, αλλά και τη σύγκρουση που βιώνει μέσα του. Πρέπει να κάνει όλα όσα πρέπει να κάνει για τη δουλειά του, να τραγουδάει σε… αγνώστους και παράλληλα λαχταρά να είναι κοντά σε εκείνους που αγαπάει, στο σπίτι του. Ο δίσκος λοιπόν, περιστρέφεται γύρω από αυτό το σκεπτικό γιατί πιστεύω πως πρόκειται για ένα είδος εσωτερικής σύγκρουσης που αντιμετωπίζει ο κόσμος στην καθημερινότητά του, είτε είναι καλλιτέχνες είτε όχι. Είναι η αντίθεση ανάμεσα στις υποχρεώσεις, τις ευθύνες και το πάθος, αλλά και την προσπάθεια να βρεις την ισορροπία μεταξύ τους.

Χρειάστηκαν συμβιβασμοί στην καριέρα σου;
Στην καριέρα μου ειδικά νομίζω πως πάντα ήμουν πεισματάρης χωρίς να συμβιβάζομαι ποτέ. Στα πρώτα σημάδια που συνειδητοποίησα ότι είχα αρχίσει να συμβιβάζομαι, έφευγα, τα παρατούσα και αυτό σχεδόν μετατράπηκε στο motto της καριέρας μου: "Αν δεν αισθάνεσαι άνετα να το κάνεις, μην το κάνεις καθόλου." Πολλές φορές αυτό σημαίνει πιο χρονοβόρες διαδικασίες, άλλες ότι οι υπόλοιποι «δε σε παίζουν», αλλά σε αυτό κι εγώ και όσοι δουλεύουμε μαζί είμαστε πολύ απόλυτοι.

Άρα έμμεσα μου λες ότι αυτός είναι και ο λόγος που χρειάστηκαν 6 δίσκοι για να καταφέρεις να φτάσεις την κορυφή των βρετανικών charts.
Ναι! (γέλια). Ακριβώς! Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος. Όταν δε σκέφτεσαι κιόλας με αριθμούς ή συμπεριφέρεσαι όπως σου περιέγραψα πρέπει να μάθεις πολύ περισσότερες πληροφορίες και να αναπτύξεις περισσότερες δεξιότητες για να μην αφήνεις τους άλλους να σε κατευθύνουν. Διαφορετικά θα κάνεις επαναλαμβανόμενα λανθασμένες επιλογές.

Ήθελες δηλαδή να το επιτύχεις αποκλειστικά με τον δικό σου τρόπο.
Ναι. Βασικά δεν ήταν τόσο ότι ήθελα να το κάνω με τον τρόπο μου, ήθελα να διαπιστώσω από μόνος μου τι είδους καλλιτέχνης είμαι και τι θέλω να γίνω από το να μου το υπαγορεύσουν. Ακόμα δεν έμαθα βέβαια, είναι ένα ισόβιο ταξίδι. Πώς είναι δυνατόν να ξέρουν οι άλλοι, τη στιγμή που εδώ εγώ δεν ξέρω τι θέλω να κάνω αύριο.

Αισθάνθηκες ποτέ αδικημένος ή έστω ότι δεν εκτιμάται η δουλειά σου στο διάστημα αυτό;
Ναι. Νομίζω πως η μουσική βιομηχανία είναι… αγύριστο κεφάλι και παράλληλα πολύ μικρή, οπότε αν συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τι κάνεις, οι υπόλοιποι κατά κάποιον τρόπο τους ακολουθούν και σε «αποκλείουν» απλά επειδή το έκαναν κάποιοι άλλοι πιο πριν. Είναι πολύ περίεργο. Αν κάποιος δεν θέλει να δουλέψει μαζί σου, κάποιοι σκέφτονται «κάτι δεν πάει καλά με αυτόν, οπότε ούτε εμείς θα δουλέψουμε μαζί του». Σ’ αυτήν τη βιομηχανία, ο κόσμος φοβάται πολύ να πάρει από μόνος του αποφάσεις γιατί μπορεί να οδηγήσουν σε απόλυση -κανείς δεν το θέλει αυτό- και άρα αναγκαστικά θα συμβαδίσουν. Είναι πολύ ενθαρρυντικό να βλέπεις πια νέους καλλιτέχνες που δεν επιτρέπουν στους άλλους να τους προσδιορίσουν άλλοι.

Βέβαια, όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο υποθέτω… Ή δεν το πιστεύεις αυτό;
Οπωσδήποτε, ναι. Όσο περισσότερο εκνευρισμό είχα για όλα αυτά, τόσα περισσότερα τραγούδια μου έρχονταν στο μυαλό. Το τελευταίο μου άλμπουμ όμως δεν γράφτηκε από εκνευρισμό, όπως τα δύο που προηγήθηκαν. Αυτό εδώ γράφτηκε από χαρά και ευγνωμοσύνη, γράφτηκε κοιτώντας τα πράγματα μέσα από ένα πιο ρομαντικό πρίσμα.

Αναγνωρίζεις ίσως κάποια άλλα παρελθοντικά λάθη σου που επιβράδυναν λίγο παραπάνω την τωρινή τεράστια επιτυχία;
Όχι, νομίζω ότι το μοναδικό λάθος που έκανα ποτέ ήταν το να κοιτάω αυτήν την επιτυχία από μακριά χωρίς να ξέρω πώς να καταφέρω να την φτάσω, σκεπτόμενος ότι μου τη χρωστούσε κάποιος ή ότι την άξιζα χωρίς σκληρή δουλειά. Πιστεύω πως αυτό είναι ένα σύνηθες λάθος των καλλιτεχνών. Ή ακόμη κι αν ζουν αυτού του είδους την επιτυχία νομίζουν ότι είναι εξαιτίας τους, δε συνειδητοποιούν τους πραγματικούς λόγους. Νομίζω ότι η ευλογία της επιτυχίας που έρχεται αργά και σταθερά είναι ότι ξεκινάς να καταλαβαίνεις γιατί συμβαίνει η επιτυχία ή η αποτυχία. Έχεις αίσθηση του τί λειτουργεί και τί όχι, ποιος είναι καλός σε αυτό που κάνει και ποιος όχι. Εκτός αν σου συμβεί η επιτυχία αμέσως και πιστέψεις ότι είσαι σπουδαίος! (γέλια) Αυτό συνήθως δεν έχει αίσιο τέλος…

Αλήθεια, ο τίτλος Singing To Strangers από πού προέκυψε;
Ο τίτλος προήλθε από την κόρη μου, την άκουσα να μιλάει σε έναν φίλο της και την ρώτησε «με τί ασχολείται ο πατέρας σου και όλη την ώρα φεύγει και έρχεται και σου φέρνει όλα αυτά τα τέλεια δώρα;» Περίμενα ότι θα δώσει κάποια σπουδαία απάντηση και την άκουσα να λέει «δεν ξέρω, ταξιδεύει ανά τον κόσμο και τραγουδάει σε αγνώστους». Λάτρεψα την απλότητα με την οποία προσδιόρισε ολόκληρη τη ζωή και την καριέρα μου. Ήταν αρκετά «γειωτικό» και μετατράπηκε σε κεντρικό κομμάτι του δίσκου.

Εκτός από τίτλους, τί άλλο «κλέβεις» από τα παιδιά σου;
Κάθε μέρα κλέβω την ενέργειά τους. Νομίζεις ότι τους δίνεις ενέργεια, αλλά ουσιαστικά αισθάνεσαι την δική τους, τον πανέμορφο τρόπο με τον οποίο βλέπουν τον κόσμο. Άλλαξε η οπτική μου, άλλαξε και ο τρόπος που αισθάνομαι. Συνειδητοποίησα ότι πέρασα περίπου 20 χρόνια εμποδίζοντάς με από το να αισθανθώ. Και ξαφνικά αποκτάς παιδιά και νιώθεις τα πάντα σε μεγάλες δόσεις. Είχα ξεχάσει πόσο υπέροχο είναι αυτό, ακόμα και όταν φοβάσαι ή ανησυχείς. Μάλιστα, αυτό το άλμπουμ προσπαθεί να υπενθυμίσει στον κόσμο το εξής: «Ό,τι κι αν κάνεις, σιγουρέψου ότι νιώθεις κάτι.»

…να νιώθουν ζωντανοί.
Ακριβώς.

Ακούγοντας το άλμπουμ σου, για μένα μιλάει για αγάπη, χωρισμούς, ανολοκλήρωτους έρωτες… Ήθελες να είσαι ένας καλός αφηγητής ή να γράψεις τραγούδια με τα οποία θα ταυτιστούμε;
Και τα δύο. Έτσι κι αλλιώς, αν είσαι καλός αφηγητής, ο κόσμος θα ταυτιστεί μαζί σου.

Οπότε, ποια είναι η ιστορία πίσω από το πλέον αγαπημένο μου κομμάτι, το What More Can I Do;
Αυτό είναι το αγαπημένο σου;

Ναι, μαζί με το Love Is On The Line. 
Όταν παντρεύεσαι, λες πως θα είσαι με τον άνθρωπό σου μαζί στα καλά και τα άσχημα μέχρι να σας χωρίσει ο θάνατος. Δεν το πολυκαταλάβαινα μέχρι που παντρεύτηκα. Συνειδητοποιείς ότι πάντα θα υπάρχει και η κακή πλευρά, την οποία όταν ο ένας από τους δύο εξωτερικεύει, πανικοβάλλεται με το σκεπτικό ότι ο άλλος θα σταματήσει να τον αγαπάει. Οπότε αυτό είναι ένα τραγούδι που λέει «τι παραπάνω μπορώ να κάνω για να σου δείξω ότι όσο κακός κι αν γίνεσαι, δεν πρόκειται να φύγω από σένα.»

Όσα τραγουδάς στο άλμπουμ φαίνονται τόσο αληθινά και τόσο πολύ σα να τα ζεις, ώστε κάλλιστα κάποιος θα μπορούσε να σκεφτεί ότι δεν είσαι καλά ή ότι χώρισες! (γέλια)
Είσαι παντρεμένη;

Όχι!
Κάπως έτσι είναι ο γάμος να ξέρεις! (γέλια) Είναι μία συνεχής πάλη. Παλεύεις με τον εαυτό σου, με τον σύντροφό σου, με τους άλλους. Όταν παντρεύεσαι είναι η αρχή ενός εντελώς νέου εγχειρήματος, μιας νέας μάχης. Και όταν είσαι ερωτευμένος θέλεις να παλέψεις για αυτό, θέλεις οπωσδήποτε να δουλέψει. Τα άσχημα θα έρθουν είτε το θέλεις είτε όχι, η ζωή θα ρίξει τα σκατά στη μούρη σου, το θέμα είναι να μπορέσετε να τα ξεπεράσετε μαζί.

Έχετε καθόλου διαφωνίες μεταξύ σας σε σχέση με τη μουσική;
Μπα όχι. Αλλά ίσως θα έπρεπε να ρωτήσεις καλύτερα εκείνη και όχι εμένα.

Αν δεν κάνω λάθος, στις φλέβες σου κυλάει Βρετανία, Ιταλία, λίιιγη Γερμανία και Πολωνία… Πιστεύεις ότι όλη αυτή η πολυπολιτισμικότητα βγαίνει και στη μουσική σου με κάποιο τρόπο;
Ναι φυσικά. Εξαρτάται βέβαια και το πόσα ξέρει κάποιος από μουσική, αλλά νομίζω ότι από το πρώτο δευτερόλεπτο του άλμπουμ μπορεί να καταλάβει ότι υπάρχει πολλή ευρωπαϊκή μουσική εκεί μέσα. Υπάρχει μία πολύ καλή Ελληνίδα τραγουδίστρια που την λένε Μόνικα και έχει ένα τραγούδι το Secret in The Dark παρεμπιπτόντως. Το ακούμε πολύ συχνά, είναι ένα από τα αγαπημένα τραγούδια της κόρης μου.

Σοβαρά τώρα;
Ναι, σκέψου ότι αγόρασα ένα μαύρο δερμάτινο μπουφάν στην κόρη μου για τα Χριστούγεννα γιατί ήθελε να μοιάζει με τη Μόνικα στο εξώφυλλο του δίσκου! Είναι αλήθεια αυτό που σου λέω, δε στο λέω απλά για να σε εντυπωσιάσω επειδή είναι Ελληνίδα! (γέλια)

Απίστευτο!
Το συγκεκριμένο τραγούδι πάντως θυμίζει πολύ μουσική από τα ‘60s-‘70s, που ακούγαμε πολύ όσο φτιάχναμε το Singing To Strangers. Νομίζω ήταν ο μάνατζέρ μου ο Niko (Michault) που μου είπε ότι πρέπει οπωσδήποτε να το ακούσω. Το λάτρεψα. Εξακολουθεί να είναι το party track μου μετά τα μεσάνυχτα.

Εμένα πάντα σαν τραγούδι μου θύμιζε πάντως το Black Betty στην εκδοχή του Tom Jones.
Ναι ναι κάτι τέτοιο. Αλήθεια πάντως σου λέω, είναι το αγαπημένο τραγούδι της κόρης μου!

Η συνεργασία με τον ΒοΒ Dylan πώς προέκυψε στο Touchy Situation; (οι στίχοι του ανήκουν στον Dylan).
Προέκυψε από την εταιρεία που τον μανατζάρει. Βρήκαν τους στίχους, επικοινώνησαν μαζί μας και με ρώτησαν αν θέλω να τους κάνω κάτι και εννοείται ότι έκανα. Είναι σίγουρα ένα από τα πιο σημαντικά επιτεύγματά μου, να συνυπογράφω ένα τραγούδι μαζί του στον δίσκο μου.

Να υποθέσω ότι ανέκαθεν τον θαύμαζες;
Είναι σίγουρα πρότυπό μου όσον αφορά στους στίχους. Κανείς δε γράφει στίχους όπως ο Bob Dylan. Και είμαι πολύ ευχαριστημένος γιατί είναι σα να τους έχω γράψει εγώ. Δεν ακούγεται σα να είναι αποκλειστικά δικό του κομμάτι και αυτό ήταν που ήθελα να αποφύγω.

Αντίστοιχα και η Kylie Minogue, αν μη τι άλλο ξέρει να επιλέγει παρτενέρ στα ντουέτα της βλ. Nick Cave, Robbie Williams…
Ναι, εντάξει είμαι λίγο λιγότερο γνωστός από εκείνους! (γέλια) …αλλά ήταν πολύ γλυκιά. Φτιάξαμε το Music’s Too Sad Without You για μία ανεξάρτητη ιρλανδική ταινία (Halal Daddy) και μετά ήρθε μαζί μου στη Βενετία για να το παίξουμε ζωντανά.

Έχεις στα σκαριά κάποια άλλη τέτοια συνεργασία;
Όχι, σκέψου ότι ποτέ δε φανταζόμουν ότι σε αυτό το άλμπουμ θα ήταν η Kylie ή ο Bob Dylan. Μπορεί να είναι η Μόνικα!

Υπάρχει περίπτωση να σε δούμε στην Ελλάδα σύντομα για κάποια συναυλία;
Το ελπίζω, θα το ήθελα πάρα πολύ! Έχω έρθει βέβαια, στην Αθήνα, τη Μύκονο και τη Σαντορίνη, μία από τις πιο κοντινές μου φίλες είναι από την Ελλάδα, η Άλισον Δαμιανού που διοργανώνει το Meet Market - αν το ξέρεις.

Φυσικά και το ξέρω. Τζακ σ' ευχαριστώ πολύ και σε περιμένουμε σύντομα!

*Το έκτο κατά σειρά άλμπουμ του Jack Savoretti με τίτλο Singing To Strangers κυκλοφόρησε στις 15 Μαρτίου και βρίσκεται στο No1 των βρετανικών charts στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του. 

Άκουσέ το ολόκληρο: