«Κι αν πράγματι μας επισκεπτόταν ο νεανικός μας εαυτός, αυτός ο δυνατός και ενθουσιώδης τύπος γεμάτος όνειρα και λεονταρίσια ψυχή, πως θα του φαινόμασταν; Άραγε τον δικαιώσαμε ή τον αψηφήσαμε; Και αν τον είχαμε φίλο στο facebook, με ποιο emoticon  θα του ανταποκρινόμασταν, στην ενδοσκόπηση που πολλές φορές μας "ποστάρει";».

Ο Μιχάλης Ρακιντζής μας αποκαλύπτει τον διάλογο που θα έκανε με τον παλιό του εαυτό και μας συστήνει το νέο του τραγούδι λίγο πριν το παρουσιάσει και ζωντανά στο Βεάκειο θέατρο στις 28 Ιουλίου.

Ετοιμάζεστε για τη συναυλία σας στο Βεάκειο θέατρο, έχοντας κυκλοφορήσει ήδη και το καινούριο σας τραγούδι. Σε τι διάθεση σας συναντάω λοιπόν;
Η διάθεση είναι μια χαρά. Βέβαια όλο αυτό που ακούμε δεν είναι πολύ ευχάριστο. Όμως φαντάζομαι ότι όσον αφορά τη συναυλία, τόσο εμείς όσο και ο κόσμος έχει αρκετή υπευθυνότητα και όλα θα πάνε πολύ ωραία.

Θα ήθελα να αναφερθώ στο ολοκαίνουριο τραγούδι σας που έχει τίτλο «Ο παλιός μου εαυτός». Με ποια αφορμή το γράψατε, νιώσατε την ανάγκη να κοιτάξετε πίσω στον παλιό, νεότερο εαυτό σας;
Δεν υπήρξε καμία ιδιαίτερη ανάγκη να κοιτάξω πίσω. Από τα παλιά μόνο μια σκέψη κάνω και νομίζω όλοι κάνουμε μερικές φορές. Ότι παλιότερα με πολύ λιγότερα πράγματα ή με ελάχιστα χρήματα όταν ήμασταν πιτσιρικάδες μπορούσαμε να περνάμε ωραία και να χαιρόμαστε τη ζωή. Με τα ελάχιστα. Μεγαλώνοντας και αποκτώντας διάφορα πράγματα δεν ισχύει το ίδιο. Άρα ποιο είναι το ζητούμενό μας; Αυτό είναι το κεντρικό θέμα του τραγουδιού. Μια απλή σκέψη που μπορεί να περάσει από το μυαλό όλων μας.

Δεν συνηθίζετε να νοσταλγείτε.
Όχι, γενικώς δεν νοσταλγώ, απλά είναι πολύ γενικότερο. Πώς τότε περνούσαμε πολύ ωραία με πολύ λίγα. Τελικά ό,τι και και όπως να τα έχει φέρει η ζωή δεν είμαστε ευχαριστημένοι. Πάντα κάτι λείπει, κάτι δεν μας πάει καλά. Και το βλέπω έτσι γενικότερα.

Είναι το καινούριο τραγούδι προάγγελος ενός νέου άλμπουμ;
Θα μπορούσα να πω ναι. Δεν είναι βέβαια μέσα στα άμεσα σχέδια, δηλαδή μέσα στο καλοκαίρι αλλά ετοιμάζεται μία ολοκληρωμένη δουλειά που πιστεύω στα μέσα ή στα τέλη του φθινοπώρου θα είναι ολοκληρωμένη.

Πότε γράψατε το τραγούδι;
Πριν δύο-τρεις εβδομάδες. Ξαφνικά. Μετά την καραντίνα. Για εμένα προσωπικά η καραντίνα δεν έπαιξε και μεγάλο ρόλο γιατί ούτως ή άλλως ζω σε καραντίνα μια ζωή. Εννοώ ότι είναι πολύ περιορισμένοι και οι έξοδοί μου και όλα. Περνάω τον περισσότερο χρόνο μου μέσα σε ένα στούντιο, δουλεύοντας. Δεν είμαι και πολύ του έξω. Και έτσι δεν μου έκανε και μεγάλη διαφορά.

Βέβαι, δεν μπορούμε να πούμε ότι η καραντίνα ήταν μια ευκαιρία. Σίγουρα μας άλλαξε τις ζωές από εκεί που δεν το φανταζόμασταν. Ο περισσότερος κόσμος δεν μπορούσε καν να εργαστεί και όσοι μπορούσαν είχαν τρομερούς περιορισμούς. Για εμένα ήταν λίγο διαφορετικά, γιατί εργάζομαι μέσα στο χώρο μου κι έτσι το πέρασα λίγο ανώδυνα.

Πιάνομαι από το τραγούδι για να σας ρωτήσω τι θα λέγατε στον παλιό σας εαυτό. 
Το θέμα είναι τι λέει ο παλιός εαυτός σε εμένα! Επειδή το περιγράφω ακριβώς μέσα στο τραγούδι, ο παλιός μου εαυτός μού λέει ότι «έδωσες σημασία σε άλλα πράγματα και ξέχασες αυτά που ήταν σημαντικά για εσένα».

Τώρα τι θα έλεγα στον παλιό μου εαυτό; Ότι προφανώς στα πράγματα που με καθοδηγούσε είχε μεν δίκιο σε μερικά, σε πολλά όμως είχε άδικο! Είναι οι αλλαγές που έχουμε στη ζωή μας όλοι. Δηλαδή κάθε μέρα είμαστε οι καινούριοι εαυτοί μας...

Αν υπήρχε η δυνατότητα να γυρίσουμε το χρόνο πίσω, ποια πράγματα θα θέλατε να ξαναζήσετε ή να διορθώσετε;
Αυτό που λείπει γενικώς είναι η ανεμελιά. Η ανεμελιά δεν μπορεί να συνδυαστεί με το σημερινό τρόπο ζωής, με τις υποχρεώσεις σήμερα και όλα αυτά. Είναι σαν δύο παράλληλοι δρόμοι που δεν μπορούν να ξαναενωθούν ποτέ.

Και όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ή που εύχεστε σήμερα να πραγματοποιηθούν;
Μπορώ να πω ότι είμαι τουλάχιστον ευγνώμων στο Θεό που μπόρεσα και πραγματοποίησα τα όνειρα που είχα. Δεν μπορώ να έχω παράπονο προσωπικά πως έχω αφήσει ανεκπλήρωτα όνειρα. Δεν πρέπει να είμαστε και πλεονέκτες. Σε ένα συγκεκριμένο χώρο και χρόνο που ζούμε αυτό που μας χρειάζεται είναι να έχουμε την υγεία μας και να μη μας λείπουν τα βασικά, γιατί αν ρίξουμε μια ματιά στον κόσμο γύρω μας, τα πράγματα δεν είναι καλά.

Στις 28 Ιουλίου θα δώσετε μια συναυλία στο Βεάκειο θέατρο Πειραιά.
Ναι. Θα ακούσουμε τραγούδια από το «Μωρό μου Φάλτσο» και το «Viva Sahara» μέχρι τα σημερινά. Τραγούδια που τραγουδάμε μαζί με τον κόσμο που βρίσκεται εκεί, έχουν αγαπήσει και έχουμε μοιραστεί στιγμές. Δεν είναι ο σκοπός να αναπολήσουμε γιατί και τα τραγούδια είναι  διαφορετικά ενορχηστρωμένα και παιγμένα. Σκοπός είναι να περάσουμε καλά κάποιες ώρες. 

Σας προβληματίζει που ανεβαίνετε και πάλι πάνω στη σκηνή, ο συγχρωτισμός με περισσότερο κόσμο;
Δεν θα υπάρχει επαφή με τον κόσμο και ούτε οι θεατές μεταξύ τους. Υπάρχουν κανόνες κατά την είσοδο, το πώς θα κάτσουν, δεν θα υπάρχει συγχρωτισμός. Ούτε συνάντηση στα καμαρίνια μετά το τέλος όπως γίνεται συνήθως. Αυτό απαιτούν τα προστατευτικά μέτρα.

Ο κλάδος σας παραμένει από τους πιο αδικημένους τον καιρό της πανδημίας. Πώς σας αντιμετώπισε το κράτος; Τι έπρεπε να είχε γίνει διαφορετικά;
Είμαι από τους ανθρώπους που γενικά δεν στηρίζονται στο κράτος και νομίζω όχι μόνο εγώ. Ο καθένας πρέπει να παίρνει τα πράγματα στα χέρια του από μόνος του. Γιατί δεν μας έχει μάθει το κράτος ότι έχει και μεγάλη μέριμνα προς τους πολίτες του. Σίγουρα είναι ένας αδικημένος κλάδος όπως και πολλοί άλλοι. Ο καθένας όπως μπορεί τη βγάζει. Έχω ακούσει διάφορες περιπτώσεις. Υπομονή μόνο αυτό. Και ευχή να τελειώνει γρήγορα αυτή η κατάσταση. 

Υπάρχουν επόμενα σχέδια για το καλοκαίρι ή την επόμενη σεζόν;
Όχι, ακριβώς επειδή είναι ρευστά τα πράγματα δεν γίνονται συμφωνίες για μετά από δυο-τρεις μήνες. Μέσα στο καλοκαίρι ίσως δυο-τρία μπορεί να γίνουν τα οποία δεν μπορώ να ανακοινώσω ακόμα, πάμε με το σταγονόμετρο.

Πληροφορίες:
Βρείτε το τραγούδι σε όλα τα ψηφιακά καταστήματα και τις streaming υπηρεσίες 
Περισσότερες πληροφορίες για τη συναυλία εδώ: