Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή του Ακροπόλ, ο διεθνούς φήμης Έλληνας ερμηνευτής, Γιώργος Περρής, μας μιλάει για το νέο υλικό που θα παρουσιάσει στο κοινό, τις σημαντικές συνεργασίες του με καλλιτέχνες όπως οι: Lara Fabian, Michel Legrand, κ.ά., τις δυσκολίες που συνάντησε στα πρώτα τα του βήματα στο εξωτερικό, τις στιγμές που σκέφτηκε να τα παρατήσει αλλά και για τις προτάσεις που του έχουν γίνει να ασχοληθεί με την πολιτική.

Θα ήθελα να ξεκινήσουμε από το νέο υλικό που θα μας παρουσιάσετε ζωντανά στο θέατρο Ακροπόλ στις 8 Απριλίου και συγκεκριμένα από τα νέα τραγούδια που έγραψαν για εσάς οι: Ευανθία Ρεμπούτσικα και Λίνα Νικολακοπούλου.
Το καινούργιο είναι πάντα και η ωραιότερη αρχή! Πράγματι στη συναυλία αυτή θα παρουσιάσω ζωντανά για πρώτη φορά νέο υλικό, ξεκινώντας με κάποια κομμάτια από τον κοινό μας δίσκο με την Ευανθία και την Λίνα. Η συνεργασία αυτή είναι ένα όνειρο ζωής για μένα, τις δύο αυτές σπουδαίες γυναίκες τις θαυμάζω από μικρός και πάντα ονειρευόμουν να τις τραγουδήσω. Αισθάνομαι πραγματικά τεράστια χαρά και τιμή που μετά από σχεδόν 20 χρόνια ενώνονται και γράφουν ξανά μαζί για τη φωνή μου. Επίσης θα τραγουδήσω για πρώτη φορά το «How Many Does It Take», το πρώτο σινγκλ από τον επερχόμενό μου αγγλικό δίσκο καθώς και το «Γυναίκα», ένα τραγούδι του Ανδρέα Κατσιγιάννη σε στίχους του Τίτου Πατρίκιου, από τον δίσκο τους «Πολιορκημένος Χρόνος». 

«Who I’m meant to be» είναι ο τίτλος του νέου σας δίσκου. Αφού μας μιλήσετε για το τί περιλαμβάνει, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι ο τίτλος είναι μια δήλωση για εσάς. 
Ο δίσκος αυτός είναι ακριβώς αυτό που λέει ο δίσκος: αυτό που αισθάνομαι ότι πρέπει να είμαι. Είναι η πρώτη φορά που συν-έγραψα όλα τα τραγούδια τόσο στους στίχους όσο και στη μουσική, γιατί είχα συγκεκριμένες ιστορίες που ήθελα να πω. Επίσης, σε μία εποχή που το ρεύμα στην ποπ μουσική διεθνώς κατευθύνει τους καλλιτέχνες στο να απλουστεύουν τις αφηγήσεις τους όλο και περισσότερο, εγώ ήθελα να δείξω το δικό μου όραμα για το ποπ τραγούδι και να βρω μία ενδεχομένως πιο σύνθετη θέση μέσα σε αυτό το χώρο. Ο δίσκος πολύ απλά περιλαμβάνει όλη μου την ζωή στα τελευταία 2-3 χρόνια. Από τα υπέροχα στα δύσκολα, κι από τα φωτεινά στα σκοτεινά. Είχα την τύχη να δουλέψω με πολύ σπουδαίους καλλιτέχνες όπως ο παραγωγός Eric Rosse που έχει συνεργαστεί με τους Maroon 5 και την Tori Amos, αλλά και την νέα στιχουργό Sasha Sloan η οποία έχει γράψει τραγούδια για τον John Legend και τον Steve Aoki. Ηχογραφήσαμε κυρίως στο Λος Άντζελες, αλλά και την Νέα Υόρκη και το Μόντρεαλ και πραγματικά ανυπομονώ να φτάσει στα χέρια σας!

Τί σας δυσκόλεψε από τον τρόπο που δουλεύουν στο εξωτερικό;
Στην αρχή δυσκολεύτηκα να αποδεχτώ ότι έξω ο καλλιτέχνης αντιμετωπίζεται σαν εμπορικό προϊόν, χωρίς συναισθηματισμούς και κυρίως χωρίς να υπολογίζεται το ότι κρύβεται ένας άνθρωπος πίσω από αυτό το προϊόν. Όταν ξεκινάς, κανείς δεν σου δίνει ένα εγχειρίδιο λειτουργίας που να σου λέει ότι θα ακούς συστηματικά και χωρίς ίχνος τακτ όλα όσα είναι «στραβά» με σένα ή όσα όσα θεωρούν οι άλλοι ότι πρέπει να αλλάξεις πάνω σου. Με τον καιρό, αποκτάς τις δυνάμεις σου και βρίσκεις τον τρόπο να το διαχειρίζεσαι όλο αυτό. Από την άλλη όμως, μου αρέσει πολύ το ότι στο εξωτερικό η φιλοδοξία, το να θέλεις να κατακτήσεις κάποια πράγματα, δεν έχει αρνητική έννοια, δεν είναι αμάρτημα.

Και ποια ενδεχομένως «αρνητική» κριτική εντός και εκτός των τειχών σας πείσμωσε περισσότερο στα καλλιτεχνικά σας βήματα;
Δόξα τω θεώ, οι πόρτες της αρνητικής κριτικής είναι ορθάνοιχτες, αλλά επιλέγω να μην στέκομαι σε αυτό. Για μέγαλο διάστημα τοποθετήθηκα σε μία τροχιά όπου δέχτηκα κριτική που ήταν τελικά bullying, αισθάνθηκα εξευτελισμένος. Πια ακούω την κριτική όταν έρχεται από ανθρώπους που εμπιστεύομαι και ξέρω ότι είναι καλοπροαίρετη, αλλά και πάλι στο τέλος της ημέρας η απόφαση για το τί θα υιοθετήσω είναι καθαρά δική μου. Όπως αντίστοιχα δική μου είναι και η ευθύνη απέναντι στον κόσμο μου. Δεν υπάρχει εμπόδιο που να πέρασα που να μην με έκανε να πεισμώσω λίγο περισσότερο. Αλλά ίσως εκεί τελικά να είναι το μυστικό, στο να μην κατεβάζεις τα χέρια ποτέ. 

Και έρχεται η διεθνής καριέρα. Λίγοι Έλληνες καλλιτέχνες μπορούν λένε ότι πέτυχαν διεθνή καριέρα, όπως είναι ο Βαγγέλης Παπαθανασίου ή η Νάνα Μούσχουρη…
Δεν είναι μόνο αυτοί, είναι και η Αγνή Μπάλτσα, ο Θεόδωρος Κουρεντζής και πολλοί άλλοι. Σε καμία περίπτωση δεν συγκρίνω τον εαυτό μου με όλους αυτούς τους μύθους. Τους θαυμάζω τον καθένα ξεχωριστά και τους είμαι πολύ ευγνώμων για το μονοπάτι που άνοιξαν και τα σπουδαία κατορθώματά τους. Από την άλλη, έχω δουλέψει τόσο σκληρά για αυτό που λέμε «διεθνής καριέρα», που έχω απόλυτη επίγνωση για το τι έχω πετύχει στα χρόνια που ταξιδεύω και πόσο δύσκολο είναι να καταφέρεις κάποιες συνεργασίες ή συμβόλαια εκτός των συνόρων της χώρας σου. 

Έχετε κάνει σπουδαίες συνεργασίες όπως με τη Lara Fabian και τον Michel Legrand. Είναι γενναιόδωροι οι μεγάλοι καλλιτέχνες;
Όλοι, ουδενός εξαιρουμένου, αλλά ο καθένας με τον τρόπο του. Αυτό που έμαθα από όλες τις μεγάλες μου συνεργασίες είναι ακριβώς αυτό. Κανείς δεν είναι τυχαίος στη θέση του και κανείς δεν μένει τυχαία στην καρδιά του κόσμου για τόσο μεγάλο διάστημα. Όλοι αυτοί ξέρουν να αναγνωρίζουν από χιλιόμετρα μακριά πότε ένας νέος αγαπά πραγματικά αυτό που κάνει και πότε όχι. Όταν λοιπόν το δουν, τότε προσφέρουν απλόχερα τα δώρα που οι ίδιοι έχουν λάβει. Επίσης, εκτός απο γενναιόδωροι, έχουν και επαγγελματική ηθική. Σέβονται τον συνάδελφό τους, τον κόπο του και τον προστατεύουν.

Μιλήστε μου για τον Michel Legrand, έτσι όπως τον γνωρίσατε από τη συνεργασία σας μαζί του και που τον αναφέρετε ως μέντορά σας.
Τον ακούω και τον θαυμάζω από μικρό παιδί. Τις «Ομπρέλες του Χερβούργου» τις έχω δει πάνω από 100 φορές στα παιδικά μου χρόνια, ξανά και ξανά. Για μένα έγινε μέντορας πολύ προτού τον γνωρίσω από κοντά, μέσα από το έργο του, γι’αυτό και όταν η δισκογραφική μου εταιρεία μού ζήτησε να κάνω μία διασκευή στον πρώτο μου αγγλικό δίσκο, αμέσως επέλεξα το «I will wait for you» το οποίο έγινε και η πρώτη μου επιτυχία στο εξωτερικό. Με επηρέασε βαθιά η συνεργασία μου μαζί του, αυτό το ατελείωτο κυνηγι για την τελειότητα, νότα νοτα και λέξη προς λέξη. Δεν επαναπαυόταν σε τίποτα, ήθελε το κάθε τι να έχει λόγο ύπαρξης. Θα τον θυμάμαι πάντα με πολλή αγάπη και ευγνωμοσύνη και δεν θα ξεχάσω ποτέ τη συμβουλή που μου είχε δώσει, να έχω εμπιστοσύνη στη φωνή μου, γιατί εκείνη ξέρει πού πρέπει να με πάει. 

Πώς διαχειρίζεστε μια αποτυχία ή τα ανεπιθύμητα αποτελέσματα μιας λάθος επιλογής;
Ξέρετε, όταν ονειρεύεσαι να κάνεις αυτό το επάγγελμα, δεν είσαι προετοιμασμένος για το τι θα έρθει μπροστά σου και τι ακριβώς σημαίνει να κάνεις αυτή τη δουλειά. Κυρίως δεν είσαι προετοιμασμένος για τις τεράστιες αντιφάσεις που θα ζήσεις: τεράστια χαρά και ταυτόχρονα δυσβάσταχτη δυσκολία. Δεν μπορείς ούτε καν να το φανταστείς αυτό το παράδοξο. Κατ’αρχάς, δεν πιστεύω στις λάθος επιλογές. Παίρνω αποφάσεις με την ομάδα μου, αφού προσεκτικά σκεφτούμε όλοι μαζί αλλά και μόνος μου το τι θεωρούμε πιο σωστό στη δεδομένη στιγμή. Αν αργότερα αποδειχθεί ότι η επιλογή ήταν λάθος, ναι μεν θα κάνω ό,τι μπορώ ώστε να διορθωθεί η «ζημιά», αλλά δεν μπαίνω στη διαδικασία να μαστιγώνω τον εαυτό μου, καθώς έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα στη δεδομένη στιγμή. Και αυτό από σεβασμό πάντα προς τον κόσμο, χωρίς κανέναν άλλο γνώμονα. Η εμπορική αποτυχία είναι άλλο πράγμα. Κάποιες φορές υπάρχουν και εξωγενείς παράγοντες που δεν είναι στο χέρι μας. Άλλες φορές ενδεχομένως το κοινό μας να προσπαθεί να μας περάσει κάποιο μήνυμα. Η μουσική είναι ζωντανό ον και σχέση του καλλιτέχνη με το κοινό του είναι επίσης αμφίδρομη, έχει ανταλλαγή ενεργειών. Τις αποτυχίες πάντα τις αναλύω και προσπαθώ να βρω τι κρύβεται πίσω από αυτές, αλλά δεν επιτρέπω να με αποθαρρύνουν, τουλάχιστον όχι μετά το πρώτο αρχικό σοκ!

Έχουν υπάρξει στιγμές που έχετε σκεφτεί ή δηλώσει στον εαυτό σας ότι θα τα παρατήσετε;
Φυσικά! Πέρασα δύο περιόδους όπου είχα χάσει κάθε εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και το ταλέντο μου, σαν να είχα χάσει τα κλειδιά του δικού μου σπιτιού. Είναι όμως φυσιολογικό κι αυτό, συμβαίνει κάποια στιγμή σε όλους τους καλλιτέχνες. Στη δουλειά αυτή δεν υπάρχει καμία απολύτως εγγύηση, επομένως εξασκείς καθημερινά την αμφιβολία λες και είναι το εθνικό σπορ. Δεν έχεις άλλη επιλογή. Οι κρίσεις όμως αυτές έρχονται για να σου πουν κάτι, να σου δώσουν κάποιο μήνυμα για σένα τον ίδιο για να πας μπροστά. Η πραγματικότητα είναι ότι όσες φορές κι αν πω ότι θα τα παρατήσω, ξέρω πολύ καλά ότι δεν έχω αυτή την επιλογή. 

Είναι εύστοχος ο χαρακτηρισμός του τενόρου που σας έχουν αποδώσει; Κάνω αυτή την ερώτηση διότι ο Γιώργος Περρής είναι και ποπ…
Παρά το ότι με τιμάει πραγματικά πάρα πολύ αυτός ο όρος, δεν σας κρύβω ότι προσπαθώ να τον αποβάλλω από πάνω μου. Μπορεί τυπικά να έχω την έκταση ενός τενόρου και να είχα την τύχη να έχω συνεργαστεί με σπουδαίες συμφωνικές ορχήστρες, ωστόσο ποτέ δεν έχω δηλώσει κάτι τέτοιο, ούτε παριστάνω ότι είμαι κλασικός τραγουδιστής. Πάντα λέω ότι ειμαι τραγουδιστής ποπ με την έννοια του λαϊκού, του popular, απλώς επειδή σπουδάζω τη φωνή μου εδώ και χρόνια, έχω μία κλασική παιδεία. Τίποτε παραπάνω. 

Ο καλλιτέχνης οφείλει κατά τη γνώμη σας να είναι πολιτικά σκεπτόμενος και ενεργός; Σε ποια περίπτωση θα εμπλεκόσασταν με τα κοινά αν σας γινόταν η πρόταση;
Θεωρώ πως είναι υποχρέωση του κάθε ανθρώπου της κοινωνίας να είναι πολιτικά σκεπτόμενος και ενεργός, ανεξάρτητα από το αν είναι καλλιτέχνης ή όχι. Είναι καθήκον όλων μας να μας αφορά αυτό. Ζούμε σε μία εποχή όπου οι πολιτικοί έχουν χάσει κάθε αξιοπιστία στα μάτια του κοινού και επομένως ο μοναδικός τρόπος να φέρεις την πολιτική συζήτηση στον κόσμο, είναι μόνο αν δεν είσαι πολιτικός. Επομένως κατά βάθος πιστεύω πως σε κοινωνικό επίπεδο ο καλλιτέχνης που έχει την μεγάλη τιμή και ευλογία να ανήκει στην αγκαλιά του κόσμου, οφείλει να είναι πολιτικά ενεργός αλλά με τη μορφή του κοινωνικού παρατηρητή, του ανθρώπου που λόγω υπερευαισθησίας, παρατηρεί εντονότερα από τους άλλους τα προβλήματα, το τι συμβαινει. Σε προσωπικό επίπεδο, θεωρώ πως το δίπολο δεξιά-αριστερά δεν υπάρχει πια, δεν έχει πραγματική εφαρμογή στο σήμερα, ούτε ότι η μία πλευρά είναι δεδομένα προοδευτική και η άλλη συντηρητική.  Γι’αυτό και νομίζω πως πια η πολιτική κινείται κυρίως προσωποκεντρικά. Αυτό που με ενδιαφέρει εμένα, είναι να βρεθεί το πολιτικό πρόσωπο που πρώτον θα ασκεί εξουσία ναι μεν με βάση τις προσωπικές του πεποιθήσεις αλλά μέχρι το σημείο που του ορίζει ο λαός του και όχι περαιτέρω και δεύτερον αυτός που το μεγαλύτερό του μέλημα θα είναι το πώς θα ζούμε όλοι μαζί σαν κοινωνία, ενωμένοι χωρίς διχόνοια για το κοινό καλό. Θεωρώ πως η προληπτική επίθεση είναι πολύ επικίνδυνη τακτική και δεν προσφέρει απολύτως τιποτα. Παρά το ότι μου έχουν γίνει κάποιες προτάσεις, προς το παρόν δεν σκέφτομαι να εμπλακώ ενεργά στην πολιτική.

Αφού ολοκληρωθεί και η συναυλία της Αθήνας, ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;
Τον Μάιο θα κυκλοφορήσει ο δεύτερός μου αγγλικός δίσκος με τίτλο «Who I’m meant to be», γι’αυτό και θα περάσω ένα μεγάλο διάστημα στην Αμερική για την προώθησή του εκεί αλλά και σε κάποιες άλλες χώρες. Ταυτόχρονα αυτό τον καιρό ολοκληρώνουμε και τον κοινό μας δίσκο με την Ευανθία Ρεμπούτσικα και την Λίνα Νικολακοπούλου που θα κυκλοφορήσει πολύ σύντομα. Από τον Ιούνιο και μετά θα προβάλλεται στο αμερικάνικο κανάλι PBS το δεύτερό μου τηλεοπτικό αφιέρωμα από τη συναυλία στο Ηρώδειο με εκλεκτή καλεσμένη μου την Αυστραλέζα σουπερσταρ Tina Arena. Γύρω στις αρχές του επόμενου χρόνου θα ξεκινήσω περιοδεία σε διάφορες πόλεις ανά τον κόσμο. 

Πληροφορίες
Θέατρο Ακροπόλ, Ιπποκράτους 9, Αθήνα
Ώρα έναρξης : 21.00