Πριν λίγες ημέρες, ο Θάνος Μικρούτσικος επαναπροσέγγισε τους δίσκους του «Σταυρός του Νότου» και «Γραμμές των Οριζόντων» (σε ποίηση Νίκου Καββαδία) για τρεις φωνές, τρία πιάνα και πνευστά στο Μέγαρο Μουσικής όπου καταχειροκροτήθηκε από το κοινό. «Μετρήσαμε 14 λεπτά χειροκρότημα. Σε εμένα δεν έχει ξαναγίνει ποτέ αυτό», μου περιγράφει στην κουβέντα που είχαμε πρόσφατα. Οι δυο ξεχωριστές αυτές παραστάσεις επαναλαμβάνονται στο Ηρώδειο στις 29 Ιουνίου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Πριν τη μοναδική του καλοκαιρινή συναυλία για φέτος, ο Θάνος Μικρούτσικος μάς μιλάει για τις ζωντανές του εμφανίσεις και την κατάσταση της υγείας του, σχολιάζει το πολιτικό τοπίο όπως διαμορφώνεται, εξηγεί την παρουσία του στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΚΚΕ και μας περιγράφει τη μεγάλη του χαρά για το έργο που συνυπογράφει με την κόρη του, Αλεξάνδρα.

«Όσοι περπάτησαν μαζί μου» πριν ένα χρόνο στο Θέατρο Βράχων.
Ήταν μια ένεση τεράστια θα έλεγα, γιατί προέκυψε μια μεγάλη αγάπη από τον κόσμο. Ωστόσο για να είμαι ειλικρινής, αυτή η αγάπη υπήρχε πολύ έντονη και πριν αρρωστήσω. Το έβλεπα στις επαφές μου με τον κόσμο, είτε μέσα από τις συναυλίες, είτε όταν περπατούσα στο δρόμο. Τα τελευταία χρόνια υπήρξε μια ουσιαστική αγάπη του κόσμου και όχι επιδερμική. Έβλεπα ότι ο κόσμος είχε εκτιμήσει τη συνολική μου χειρονομία -τη μουσική και την κοινωνική- με αποτέλεσμα μια σχέση που όλο και βάθαινε. Όταν πριν δυο χρόνια αρρώστησα, υπήρξε και μια ιδιαίτερη ευαισθησία, όπως και να το κάνουμε.

Σε ό,τι αφορά τις δυο συναυλίες «Όσοι Περπάτησαν Μαζί Μου» ήταν προς δυο κατευθύνσεις. Αφενός με τους καλλιτέχνες που ήρθαν εκείνα τα δυο βράδια και τραγούδησαν μαζί μου που, αν βάλεις και τους ανθρώπους που έχουν φύγει από τη ζωή τη Μαρία Δημητριάδη, τον Δημήτρη Μητροπάνο και τον Άλκη Αλκαίο, ήταν οι άνθρωποί μου στο τραγούδι. Και αυτό από μόνο του δούλευε πολύ συγκινησιακά αν και εγώ προσπάθησα και προσπαθώ πάντα το συγκινησιακό να προκύπτει και μέσα από τη μουσική. Και αφετέρου με τον κόσμο που περπάτησε στη ζωή του με αυτά τα τραγούδια, είτε πρόκειται για συνομηλίκους μου, είτε για 40άρηδες ή 50άρηδες, είτε  για τις νεότερες γενιές. Γιατί όπως θα είδες και εσύ σε εκείνες τις συναυλίες, υπήρχαν πάρα πολλοί νέοι άνθρωποι πάρα πολλοί 30άρηδες, 20άρηδες και πάρα πολλοί μαθητές. Αυτό με συγκινεί ιδιαίτερα αλλά δικαιώνει και την πορεία μου γιατί όταν τα τραγούδια περνάνε από γενιά σε γενιά είναι η απόδειξη μιας διαχρονικότητας.

Οι δυο πρόσφατες συναυλίες στο Μέγαρο Μουσικής.
Εδώ υπήρξε κάτι το πολύ ιδιαίτερο. Τα τραγούδια του Βύρωνα ήταν πάρα πολύ γνωστά όπως η Ρόζα, το Πάντα Γελαστοί, η Πιρόγα, ο Μικρόκοσμος, κλπ. Στο Μέγαρο παρουσίαζα τον Καββαδία που είναι η αιχμή του δόρατος της τραγουδοποιΐας μου, αλλά τον παρουσίασα με έναν τρόπο όχι ιδιαίτερα καλλιτεχνικό. Τρία πιάνα, τρεις φωνές και πνευστά. Παίζαμε ιδιαιτέρως δεξιοτεχνικά, με αποτέλεσμα να κόβεται η ανάσα στον κόσμο. Δηλαδή παρακολουθώντας την παράσταση έβλεπες την απόλυτη σιωπή ενός γεμάτου Μεγάρου και τις δυο ημέρες και μετά έβλεπες το απόλυτο χειροκρότημα. Στο τέλος μετρήσαμε 14 λεπτά χειροκρότημα. Σε εμένα δεν έχει ξαναγίνει ποτέ αυτό.

Εδώ θέλω να πω κάτι. Όταν ήμουν 14 χρόνων και ξεκινούσα, αυτό που είχα στο μυαλό μου ήταν αν θα καταφέρω στη ζωή μου να κάνω πολύ καλλιτεχνικά πράγματα και ταυτόχρονα να γεύομαι την αποδοχή του κόσμου εκείνη τη στιγμή. Γιατί στην ιστορία της μουσικής και μιλώντας για τους μέγιστους συνθέτες που έχουν περάσει, Μπετόβεν, Μπαχ, κλπ., σπανίως ή και ποτέ δεν υπήρχε η αποδοχή την ίδια περίοδο που αυτοί έγραφαν και παίζονταν τα έργα τους. Θυμάμαι μάλιστα μια συζήτησή μου με τον Μάνο Χατζιδάκι ένα βράδυ γύρω στο 1980. Μου έλεγε ότι αυτό που θα ήθελε αλλά δεν είχε γευτεί ακόμα ήταν σε έργα που πίστευε ο ίδιος πως ήταν πολύ σημαντικά -και όντως ήταν- όπως Ο Μεγάλος Ερωτικός, να έχει αυτή την αποδοχή εκείνη τη στιγμή. Έλεγε ότι εντάξει πήγαιναν καλά, ο κόσμος χειροκροτούσε, αλλά δεν ήταν κάτι που απογείωνε, «εγώ ξέρω ότι αυτά είναι τα έργα μου που είναι πολύ σημαντικά» έλεγε ο Χατζιδάκις και απεδείχθη ότι είχε δίκιο δηλαδή. Μάλιστα μου είχε πει «έχω γράψει και το Γαρύφαλλο στ' Αυτί» αλλά είναι ένα εξωστρεφές τραγούδι το οποίο λειτουργεί επιδερμικά. 
Αυτό λοιπόν κέρδισα στις δυο παραστάσεις στο Μέγαρο. Και είναι συγκλονιστικό. Δεν περίμενα ότι θα το γευτώ εν ζωή. Και θα σου πω και ένα παράδειγμα. Με πλησίασε ο πρόεδρος και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Μεγάρου, ο Νίκος Θεοχαράκης και ο Μίλτος Λογιάδης αλλά και πολύς κόσμος και μου είπαν «μας ρωτάνε κάποιοι που δεν ήρθαν, πώς ήταν; Και δεν μπορούμε να τους απαντήσουμε γιατί δεν υπάρχει προηγούμενο». Αυτή ακριβώς η φράση είναι αυτό που αισθάνθηκα. Και ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου σε αυτές τις δυο συναυλίες που ταυτίστηκε το πολύ υψηλό καλλιτεχνικό προϊόν και η απόλυτη απήχηση. Για το λόγο αυτό σε συνδυασμό με κάποιες χιλιάδες που δεν μπόρεσαν να βρουν θέση στο Μέγαρο, επαναλαμβάνω τη συναυλία στις 29 Ιουνίου στο Ηρώδειο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και με την ευκαιρία, ευχαριστώ πραγματικά το Φεστιβάλ και τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο γιατί είχε κλείσει το πρόγραμμα και το βάλανε εμβόλιμα. Θα παρουσιάσω πάλι όλη μου τη δουλειά πάνω στον Καββαδία για τρεις φωνές (Χρήστος Θηβαίος, Κώστας Θωμαϊδης, Ρίτα Αντωνοπούλου), τρία πιάνα και στα πνευστά ο Θύμιος Παπαδόπουλος. 

Το αντίο στις μουσικές σκηνές.
Είχα πει ότι αποχαιρετώ τις μουσικές σκηνές και ήταν μια απόφασή μου πριν από το πρόβλημα της υγείας μου. Όπως επίσης αποχαιρετώ και τις καλοκαιρινές περιοδείες. Από εκεί και πέρα μακάρι να έχω τη δύναμη κατά διαστήματα να έρχομαι σε επαφή με τον κόσμο γιατί αυτό για εμένα είναι οξυγόνο κυριολεκτικά. Αυτή η αγάπη του κόσμου για εμένα και τη μουσική μου με βοηθάει πάρα πολύ. Η συναυλία στη Ηρώδειο θα είναι η μοναδική για το καλοκαίρι. Φέτος επί της ουσίας έκανα τις δυο του Μεγάρου και αυτή στο Ηρώδειο. Να δούμε πώς θα πάει η υγεία μου. Αμέσως μετά θα κάνω κάποιες εξετάσεις από τις οποίες θα φανεί η εξέλιξη και επομένως και τί μέλλει γενέσθαι. Μακάρι να υπάρχει αντοχή και στο μέλλον να ξανακάνω κάποια πράγματα. Δεν θέλω να δηλώσω ότι σταματάω. Θα ήταν άσχημο όπως και να το κάνουμε και ίσως δεν θα ήταν και αληθινό, γιατί αν τα πράγματα δεν πάνε άσχημα, εδώ είμαι. 

Για τη συνέντευξη του Μίλτου Πασχαλίδη στο Reader.gr
(γέλια) Διάβασα τη συνέντευξη, με έκανε σοφό ο Πασχαλίδης. Όπως το είπε και ο ίδιος και πραγματικά με συγκίνησε -το έχω πει κι εγώ βέβαια- είναι μέλος της ευρύτερης οικογένειας.  Αυτό δεν μπορώ να το πω για πολλούς ανθρώπους, για το Μίλτο το λέω 100%. Είναι ένα εξαιρετικό παιδί και ένας πολύ ταλαντούχος μουσικός με πολλή διείσδυση, ιδιαίτερα στις νεότερες γενιές. Ότι του χρωστάω ένα δίσκο, ναι του το χρωστάω. Αισθάνομαι ότι του το χρωστάω. Με τον Μίλτο που έχουμε κάνει συναυλίες από το 2008 πάντοτε λέγαμε να κάνουμε κάτι. Τα έφερε έτσι που δεν έγινε, θέλω να πιστεύω ότι αν τα πράγματα δεν πάνε άσχημα θα επιχειρήσω να το κάνω. Θέλω να κάνω μια δουλειά γιατί πρώτα από όλα και εκτός όσων σου είπα, ο Μίλτος εκτός από σπουδαίος τραγουδοποιός είναι ένας από τους λιγοστούς (που μετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού) τραγουδοποιούς που μπορεί να τραγουδήσει εξαιρετικά τα τραγούδια άλλων συνθετών. Γιατί ξέρεις οι τραγουδοποιοί τραγουδούν βασικά τα δικά τους τραγούδια. Και σε αυτά είναι πολύ γοητευτικοί σχεδόν όλοι οι Έλληνες τραγουδοποιοί. Ο Χάρης Κατσιμίχας και ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας παλιά και από τη νεότερη γενιά ο Πασχαλίδης και ο Θηβαίος είναι τέσσερις περιπτώσεις που έχουν τη δυνατότητα να τραγουδήσουν ως τραγουδιστές με εξαιρετικό τρόπο τραγούδια συνθετών. Μακάρι να έχω δύναμη, να γίνει επιτέλους αυτή η δουλειά που αισθάνομαι ότι του τη χρωστάω.

Το σκανταλιάρικο παιδί που λέει πως είμαι, είναι όπως κι εσύ ξέρεις, επειδή το χιούμορ δεν λέει να με αφήσει και υπήρχε πάντοτε στη ζωή μου. Σκανταλιές διάφορες έκανα ακόμα και όταν είχα κάποιες πιο επίσημες θέσεις. Τα βαρύγδουπα φιλόσοφος και σοφός έχουν να κάνουν με την ωριμότητα και το πέρασμα των χρόνων. Αισθάνομαι ότι έχω ωριμάσει εδώ και κάποια χρόνια και έχω αναθεωρήσει πράγματα και σε διαβεβαιώνω ειλικρινά ότι συνέβη πολύ πριν αρρωστήσω τον Ιούνιο του 2017. Νομίζω κάποια πράγματα τα βλέπω διαφορετικά από ό,τι τα έβλεπα παλιότερα, διατηρώντας όμως βασικές αρχές στη ζωή μου. Αναλλοίωτες. Και ίσως αυτός να είναι και ένας από τους λόγους, όχι ο μοναδικός, που υπάρχει αυτή η βαθύτατη εκτίμηση από ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου. 

Κώστας Μπακογιάννης και Γιώργος Πατούλης.
Ο Κώστας Μπακογιάννης σε προσωπικό επίπεδο μού είναι συμπαθής και ήπιος άνθρωπος. Ο Γιώργος Πατούλης, τον οποίο ξέρω ελάχιστα, έχει πράγματα που δεν μου πάνε αναμφισβήτητα. Από εκεί και πέρα τα ζητήματα στην πολιτική δεν είναι μόνο προσωπικά, βέβαια παίζει ρόλο να είσαι ένας συμπαθητικός άνθρωπος, καλός, αναμφισβήτητα, αλλά τα προβλήματα είναι πολιτικά. Και τα πολιτικά προβλήματα ακόμα και στην τοπική αυτοδιοίκηση -πόσω μάλλον στην κεντρική πολιτική σκηνή- έχουν να κάνουν με άλλα πράγματα και όχι με το πόσο καλός άνθρωπος είσαι. 

Για το προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας στις πρόσφατες εκλογές.
Προκύπτει από το γεγονός ότι υπήρξε αυτή η στροφή του ΣΥΡΙΖΑ. Για εμένα δεν είναι ακριβώς στροφή, αλλά αυτό είναι μεγάλη συζήτηση που δεν μπορούμε να την κάνουμε αυτή τη στιγμή. Ας μιλήσουμε λοιπόν για τη στροφή του 2015 όταν εντάχθηκε και αυτός στη μνημονιακή διαδικασία στην οποία είχαν από την αρχή συμφωνήσει η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Επομένως έγινε και ο ΣΥΡΙΖΑ ένα μνημονιακό κόμμα. Μπορεί να υπάρχουν αποχρώσεις, μπορεί να υπάρχουν δευτερεύοντα πράγματα στα οποία κάποιες κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ να διαφοροποιούνται από τις κινήσεις της ΝΔ, αλλά τα βασικά πράγματα είναι η συνέχεια των μνημονίων, με την έννοια ότι φύγαμε τυπικά από τα μνημόνια τον Αύγουστο του 2018 αλλά 600 εφαρμοστικοί νόμοι συνεχίζουν να κάνουν τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους, ακόμα και αν υπάρχει ανάπτυξη. Συνεπώς ένα κομμάτι του κόσμου που είχε ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ, απογοητεύτηκε. Τώρα γιατί πήγε στη ΝΔ είναι επίσης μια πολύ μεγάλη συζήτηση γιατί και η ΝΔ ήταν το βασικό μνημονιακό κόμμα της προηγούμενης περιόδου. Είναι μια συζήτηση με κοινωνιολογικά στοιχεία και πρέπει να το δούμε και σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Όταν είσαι 18 χρόνων, τελειώνεις το σχολείο, μπαίνεις στο Πανεπιστήμιο, έχεις και κάποιες καταβολές από την οικογένεια και προοδευτικές απόψεις και δεν σου αρέσει ο κόσμος που ζούμε που είναι βάρβαρος, είσαι πιο ριζοσπάστης. Έχεις πιο ριζοσπαστικές απόψεις. Θέλεις μια άλλη κοινωνία που καταρχήν τα παιδιά που θα γεννώνται να γεννώνται στην ίδια γραμμή. Αυτή η κοινωνία δεν υπάρχει στις μέρες μας ούτε στην Ελλάδα ούτε παγκοσμίως. Υπάρχει μια τρομακτική ανισότητα η οποία συνεχώς βαθαίνει και διευρύνεται.

Ένα παιδί λοιπόν που έχει ριζοσπαστική άποψη στα 22-23 του, κινείται στον ευρύτερο χώρο της αριστεράς. Θέλει να αλλάξει αυτό τον κόσμο, να γίνει δικαιότερος. Όταν μπαίνει στην παραγωγή και προσθέσεις και την πλύση εγκεφάλου που γίνεται όχι μόνο από τα ΜΜΕ, αρχίζεις λίγο και απομακρύνεσαι από τη ριζοσπαστικότητα με την έννοια ότι σταματάς να σκέφτεσαι τους δίπλα και σκέφτεσαι καταρχήν πώς θα μπορέσεις να θρέψεις την οικογένειά σου. Οπότε λες ότι στην προκειμένη περίπτωση θα ψηφίσω τον ΣΥΡΙΖΑ για να φύγω από τα μνημόνια, για να πάψει να υπάρχει αυτό το 40% στα όρια της φτώχειας και κάτω από αυτή και το 18% των ανέργων, και βλέπεις ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί τις ίδιες πολιτικές και επομένως βαθαίνει η κρίση. Μετά λοιπόν δεν αρκεί το 1.5%/ημέρα που έδωσε στους συνταξιούχους, γιατί τόσο προκύπτει επί 365 μέρες, να το 300άρι. Ποιος μπορεί να ζήσει με 450, με 600, με 700 και με 800 ευρώ σήμερα έχοντας οικογένεια; Συνεπώς ξεχείλισε το ποτήρι και είπαν ας πάμε από εκεί τώρα, γιατί και η πολιτική συνείδηση είναι κατά μέσο όρο χαμηλότερης αυτής που έπρεπε να είναι. Προσπαθώ να κάνω μια ουσιαστική ερμηνεία του πώς συμβαίνουν τα πράγματα και όχι μια συγκυριακή ερμηνεία. Συγκυριακά μπορεί να υπάρχουν και πολλά πράγματα. Γιατί έχε υπόψη σου ότι και το σύστημα δεν θέλει να σπρώξει προς τη ριζοσπαστική αριστερά, θέλει να σπρώξει προς άλλα κομμάτια της δεξιάς. Άμα διαβάσουμε ιστορία, πώς ανέβηκε ο Χίτλερ στο Μεσοπόλεμο ή ο Μουσολίνι; Πώς έπεισαν αυτοί οι άνθρωποι; Έπεισαν αυτούς που κοίταγαν μόνο το ατομικό τους συμφέρον με όσα έλεγαν, ψέματα όπως απεδείχθη και δημιούργησαν αυτή την απίστετυτη καταστροφή των 50 εκατομμυρίων νεκρών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η ψήφος των νεαρότερων ψηφοφόρων στη Χρυσή Αυγή στις πρόσφατες εκλογές.
Θέλω να πω τούτο. Ξεχωρίζω ακόμα και ακροδεξιά κόμματα από τη Χρυσή Αυγή. Αντιπαλεύω τις απόψεις τους που είναι ρατσιστικές πολλές φορές, που είναι εθνικιστικές κλπ., αλλά δεν τα ταυτίζω με τη Χρυσή Αυγή, γιατί η Χρυσή Αυγή είναι μια εγκληματική, ναζιστική οργάνωση και οι ναζιστές έχουν βγει από την ανθρώπινη περιπέτεια μετά τα 12 εκατομμύρια στους φούρνους (6 εκατ. Εβραίους και 6 εκατ. Κομμουνιστές) στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Συνεπώς αυτό το πράγμα είναι θλιβερό, αν και συνολικά έπεσε η Χρυσή Αυγή ευτυχώς. Χρησιμοποιούν μια ρητορική ότι είναι αντισυστημικοί, όμως είναι το πιο συστημικό κόμμα. Ο φασισμός είναι μέσα στην καρδιά του συστήματος. Για αυτό ευθύνονται πάρα πολύ οι διάφορες ελίτ με τις πολιτικές που κάνουν και με το γεγονός ότι σπρώχνουν τον κόσμο προς αυτή την κατεύθυνση γιατί θεωρούν βλακωδώς ότι μπορούν να τους ελέγξουν. 

Το πιθανό αποτέλεσμα που θα βγάλει η κάλπη στις 7 Ιουλίου.
Η ΝΔ είναι ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα με κάποιες ακροδεξιές αποκλίσεις και δεν την ταυτίζω με τον ΣΥΡΙΖΑ από την άποψη του κόσμου. Δηλαδή θεωρώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ και όχι από το 2015 αλλά και πιο παλιά, που θέλουν μια πιο δίκαιη κοινωνία. Αλλά εδώ το πρόβλημα είναι ότι είτε ο ΣΥΡΙΖΑ έβγαινε αυτή τη στιγμή είτε η ΝΔ, από ό,τι φαίνεται οι βασικές πολιτικές θα ήταν ίδιες. Λέει ο Τσακαλώτος, έχουμε δημοσιονομικό χώρο 1 δισ. Μωρέ τι μας λες; Ποιος τον δίνει αυτόν τον δημοσιονομικό χώρο; Γιατί φέρνεις όλο τον κόσμο να ζητιανεύει το 1.5 ευρώ ή τα 2 του χρόνου ή τα 4 του παραχρόνου; Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να ζήσουν και εδώ και πάρα πολλά χρόνια δεν ζουν. Χάνονται γενιές. Ο κόσμος πρέπει να απαιτήσει να πάρει αυτά που του ανήκουν. Για αυτό λέω ότι έχει πάψει η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να είναι ένα αριστερό κόμμα. Πιστεύω ότι ο κόσμος πρέπει να πάρει αυτά που του ανήκουν και όχι να ζητιανεύει 2 ευρώ την ημέρα. Αυτό είναι όχι μόνο αναξιοπρεπές αλλά μια αθλιότητα. Συνεπώς είτε βγει ο ΣΥΡΙΖΑ είτε βγει η ΝΔ το πράγμα για τον πολύ κόσμο θα είναι στην ίδια κατεύθυνση. Δευτερευόντως θα το ξαναπώ γιατί δεν μου αρέσει να είμαι δογματικός, ναι υπάρχουν μερικά πράγματα που θα μπορούσε να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ στα δικαιώματα κλπ. που είναι προς την θετική κατεύθυνση. Αλλά αυτό είναι δευτερεύον. Σου λέει «σου δίνω δηλητηριασμένο φαγητό αλλά στο τέλος αν είσαι καλό παιδί θα σου δώσω ένα γλειφιτζούρι» ενώ ο άλλος δεν θα στο δώσει. Περί αυτού πρόκειται. 

Στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΚΚΕ
Μέχρι πρότινος μου γινόντουσαν προτάσεις. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Εγώ στηρίζω το Κομουνιστικό Κόμμα Ελλάδος. Θα πάω τιμητικά 12ος Επικρατείας, μη εκλόγιμος βέβαια, δεν υπάρχει περίπτωση για θέση στη βουλή γιατί καταρχήν σέβομαι όλους τους ανθρώπους που ψηφίζουν. Και γενικότερα από το 1996 δεν θέλω να ασχοληθώ με την τρέχουσα πολιτική. Αλλά και πέραν αυτού και μόνον ότι έχω το πρόβλημα υγείας θα ήταν από εμένα ένα μεγάλο φάουλ και δεν υπάρχει περίπτωση να το κάνω.

Ονόματα καλλιτεχνών και δημοσιογράφων στα ψηφοδέλτια
Γενικότερα δικαιούνται και οι καλλιτέχνες και οι δημοσιογράφοι και οι πάντες να βάζουν υποψηφιότητα στις εκλογές όπως και τα άλλα επαγγέλματα. Απλώς μερικές φορές αυτό γίνεται μόνο επειδή κάποιος είναι γνωστός. Σε αυτό είμαι αντίθετος. Αν κάποιος έχει μια συγκεκριμένη άποψη που είτε ταυτίζεται είτε συγκλίνει προς μια κατεύθυνση τότε αυτό είναι θεμιτό. Στους δημοσιογράφους θα έλεγα θέλει ακόμα περισσότερη προσοχή γιατί τους βλέπεις δεν δημοσιογραφούν, αλλά επί της ουσίας είναι εκπρόσωποι κομμάτων. Αυτό το πράγμα εκτός όλων των άλλων είναι και αντιαισθητικό.

Νένα Βενετσάνου και Ψαραντώνης υποψήφιοι με το ΜέΡΑ 25 του Γιάνη Βαρουφάκη.
Συμπαθείς και σημαντικοί και οι δυο. Ο Ψαραντώνης είναι σημαντικός άνθρωπος στο χώρο του. Δεν τον ξέρω προσωπικά, πέρα από ένα γεια, ώστε να ξέρω τις απόψεις του, αλλά δεν νομίζω ότι ανήκει στην κατηγορία που είπαμε γιατί ο Ψαραντώνης είναι λίγο απελευθερωμένος τύπος. Θα του άρεσε ο Βαρουφάκης ακόμα και οπτικά. 

Οι ακραίες απόψεις και οι διαγραφές μελών της Νέας Δημοκρατίας
Η Νέα Δημοκρατία ιστορικά έχει ακουμπήσει πολύ την ακροδεξιά όταν στη δεκαετία του '50 η δεξιά στην Ελλάδα είχε αγκαλιάσει καταρχήν όλους τους δωσίλογους και τους γερμανοτσολιάδες. Αυτοί τους έδωσαν χάρη. Οι κυβερνήσεις της δεξιάς ήταν οι κυβερνήσεις του Παπάγου, η πρώτη κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή πριν αυτός φύγει στην Ευρώπη και εξευρωπαϊστεί. Η δολοφονία του Λαμπράκη έγινε από μια οργάνωση στην οποία επικεφαλής ήταν ένας γερμανοντυμένος στην Κατοχή. Αυτοί οι άνθρωποι πάντοτε ακούμπαγαν ακόμα και τους ναζιστές τότε. Μετά ακουμπούσαν την ακροδεξιά. Αυτές οι αντιλήψεις όπως του Στεφανίδη που είπε για την Κούνεβα, όχι να τον διαγράψει ο Μητσοτάκης όπως έκανε, αλλά να τον κρεμάσει ανάποδα έπρεπε. Είναι απίστευτη δήλωση που δείχνει ακριβώς μια σειρά πράγματα. Ξαναλέω ότι δεν ταύτισα τον ΣΥΡΙΖΑ με τη δεξιά με την έννοια ότι είναι δυο ίδια κόμματα. Η πολιτική όμως του ΣΥΡΙΖΑ δυστυχώς απενεχοποίησε τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, γιατί ταυτίστηκε με τα μνημόνια και οδήγησε να βαθύνει η κρίση.

Το νέο έργο του Θάνου Μικρούτσικου 
Θα σου πω κάτι. Τα δυο τελευταία χρόνια υπολειτούργησα πλήρως. Δεν μπορούσα να κάνω εύκολα focus στο άσπρο χαρτί. Παρά ταύτα συνέβη το εξής. H τρίτη μου κόρη τέλειωσε μουσική στο Λονδίνο με άριστα και ξεκινάει την πορεία της με πολύ καλά σημεία στη λεγόμενη σύγχρονη μουσική, πιο κλασική όχι στο τραγούδι. Ήταν να κάνω μια μουσική για θέατρο, τον Προμηθέα. Που θα έπαιζε η πρωταγωνίστρια του Πίτερ Μπρουκ.  Από το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Γενικότερα με τις ημερομηνίες που είχα αν θα πάω στο εξωτερικό για τη θεραπεία κλπ. και κάποιες διαφορετικές απόψεις που είχα με το σκηνοθέτη, είπα δεν το κάνω. Η κόρη μου λοιπόν στεναχωρήθηκε γιατί μου είχε πει ότι θα έρθει να μου αντιγράψει τις παρτιτούρες. Οπότε ερχόμενη πριν δυο μήνες στην Ελλάδα για ένα μήνα της λέω «Άκου. Θα γράψουμε ένα Προμηθέα για ορχήστρα εγχόρδων και κρουστά. Θα τον ξεκινήσω εγώ, θα τον συνεχίσεις εσύ και θα τον τελειώσω εγώ». Όπερ και εγένετο και είμαι πανευτυχής γιατί πια υπάρχει ο Προμηθέας που υπογράφει ο Θάνος Μικρούτσικος και η Αλεξάνδρα Μικρούτσικου. Και δεν ξέρω αν έχει ξαναγίνει αυτό, πατέρας-παιδί να υπογράφουν ένα έργο.

Νιώθω γεμάτος...
Νιώθω γεμάτος με τους δικούς μου ανθρώπους, με τον κόσμο ολόκληρο, με τους φίλους μου. Νιώθω πραγματικά γεμάτος και δεν φοβάμαι τον καρκίνο, στο έχω ξαναπεί αυτό. Δεν ξέρω τι θα κάνει ο «τύπος». Τη δουλειά του αυτός, τη δουλειά μου εγώ. Θέλω να πιστεύω ότι τον παλεύω στα ίσια και βλέποντας και κάνοντας. Αλλά ναι, είμαι γεμάτος!

Πληροφορίες
Τιμές εισιτηρίων
Διακεκριμένη Ζώνη: 50€
Ζώνη Α: 45€ κανονικό
Ζώνη Β: 35€ κανονικό
Ζώνη Γ: 25€ κανονικό
Άνω Διάζωμα - θέσεις χωρίς αρίθμηση: 15€ κανονικό | 12€ φοιτητικό, ανέργων (διαθέσιμα μόνο από τα εκδοτήρια ΕΦ - Πανεπιστημίου 39, Στοά Πεσμαζόγλου)
ΑμεΑ: 12€ κρατήσεις στο tameia@greekfestival.gr
Ομαδικές κρατήσεις στο tickets@greekfestival.gr
Τρόποι πληρωμής:
Με χρήση πιστωτικής/ χρεωστικής κάρτας:
- www.ticketmaster.gr
- Τηλεφωνικό Κέντρο: 210 8938112 (Δευτ – Κυρ: 9.00 – 21.00)
- Εκδοτήρια Ελληνικού Φεστιβάλ Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσμαζόγλου) καθημερινά 10:00-16:00 και Σάββατο 10:00-15:00
- Δίκτυο καταστημάτων PUBLIC
Με μετρητά:
- Εκδοτήρια Ελληνικού Φεστιβάλ Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσμαζόγλου) καθημερινά 10:00-16:00 και Σάββατο 10:00-15:00
- Δίκτυο καταστημάτων PUBLIC