H Έλλη Παπακωνσταντίνου δημιουργεί μια ψηφιακή παράσταση, σχεδιασμένη για την πλατφόρμα του «zoom» σε συνεργασία με την εικαστικό Μαίρη Ζυγούρη (visual poems) και τις καινοτόμες καλλιτέχνιδες Nalyssa Green, Kat Papachristou, Σεραφίτα Γρηγοριάδου, Βάλια Παπαχρήστου, Σοφία Μανώλη και Gemma Carbone. Το κείμενο στηρίζεται στα «Ίχνη της Αντιγόνης» ένα από τα γνωστότερα έργα της σύγχρονης Σουηδής Χριστίνας Ουζουνίδη που αντλεί από τον αρχαιοελληνικό μύθο της Αντιγόνης και μιλά για την έμφυλη διαχρονική βία και την κατασκευή της έμφυλης ταυτότητας.

Πείτε μας δυο λόγια για την παράσταση.
Πρόκειται για την ψηφιακή εκδοχή της παράστασης που είχαμε ξεκινήσει να ετοιμάζουμε πριν την καραντίνα και την αναστολή των θεατρικών δραστηριοτήτων λόγω της πανδημίας. Είναι βασισμένη στο θεατρικό κείμενο της Christina Ouzounidis «Traces of Antigone», ένα έργο που ασχολείται με το φύλο, το σώμα και τη γλώσσα.

Ποιος είναι ο ρόλος σας;
Μαζί με την Κατερίνα Παπαχρήστου (tango with lions) έχουμε επιμεληθεί τη μουσική της παράστασης κυρίως με πρωτότυπη μουσική και τραγούδια που γράφτηκαν ειδικά γι αυτή. Παράλληλα συμμετέχουμε και ως performers.

Ποια θέματα της σύγχρονης κοινωνίας και καθημερινότητας καυτηριάζει;
Το έργο ασχολείται με το φύλο. Το σώμα και τη γλώσσα. Με την εμπειρία του να είσαι γυναίκα. Με αυτά που σκεφτόμαστε και δεν μπορούμε να πούμε. Προσπαθεί να εκφράσει με λέξεις και εικόνες εκείνο τον τόπο μέσα στη γυναικεία ψυχή που καταστέλεται και εμποδίζεται από το να εκφραστεί. Και γενικότερα μιλάει για το άλλο. Το τρίτο. Αυτό που δεν είναι το κανονικό. Που στις κοινωνίες μας ακόμα και σήμερα δεν ακούγεται και δεν είναι ορατό.

Σε ποια ενδεχομένως ανακάλυψη ή αποκάλυψη (αν προτιμάτε) σας οδήγησε το κείμενο, ακόμα για τον ίδιο σας τον εαυτό;
Το κείμενο έδρασε πολύ έντονα στο μέσα μου. Στην πρώτη ανάγνωση του δεν κατάλαβα τίποτα. Στη δεύτερη και στις επόμενες κατάλαβα τον εαυτό μου. Αυτά τα κομμάτια του εαυτού μου που υποψιαζόμουν ότι είναι εκεί αλλά δεν ήμουν σίγουρη για την ύπαρξη τους, κυρίως γιατί δεν υπάρχει η γλώσσα και ο χώρος για να τα εκφράσω. Με μετακίνησε πολύ. Με έκανε να νιώσω συνειδητά αυτό που ήδη ένιωθα ασυνείδητα: ότι το γυναικείο φύλο κρατιέται αιχμάλωτο της κανονικότητας της πατριαρχίας. Και δεν του επιτρέπεται να είναι και να εκφράζεται ως αυτό που είναι. Πέραν της δυσφορίας αυτής της συνειδητοποίησης, το κείμενο αυτό μου έκανε γνωστό ότι δεν είμαι μόνη μου. Το ότι είναι δεκτό να έχω αυτά τα συναισθήματα. Και ότι τα μοιράζομαι με όλα τα ανθρώπινα όντα που νιώθουν ότι η κανονικότητα δεν τους χωράει.

Σε τι φάση δημιουργικά και επαγγελματικά σάς πέτυχε η καραντίνα;
Με πέτυχε σε μια φάση της πορείας μου εξαιρετικά δημιουργική και έντονη σε ρυθμούς. Μόλις είχα τελειώσει μια παράσταση στην οποία έπαιζα και ως ηθοποιός (ή πρώτη μου φορά με τόσο ενεργό ρόλο στη σκηνή του θεάτρου). Είχα μόλις ολοκληρώσει τη σύνθεση της μουσικής της παράστασης Έντμοντ του θεάτρου Τέχνης, δούλευα το νέο δίσκο μου και οργάνωνα πολλά live που θα συνέβαιναν την άνοιξη. Και μόλις είχα βουτήξει στο κόσμο της Αντιγόνης της Ουζουνίδου. Το απότομο σταμάτημα των πάντων ήταν ένα μεγάλο σοκ. Μου έμεινε όμως η Αντιγόνη και η υπέροχη ομάδα που μαζί συνεχίσαμε να τη δημιουργούμε.

Είναι το θέατρο εγκλεισμού η νέα εποχή στο θέατρο;
Είναι σίγουρα ένας καλό τρόπος να συνεχίσουμε αυτή τη στιγμή που τα θέατρα είναι κλειστά. Είναι κάτι πολύ νέο αναμφίβολα. Και πολύ ενδιαφέρον γιατί ανοίγει νέους ορίζοντες. Νέους τρόπους. Δεν είναι το ίδιο πράγμα με το κανονικό θέατρο που βασίζεται στην φυσική παρουσία του περφόρμερ και του θεατή. Ίσως να είναι το αντίστροφο. Ισως να είναι το σπάσιμο της απουσίας. Κατά βάση δεν ξέρω τι είναι, μιας και είναι κάτι πολύ νέο. Ίσως να μην είναι και η δική μου δουλειά να το ορίσω. Σίγουρα πάντως είναι κάτι συναρπαστικό, που σπάει τα δεδομένα και μας κάνει να σκεφτόμαστε για τη δύναμη της τέχνης ανεξαρτήτως μέσων.

Ποιες δυνάμεις οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε για να προχωρήσουμε στο δρόμο μας;
Τη δύναμη μας να εκφραζόμαστε. Να βρίσκουμε τους τρόπους ακόμα και σε καταστάσεις κρίσης. Αν υπάρχει το περιεχόμενο και η ανάγκη του να εκφραστεί, ένα ανοιχτό μυαλό θα βρει τον τρόπο. Και απο την εμπειρία μου έχω συμπεράνει ότι συνήθως τα εμπόδια είναι αυτά που κάνουν την τομή, αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού και προχωράνε τα πράγματα πιο μπροστά.

Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σας σχέδια;
Θα συνεχίσω να δουλεύω το νέο μου δίσκο όταν οι συνθήκες ξαναγίνουν κατάλληλες. Πρόσφατα κυκλοφόρησα ένα νέο τραγούδι με τον τίτλο «Αγκαλιά». Συνεχίζω να γράφω και ονειρεύομαι σύντομα να ξαναβρεθούμε σε συναυλίες, ασφαλείς και αγαπημένοι. Ελπίζω να βρεθεί η διάθεση από την πολιτεία να στηρίξει όλους τους εργαζόμενους στην τέχνη και σε όποιον κλάδο έχει πληγεί, ώστε να ανταπεξέλθουμε για να μπορέσουμε να βιοποριστούμε και να συνεχίσουμε τη δουλειά μας. Να μας ακούσουν και να μην στέκονται εχθρικά απέναντί μας.

Credits φωτογραφίας: Ειρήνη Παπαβασιλείου

Πληροφορίες:
Η περφόρμανς είναι ζωντανή κι ΟΧΙ βιντεοσκοπημένη
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Δευτέρα 18 Μαΐου, 7:15μμ
Τρίτη 19 Μαΐου, 7:15 μμ
Τετάρτη 20 Μαΐου, 7:15 μμ
Δευτέρα 25 Μαΐου, 6:15 μμ & 8:15 μμ
Τρίτη 26 Μαΐου, 6:15 μμ & 8:15 μμ
Τετάρτη 27 Μαΐου, 6:15 μμ & 8:15 μμ

Εισιτήρια:
10 € (απλό εισιτήριο)
38,50 € (εισιτήριο αλληλεγγύης για όποια/οιον επιθυμεί να υποστηρίξει την καλλιτεχνική
ομάδα)
Μπορείτε να κλείσετε εισιτήρια εδώ