Τις Δευτέρες στη Σφίγγα η Δήμητρα Παπίου τραγουδά για τις «γυναίκες μέσα της» και γίνεται η φωνή που εκφράζει τα συναισθήματα κάθε γυναίκας. «Αγαπώ πολύ το φύλο μου» θα μου πει όταν τη ρωτάω για την ιδέα της παράστασης και απαντώντας μου αφοπλιστικά υπογραμμίζει ότι «το ωραιότερα πράγμα στη ζωή μιας γυναίκας είναι να γίνεται μάνα».

Έχοντας κυκλοφορήσει πρόσφτα το νέο της δίσκο με τίτλο «Παραβολές» σε παραγωγή του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, η Δήμητρα Παπίου κάθε άλλο με παραβολές μιλάει: «είμαι ένας άνθρωπος που συνηθίζει να μιλάει ευθέως και κυριολεκτικά», ενώ παράλληλα μου εκμυστηρεύεται πότε ένιωσε ότι «θα φάει ντομάτες!» πάνω στη σκηνή.

Με ειλικρίνεια ομολογεί ότι χρωστάει πολλά στον Σταμάτη Κραουνάκη, όπως και το λόγο που της δίνει την πολυτέλεια να κάνει παύσεις από το τραγούδι. Μια από τις πολυτιμότερες στιγμές της δισκογραφίας της δε αποτελεί το γεγονός ότι ο Μάνος Ελευθερίου της εμπιστεύθηκε το τελευταίο τραγούδι που έγραψε λίγο πρίν «φύγει» από τη ζωή...

Πώς προέκυψε η ιδέα για το κόνσεπτ «Οι γυναίκες μέσα μου»;
Πριν δυόμισι περίπου χρόνια ξεκίνησα να σκέφτομαι αυτή την παράσταση, ως ένα μέσο να μπω βαθιά στον κόσμο των γυναικείων συναισθημάτων. Στόχος μου ήταν, μέσω των τραγουδιών που θα επέλεγα, να αφηγηθώ με κάθε ένα από αυτά μια διαφορετική ιστορία, περιγράφοντας και έναν διαφορετικό τύπο γυναίκας. Αγαπώ πολύ το φύλο μου και με αυτήν την παράσταση, προσπαθώ να εκφράσω συναισθήματα που πολύ συχνά νιώθει μια γυναίκα αλλά δεν μπορεί να τα «πει», να τα φωνάξει.

Τί περιλαμβάνει, τί συνθέτει λοιπόν το πρόγραμμα των παραστάσεων σας;
Το πρόγραμμα της παράστασης, άρα, είναι μια συλλογή τραγουδιών που εξυπηρετούν το σκοπό που ανέφερα παραπάνω και στα οποία έχω εντάξει και αρκετά από τα τραγούδια του καινούργιου μου δίσκου, σε παραγωγή και ενορχήστρωση του αγαπημένου μου φίλου και συνεργάτη, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Λέγεται «Παραβολές», κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες από την Εφημερίδα των Συντακτών και είναι ένα cd που φτιάχτηκε παρέα με τον Λαυρέντη, με πολλή αγάπη. Στην παράσταση στη «Σφίγγα» ακούγεται, λοιπόν, και μεγάλο μέρος αυτής της νέας δουλειάς.

Μεγάλη υπόθεση να εκφράζονται τα συναισθήματα και δη τα γυναικεία, που φαντάζουν τόσο σύνθετα και πολύπλοκα για έναν άντρα να τα καταλάβει...
Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει... Αντιθέτως, σε πολλές περιπτώσεις  μου έχει συμβεί να έρχονται και να με συγχαίρουν άντρες μετά από μια παράσταση, που μάλιστα με συγκίνησαν πολύ με τον αυθορμητισμό τους, λέγοντάς μου πράγματα όπως «σήμερα νιώθω ότι ερωτεύτηκα πραγματικά τη γυναίκα μου» ή «ακούγοντας το τάδε τραγούδι μ’ έκανες να αγαπώ περισσότερο τη γυναίκα μου» (αναφερόταν στο «Σίδερο και ατμό»). Και αυτά τα λόγια είναι ένα μήνυμα ότι τελικά αντιλαμβάνονται περισσότερα πράγματα για μας από αυτά που νομίζουμε. Οπότε, μήπως εμείς δεν τους αφήνουμε να καταλάβουν...;

Τι σας έχει δυσκολέψει ενδεχομένως σε αυτό το εγχείρημα το οποίο μπορεί να ερμηνευθεί και ως λύτρωση, θεραπεία για εσάς αλλά και για το κοινό από κάτω;
Δεν νιώθω κάποια δυσκολία. Για μένα είναι σαφώς θεραπευτικό αυτό που συμβαίνει, γιατί μέσα από την ιστορία του κάθε τραγουδιού, αισθάνομαι συγκίνηση αλλά και λύτρωση. Και όταν είναι αληθινό αυτό που γίνεται επί σκηνής, το αντιλαμβάνεται και το κοινό.

Πώς βλέπετε τη σύγχρονη γυναίκα; Και αντίστοιχα, πώς βλέπετε τη θέση της μέσα στη σύγχρονη δυτική κοινωνία και καθημερινότητα; Μοιάζει περισσότερο μπερδεμένη η σύγχρονη γυναίκα, έχουν μπερδευτεί οι ρόλοι και οι «υποχρεώσεις» των δυο φύλων, κατά τη γνώμη σας;
Η γυναίκα πάντα διέθετε από τη φύση της πολλά χαρίσματα και μια μαγική δύναμη να αντιμετωπίζει κάθε είδους πρόβλημα... Η σύγχρονη γυναίκα είναι πλέον ανεξάρτητη και αυτό μου αρέσει. Αυτό που θεωρώ επικίνδυνο σε σχέση με την εξέλιξη των φύλων, είναι ότι η σημερινή γυναίκα πολλές φορές καταλήγει να διεκδικεί το ρόλο του «αρχηγού» ή του «κυνηγού», πράγμα που κάνει τον άντρα να νιώθει αδύναμος και ευάλωτος. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με τους κοινωνικούς, αλλά με τους φυσικούς μας ρόλους. Τα δυο φύλα είναι ίσα αλλά ταυτόχρονα και διαφορετικά μεταξύ τους και καλό είναι να συνυπάρχουν σε ισορροπία...

Σε τί δίνετε προτεραιότητα σήμερα συγκριτικά με τον άνθρωπο που έχετε εξελιχθεί και είστε πλέον;
Δεν βάζω άλλη προτεραιότητα πέρα από την οικογένειά μου και τον τρόπο που έχω επιλέξει να ζω. Μόνη προτεραιότητα στη ζωή μου είναι η καθημερινότητά μου δίπλα στον άνθρωπό μου, το να τον «βλέπω», να τον ζω μέσα από χαρές και στενοχώριες, μέσα από απλά πράγματα, που για μένα είναι σπουδαία και σημαντικά. Αυτό δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά ποτέ.

Θα ήθελα να σταθώ στο «Αυτή η νύχτα μένει» και στον Σταμάτη Κραουνάκη. Ένα τραγούδι και ένας άνθρωπος με τον οποίο έχετε ταυτιστεί και σας έχει σημαδέψει...
Ο Σταμάτης Κραουνάκης είναι ένας πολυτάλαντος και σπουδαίος καλλιτέχνης, που ελευθέρωσε το συναίσθημά μου και μου έδειξε πως δεν πρέπει να φοβάμαι να τσαλακώνομαι επί σκηνής. Θυμάμαι, δε, όταν, στην πρώτη παράσταση που κάναμε μαζί, με έβαλε σ’ ένα τραγούδι να σκύψω στο πάτωμα και είπα από μέσα μου... «θα φάω ντομάτες!». Όταν όμως το βίωσα επί σκηνής, αισθάνθηκα απόλυτα τη συγκίνηση και την ελευθερία που μου έδινε εκείνη τη στιγμή και με αυτόν τον τρόπο, ο λόγος. Ουσιαστικά, στον Σταμάτη χρωστάω πάρα πολλά και αυτός, αν θέλεις, ήταν που έφερε μέσα μου την ανατροπή. 

Γιατί κάνετε παύσεις στην καλλιτεχνική σας διαδρομή;
Επιστρέφω, είτε δισκογραφικά, είτε με μια παράσταση, όταν νιώθω την ανάγκη να εκφράσω τα συναισθήματά μου ή συγκεκριμένες ιδέες που έχουν ωριμάσει στο μυαλό μου. Δεν ασχολούμαι με το τραγούδι βιοποριστικά, και για αυτό έχω την «πολυτέλεια» των παύσεων. Όπως έχω πει αρκετές φορές και είπαμε και παραπάνω, το τραγούδι με λυτρώνει και με θεραπεύει. Επιστρέφω λοιπόν όταν νιώθω αυτήν την ανάγκη.

Και ερχόμαστε στις «Παραβολές» σε παραγωγή του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Ένας δίσκος που περιλαμβάνει και το τελευταίο τραγούδι του Μάνου Ελευθερίου, έτσι δεν είναι;
Ναι, ανάμεσα στα σπουδαία τραγούδια, σπουδαίων δημιουργών, που όπως ανέφερα προηγουμένως αποτελούν το cd, υπάρχουν και 2 του Μάνου Ελευθερίου, τα «Γυάλινα» και η «Σοφία Βέμπο», που απ’ όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, είναι και το τελευταίο που έγραψε… Παράλληλα με τα τραγούδια του άλμπουμ, ο Μάνος μού χάρισε, λίγες μόνο μέρες πριν φύγει από τη ζωή, ένα έμμετρο παραμύθι, που είχε εμπνευστεί και έγραψε όταν ήρθε να δει την παράσταση τον Μάρτιο, στο El Convento del’ arte. Με αυτό το παραμύθι έχω την τιμή να ξεκινάω την παράσταση στη Σφίγγα, ακριβώς όπως μου ζήτησε...

Μιλήστε μου για τον Μάνο Ελευθερίου όπως τον γνωρίσατε.
Η απώλεια του  Μάνου Ελευθερίου είναι πολύ μεγάλη για τον πολιτισμό μας. Ήταν ένας άνθρωπος ευφυής και τόσο ταπεινός παράλληλα. Έχουμε κάνει πολλή παρέα μαζί με τον Λαυρέντη και τον Μάνο, και νιώθω πολύ τυχερή που τον γνώρισα και τον αγάπησα. Σε κάθε μας συζήτηση, ρουφούσα με τις ώρες την απίστευτη σκέψη και το χιούμορ του, και το πολυτιμότερο πράγμα που κρατάω από εκείνον είναι αυτή ακριβώς η ταπεινότητα, που οφείλει να έχει ένας άνθρωπος, όσο σπουδαίος κι αν είναι.

Εσείς μιλάτε με παραβολές;
Σπανίως, αν χρειαστεί. Γιατί γενικά είμαι ένας άνθρωπος που συνηθίζει να μιλάει ευθέως και κυριολεκτικά. 

Επανέρχομαι στις γυναίκες για να σας ρωτήσω τί μπορεί να είναι πιο σκληρό και τί πιο όμορφο στη ζωή μιας γυναίκας;
Πιστεύω πως το ωραιότερα πράγμα στη ζωή μιας γυναίκας είναι να γίνεται μάνα, να φέρνει τη ζωή στη ζωή... Τώρα, το πιο σκληρό... Δεν το έχω εντοπίσει, για να είμαι ειλικρινής. Πολλά μπορεί να είναι και παράλληλα. Θα έλεγα, μια και μιλάμε για γυναίκες, η μοναξιά και η ερημιά που μπορεί να νιώσει γενικά ένας άνθρωπος, όταν είναι μόνος του στη ζωή...

Τι έπεται για τη Δήμητρα Παπίου;
Ο,τι μου φέρει ο θεός. 

Πληροφορίες
Σφίγγα Music Theatre, Ακαδημίας &  Ζωοδ. Πηγής (Πεζόδρομος Κιάφας 13), Αθήνα
Tηλ. κρατήσεων 211 4096149 / 6987 844845 | www.sfiga.gr
‘Ωρα έναρξης: 21.00 | Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ (στο bar, με μπύρα ή κρασί)
Προπώληση εισιτηρίων: Kαταστήματα Public, ticket services, viva.gr, cosmote, καταστήματα Γερμανός, ticket master